เปลวเพลิงแห่งความยุติธรรม

"วางปืนลงซะ ศิลา... นี่ไม่ใช่การต่อรอง แต่นี่คือการชดใช้" เสียงของรินราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้ที่ได้ยิน ท่ามกลางควันที่ยังคงคลุ้งกระจายจากการระเบิด ประตูห้องนิรภัยที่พังทลายลงเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มผู้ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาคือสารวัตรหน่วยจู่โจมพิเศษที่รินเคยร่วมงานด้วยในอดีต แต่ในวินาทีนี้ เขาคือตัวแทนของความยุติธรรมที่มาทวงคืนทุกอย่าง ศิลาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับ ปลายนิ้วสัมผัสที่ซองปืนข้างเอวเบาๆ ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างการดึงมันออกมา หรือยอมปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน เขาส่งยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายกับการสมเพชตัวเองให้ริน ก่อนจะเหลือบมองรินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกายเขา "ความยุติธรรมงั้นหรือ?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ริน... นายคิดว่าคนอย่างฉันยังเหลืออะไรให้ต้องชดใช้ด้วยงั้นหรือ ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันสร้างมา มันคือการพังทลายลงด้วยมือของตัวเองตั้งแต่วันที่นายตัดสินใจเดินจากไป" "นั่นคือข้ออ้างของคนที่ขี้ขลาดเกินกว่าจะยอมรับความจริง" รินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นคอนกรีตดังสะท้อนก้องในห้องที่บีบคั้น "นายไม่ได้สูญเสียทุกอย่าง นายแค่เลือกที่จะทิ้งมันไปเพื่ออำนาจจอมปลอมที่กำลังจะฝังนายทั้งเป็นในนาทีนี้" รินมองศิลาผ่านกลุ่มควันที่ค่อยๆ จางหายไป ความเปราะบางในใจที่เขาเคยพยายามซ่อนไว้ดูเหมือนจะแตกสลายเมื่อเห็นศิลาในสภาพนี้ อดีตคู่หูที่เคยร่วมสุขร่วมทุกข์ บัดนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าที่พยายามจะเผาทุกอย่างทิ้งไปพร้อมกับเขา "ริน... ระวัง!" คำเตือนของศิลาดังขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเกินคาดเดา เขาไม่ได้เล็งปืนมาที่ริน แต่เขากลับพลิกตัวเตะเข้าที่ถังสารเคมีไวไฟข้างผนัง ก่อนจะใช้ปืนยิงอัดกระสุนเข้าที่วาล์วปล่อยก๊าซจนเกิดเป็นประกายไฟที่ลุกลามอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีส้มฉานพุ่งขึ้นราวกับงูยักษ์ กลืนกินฐานทัพลับแห่งนี้ในพริบตา ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วห้อง รินกระโจนเข้าคว้าตัวศิลาไว้ แต่กลับถูกเขาผลักออกไปอย่างแรง แรงปะทะทำให้รินกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงจนจุก แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือแววตาของศิลาในขณะนี้ มันไม่ใช่แววตาของคนบ้าคลั่ง แต่มันคือแววตาของผู้ที่ปลดเปลื้องภาระทั้งหมดลงแล้ว "ออกไปซะ ริน! ถ้าความยุติธรรมของนายคือการปิดคดีนี้ ก็จงไปทำหน้าที่ของนายให้จบ" ศิลาตะโกนแข่งกับเสียงเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เขาหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับกองเพลิงที่ลุกลามถึงเอกสารหลักฐานทั้งหมดที่เขาสั่งสมมา "ไม่! เราต้องรอดไปพร้อมกัน!" รินพยายามลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดจากแผลเก่าที่หลังเริ่มประท้วง เขาจ้องมองศิลาที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางนรกบนดินนั้น "นายไม่เข้าใจ" ศิลาหันกลับมามองรินเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเขาดูโล่งใจอย่างประหลาด "ที่นี่ไม่ใช่แค่ฐานทัพลับ แต่มันคือหลุมศพของอดีตที่เราต่างก็ไม่มีวันลบเลือน... การที่นายมาที่นี่ คือจุดจบของเงามายาที่ฉันสร้างขึ้น และนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด" เสียงเพดานที่กำลังจะถล่มลงมาดังกึกก้องเหนือศีรษะ รินตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปหมายจะลากศิลาออกมา ทว่าในจังหวะนั้นเอง ชายในชุดดำกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งบุกเข้ามาสมทบกับหน่วยจู่โจมจากข้างนอกกลับลั่นไกปืนใส่จุดค้ำยันของโครงสร้างอาคาร เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว เศษหินและฝุ่นผงถล่มลงมาปิดกั้นทางออก รินเห็นภาพศิลาค่อยๆ จมหายไปในกองเพลิงและซากปรักหักพังผ่านช่องว่างที่แคบลงทุกที เขาตะโกนเรียกชื่อศิลาสุดเสียง แต่น้ำเสียงนั้นกลับถูกกลบด้วยเสียงคำรามของเปลวไฟที่เผาผลาญทุกอย่างจนกลายเป็นจุณ รินคลานออกไปตามช่องทางที่พอจะหลบเลี่ยงความตายได้ ลมหายใจของเขาหอบถี่ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเขม่า แต่สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่รอยแผลภายนอก หากแต่เป็นความว่างเปล่าในใจที่เขารู้สึกได้ทันทีเมื่อเสียงปืนนัดสุดท้ายดับลง เมื่อออกมาถึงด้านนอก พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฐานทัพลับแห่งนั้นจะยุบตัวลงกลายเป็นกองเถ้าถ่าน รินทรุดเข่าลงกับพื้น สายตาจับจ้องไปที่ควันไฟที่พวยพุ่งสู่ท้องฟ้ามืดมิด ท่ามกลางความวุ่นวายของเจ้าหน้าที่ดับเพลิงและหน่วยกู้ภัยที่วิ่งกรูเข้ามา รินก้มมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง เขามองเห็นบางอย่างที่ศิลาทิ้งไว้ให้... มันเป็นไดอารี่หนังเก่าๆ ที่ศิลาเคยพกติดตัวมาตลอดเวลา ซึ่งเขารู้สึกตัวว่ามันถูกยัดใส่มือเขาระหว่างที่เขากระโจนเข้าหาในนาทีวิกฤต รินเปิดหน้ากระดาษสุดท้ายที่มีรอยเลือดประทับอยู่ มันไม่ใช่คำลา แต่เป็นพิกัดของสถานที่ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน และในขณะที่เขากำลังจะพลิกไปหน้าถัดไป เงาของใครบางคนก็ทอดทับลงบนหน้ากระดาษ... เป็นรองเท้าหนังขัดเงาที่ดูสะอาดสะอ้านผิดกับบรรยากาศความวินาศสันตะโรตรงหน้า "ยินดีด้วยนะริน... ที่กำจัดสุนัขรับใช้ที่หมดประโยชน์ได้สำเร็จ" รินเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน ความตายของศิลาอาจเป็นจุดจบของฐานทัพหนึ่ง แต่สิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ คือจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมหลายเท่าตัว เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือคนที่ทุกคนเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... พ่อของเขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินและศิลามาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจไว้สำหรับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงในตอนสุดท้ายครับ