ซากปรักหักพังของความจริง

"พ่อควรจะอยู่ในหลุมศพที่เมืองทางเหนือ ไม่ใช่มายืนปั้นหน้าตายอยู่ตรงนี้" รินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าทว่ามั่นคง ท่ามกลางซากปรักหักพังของฐานทัพลับที่คุกรุ่นไปด้วยควันไฟและกลิ่นไหม้ของเนื้อหนัง ศพของศิลาทอดกายอยู่อย่างไร้ความหมายในมุมมืด ราวกับเป็นเพียงเศษขยะที่ถูกกำจัดทิ้งจากเกมกระดานที่ใหญ่กว่านั้น ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าสวมชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบ ผิดกับบรรยากาศของสนามรบโดยสิ้นเชิง เขาไม่ได้มีร่องรอยของความโศกเศร้าหรือความยินดีบนใบหน้า มีเพียงแววตาที่ว่างเปล่าดั่งมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ชายผู้เป็นพ่อ... คนที่รินเคยฝังความจำไว้พร้อมกับป้ายหลุมศพเมื่อสิบปีก่อน "ความจริงเป็นสิ่งที่ยืดหยุ่นได้เสมอ ริน" ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าขนลุก เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงรองเท้าหนังเหยียบลงบนเศษกระจกแตกดังกรอบแกรบราวกับเสียงกระดูกที่ลั่นเปาะ "เหมือนกับความตายที่คนทั่วไปมักกลัว แต่มันก็แค่ประตูบานหนึ่งที่รอเวลาเปิดออก" รินกระชับปืนในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความทรงจำในวัยเด็กที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นพิษร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เขาไม่ได้เห็นพ่อในฐานะผู้ให้กำเนิด แต่เขากำลังมองดู 'เป้าหมาย' คนสุดท้ายที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หน้ากากของครอบครัว "พ่อรู้ไหมว่าผมแลกอะไรไปบ้าง เพื่อให้แน่ใจว่าเรื่องทั้งหมดมันจบลง" รินก้าวเท้าเข้าไปหาชายตรงหน้าทีละก้าว "ผมทิ้งชีวิต ทิ้งความสงบสุข ทิ้งแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์ เพื่อตามหาฆาตกรที่ฆ่าพ่อ และวันนี้... คนที่ผมตามหา ยืนอยู่ตรงนี้ และกลับกลายเป็นคนเดียวกับคนที่ผมพยายามล้างแค้นให้" ชายวัยกลางคนแค่นยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง "ล้างแค้น? ริน... เจ้ากำลังสับสนระหว่าง 'ความยุติธรรม' กับ 'ความต้องการเป็นวีรบุรุษ' ศิลาไม่ใช่ต้นเหตุ เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่พ่อวางไว้ เพื่อดูว่าลูกชายของพ่อจะเติบโตขึ้นเป็นปีศาจที่สมบูรณ์แบบได้หรือไม่" รินชะงักฝีเท้า หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ทุกสิ่งที่เขาเคยเชื่อมั่น ทุกหลักฐานที่เขาเคยรวบรวม ทุกศพที่เขาเคยเห็นผ่านตา... มันพังทลายลงในพริบตาเดียว ความว่างเปล่าที่เขารู้สึกไม่ใช่ความโล่งใจหลังปิดคดี แต่มันคือเหวที่ลึกสุดหยั่งที่กำลังกลืนกินตัวตนของเขาลงไป "ศิลาบอกผมก่อนตายว่า... เขาทำไปเพราะต้องการเห็นผมก้าวข้ามขีดจำกัด" รินกัดฟันแน่น "เขาทำเพื่อคุณหรือ?" "เขาทำเพื่อผลประโยชน์ของมนุษยชาติในแบบที่เขาเข้าใจ" ชายตรงหน้าขยับเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของพ่อทำให้น้ำตาของรินรื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "แต่สำหรับพ่อ... ริน พ่อต้องการสิ่งที่เป็นมากกว่านั้น พ่อต้องการผู้สืบทอดที่มองเห็นความว่างเปล่าของโลกใบนี้ได้อย่างแจ่มแจ้ง เหมือนที่พ่อเห็น" ชายผู้เป็นพ่อเอื้อมมือมาแตะไหล่ของริน รินสะดุ้งสุดตัวแต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืน อ้อมกอดนี้... อ้อมกอดที่เขาถวิลหามาตลอดสิบปี กลับกลายเป็นกรงขังที่แน่นหนาที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอ "ศิลาทิ้งข้อมูลทั้งหมดไว้ในเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ทำลายไม่ได้แล้ว" พ่อกระซิบข้างหูของเขา เสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาทรที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้าลูกอยากรู้ว่าทำไมแม่ของลูกถึงต้องตายจริงๆ และทำไมลูกถึงยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้... ให้วางปืนลง แล้วตามพ่อมา" รินมองไปที่ศพของศิลา ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของผู้ให้กำเนิด โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุน ความสับสนตีรวนอยู่ในสมองเหมือนพายุที่ไม่มีวันสงบ เขาต้องเลือกระหว่างการทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ หรือเดินตามเงามายาที่อาจนำพาเขาไปสู่หายนะที่ใหญ่ยิ่งกว่าเดิม รินคลายมือที่กุมปืนออก ปืนกระบอกนั้นร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคารก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่นั้นหนักอึ้งกว่าเดิม แต่ก่อนที่รินจะได้ก้าวเดินตามชายคนนั้นไป แสงเลเซอร์สีแดงจุดหนึ่งก็พุ่งมากระทบที่หน้าอกของพ่อเขาอย่างแม่นยำ และในวินาทีที่พ่อของเขากำลังจะหันไปมองต้นตอของลำแสงนั้น เสียงกระซิบที่แผ่วเบากว่ามดคันไฟก็ดังขึ้นมาจากเงามืดข้างหลังริน "อย่าเดินตามเขาไป... ริน" รินหันขวับกลับไป และสิ่งที่เขาเห็นทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว เพราะคนที่กำลังเล็งปืนใส่พ่อของเขาอยู่นั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'ศิลา' ที่บัดนี้ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด และในมืออีกข้างหนึ่งของเขากำลังถือแผ่นชิปความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่รินเคยคิดว่ามันถูกทำลายไปแล้ว ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปกับผม หวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจรับบทสรุปในตอนสุดท้ายนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน