สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

"ถ้าคุณคิดว่าการทุ่มเงินซื้อเครื่องประดับชิ้นเดียวเพื่อประชดชีวิตมันน่าสมเพชแล้ว การที่ผมทุ่มเงินเพื่อเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานของเมืองนี้ทั้งเมือง... คุณจะนิยามว่ายังไงดีล่ะครับ กานต์?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดผ่านอากาศของคินน์ ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมสภาเมืองที่เงียบกริบอยู่แล้ว กลับยิ่งเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง กานต์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำปากกาในมือจนสั่นเทา ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้กลับฉายแววหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด คินน์ไม่ได้รอคำตอบ เขาเพียงแค่ขยับเนคไทราคาแพงให้เข้าที่ มือเรียวยาวกรีดนิ้วลงบนแท็บเล็ตส่วนตัว เพียงการกดสั่งการครั้งเดียว จอโปรเจกเตอร์ขนาดยักษ์กลางห้องก็ปรากฏแผนผังโครงการ 'Urban Renewal' ของคินน์—ไม่ใช่แค่การปรับปรุงทัศนียภาพ แต่เป็นการยกเครื่องระบบการศึกษา สาธารณสุข และที่อยู่อาศัยของผู้มีรายได้น้อยในเขตที่กานต์เคยใช้เป็นฐานเสียงโกงกินทั้งหมด "โครงการการกุศล? นี่มันการซื้อเสียงชัดๆ!" กานต์กระแทกเสียงพยายามทำลายความเงียบ แต่ท่าทางนั้นดูไร้พลังเมื่อเทียบกับความนิ่งสงบของผู้ชายที่กำลังกุมชะตาชีวิตเขาอยู่ ลินินที่นั่งอยู่ข้างคินน์คลี่ยิ้มบาง เธอวางมือลงบนแขนของคินน์เบาๆ อย่างอ่อนโยน สายตาของเธอมองไปยังกานต์ด้วยความสมเพชอย่างไม่ปิดบัง "คำว่าซื้อเสียงใช้กับคนที่มีเจตนาจะตักตวงนะคะกานต์ แต่สำหรับคุณคินน์ นี่คือการมอบคืน... มอบคืนให้คนที่คุณเคยเหยียบย่ำยังไงล่ะคะ" คำพูดของลินินเหมือนตบหน้ากานต์ฉาดใหญ่ กานต์หน้าซีดเผือด เขาเงยหน้าขึ้นมองคินน์ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูแมลงที่รอวันถูกกำจัด "คุณรู้ไหมกานต์" คินน์โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบที่ฟังดูอันตราย "ในขณะที่คุณพยายามขุดรูเพื่อหาทางรอด ผมกลับเลือกที่จะสร้างตึกสูงขึ้นมาเพื่อกลบฝังทุกอย่างที่คุณเคยทำผิดพลาดไว้ใต้รากฐานของเมืองนี้ และที่สำคัญ... เงินทุนทั้งหมดที่ผมใช้ ไม่ใช่เงินส่วนตัวผมด้วยซ้ำ แต่เป็นเงินจากกองทุนที่ผมบีบให้บริษัทของคุณ 'บริจาค' เข้ามาเมื่อเช้านี้" กานต์ตัวชาวาบ เขารีบก้มลงดูหน้าจอโทรศัพท์ทันที ข่าวการโอนเงินจำนวนมหาศาลออกจากบัญชีบริษัทของเขาถูกตีแผ่ไปทั่วโซเชียลมีเดียในฐานะ 'การสนับสนุนโครงการของคินน์' หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น นี่มันไม่ใช่แค่การแย่งผลงาน แต่มันคือการถอนรากถอนโคนอิทธิพลของเขาอย่างถาวร คินน์ไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ขัดเงา "นี่คือเอกสารยกเลิกสัญญาสัมปทานโครงการจัดซื้อที่ดินที่คุณเคยทำลับหลังกับกลุ่มอสังหาฯ เถื่อน ผมได้ส่งหลักฐานทั้งหมดให้หน่วยงานตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว กานต์... ในเมื่อคุณชอบเล่นกับ 'สายลม' ผมก็แค่จัดให้ลมนั้นมันแรงพอที่จะพัดพาคุณออกไปจากวงโคจรนี้ซะ" ลินินลุกขึ้นยืนพลางจัดชุดเดรสหรูหราให้เรียบร้อย เธอเดินไปที่หน้าต่างของห้องประชุมซึ่งมองเห็นวิวเมืองที่กำลังเปลี่ยนไป คนงานนับร้อยกำลังเร่งสร้างศูนย์เยาวชนแห่งใหม่ตามคำสั่งของคินน์ ทุกคนต่างยิ้มแย้มและตะโกนชื่อคินน์ด้วยความชื่นชม "เห็นไหมคะกานต์" ลินินเอ่ยโดยไม่หันมามอง "นี่คือผลของการเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนใหม่ ในขณะที่คุณยังยึดติดกับเศษเงินและความโลภ คินน์เขากำลังสร้างประวัติศาสตร์ และคุณ... ก็ไม่มีที่ยืนในประวัติศาสตร์หน้านี้อีกต่อไปแล้ว" กานต์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธแค้น เขาทำท่าจะปรี่เข้าหาคินน์ แต่การ์ดชุดดำสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูเปิดเข้ามาทันทีเพียงแค่คินน์ปรายตามอง กานต์หยุดชะงัก ท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องที่มองมาด้วยความเหยียดหยาม คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสวมสูทที่ไร้ที่ติ เดินผ่านกานต์ไปราวกับกานต์เป็นเพียงอากาศธาตุ ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตูแล้วหันกลับมาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "อ้อ เกือบลืมไป... เย็นนี้ผมมีนัดเลี้ยงฉลองโครงการเปิดตัวที่ดาดฟ้าของโรงแรมหรูที่ผมเพิ่งซื้อมาใหม่ หวังว่าคุณจะไม่ลืมตัวแอบตามไปดูความสำเร็จของผมนะ เพราะถ้าผมเห็นหน้าคุณอีก... ผมคงต้องเรียกตำรวจมาคุ้มกันคุณออกจากเมืองนี้ถาวร" เมื่อคินน์และลินินเดินพ้นประตูออกไป ทิ้งให้กานต์ยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความล้มเหลวที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง คินน์ก้าวออกมาถึงลานจอดรถส่วนตัว เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังร่อนลงจอดเหนือหัวทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว ลินินยิ้มให้กับชายหนุ่มข้างกายด้วยความภาคภูมิใจ แต่ในวินาทีที่คินน์กำลังจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์นั้นเอง เสียงเตือนข้อความในโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกันรัวๆ คินน์กดอ่านข้อความที่ส่งมาจาก 'ผู้ไม่ประสงค์ออกนาม' เพียงบรรทัดเดียวที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเขาชะงัก 'คุณเปลี่ยนเมืองได้... แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าคนที่จะทำลายโครงการนี้จริงๆ ไม่ใช่กานต์... แต่เป็นผู้หญิงที่คุณกำลังจูงมืออยู่ข้างๆ ตอนนี้ต่างหาก คินน์' คินน์หยุดกึก หัวใจที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาค่อยๆ หันไปมองลินินที่ยังคงยิ้มอ่อนโยนให้เขาอยู่ข้างกาย ในวินาทีนั้นเขาก็ไม่แน่ใจแล้วว่า... ลมแห่งการเปลี่ยนแปลงที่เขาสร้างขึ้น กำลังพัดพาเขาสู่ความสำเร็จ หรือพัดพาเขาสู่กับดักที่ลึกที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมากันแน่ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อกค่ะ