ตระกูลใหญ่เริ่มระแวง

แฟ้มเอกสารปกหนังแท้ราคาแพงระยับถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปัง* จนกาแฟในแก้วกระเซ็น กานต์จ้องมองกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าที่ลูกน้องคนสนิทเพิ่งสืบมาได้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและไม่อยากจะเชื่อสายตา ประวัติการทำงานที่เคยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนต้อยต่ำ ถูกฉีกกระชากทิ้งด้วยข้อมูลชุดใหม่ที่ระบุว่า ชายหนุ่มผู้เคยถูกเขาเหยียบยละทิ้งอย่างไม่ไยดี กลับมีชื่ออยู่ในฐานข้อมูลลับของบริษัทลงทุนข้ามชาติระดับท็อปเทิลในฐานะ "ผู้ถือหุ้นใหญ่รายลับ" มันเป็นไปไม่ได้... กานต์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความพ่ายแพ้ในงานประมูลโครงการใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อนยังสร้างรอยแผลเป็นความอับอายให้เขาไม่หาย และตอนนี้ เบาะแสที่ได้กลับบ่งชี้ชัดเจนว่า คินน์ไม่ใช่แค่คนดวงดี แต่คือผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลใหญ่หลายตระกูลในช่วงนี้ "สืบต่อให้ลึกว่านี้อีก!" กานต์ตวาดลั่นห้องทำงานจนเลขาหน้าซีดตัวสั่น "ฉันต้องการรู้ว่าเส้นทางการเงินของมันมาจากไหน ใครหนุนหลังมัน หรือว่า... มันแอบซ่อนเงินทุจริตไว้ตอนที่ยังทำงานกับเรา!" น้ำเสียงของกานต์เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความโลภที่ผสมปนเปกันอย่างน่าสมเพช ลินินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบ ๆ มองดูภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่าและสะใจจนแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอขยับตัวก้าวเข้ามาในห้องทำงานของอดีตคู่หมั้นด้วยท่าทีสง่างาม ชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาขับเน้นให้เธอดูลึกลับและทรงอำนาจไม่แพ้ใคร ส้นสูงกระทบพื้นกระจกเป็นจังหวะชัดเจน ดึงดูดสายตาโกรธเกรี้ยวของกานต์ให้หันมามอง "เธอมาทำไม ลินิน?" กานต์แผדเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิด "หรือว่าสำนึกได้แล้วว่าไอ้คินน์มันก็แค่พวกฉาบฉวย ถึงได้คลานกลับมาหาฉัน?" ลินินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสวยแตะลงบนแฟ้มประวัติของคินน์เบา ๆ เหมือนกำลังรังเกียจเดียดฉันท์สิ่งสกปรก "สำนึกเหรอคะ? กานต์... คุณยังหลงตัวเองไม่เปลี่ยนเลยสินะคะ" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคมกริบไร้เยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "คนที่ควรสำนึกและคุกเข่าขอร้องความเมตตาตอนนี้ คือคุณต่างหากล่ะคะ... คนที่กำลังดิ้นรนเหมือนสุนัขจนตรอก เพราะกลัวว่าอำนาจที่ตระกูลใหญ่ถือครองอยู่จะหลุดลอยไปในมือของคนที่คุณเคยเหยียบย่ำ" "เธอ!" กานต์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความโกรธจัด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เธอหลงเสน่ห์มันหรือไง ถึงได้ยอมเป็นทาสรับใช้ให้มันปั่นหัว!" "ทาสเหรอคะ?" ลินินยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ฉันเลือกที่จะยืนเคียงข้าง *ผู้ชายที่แท้จริง* ดีกว่าจะทนร่วมหอกับคนขี้แพ้ที่เก่งแต่เอาเปรียบคนอื่นลับหลังอย่างคุณค่ะ จำไว้นะคะกานต์... สิ่งที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ยอยู่น่ะ มันไม่ใช่แค่ประวัติของคินน์ แต่มันคือ 'หลุมศพ' ของตระกูลพวกคุณเองที่จะถูกฝังกลบทั้งเป็น" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที กานต์หน้าซีดเผือดด้วยความโกรธและความกลัวที่เริ่มกัดกินจิตใจ คำพูดของลินินไม่ใช่แค่การประชดประชัน แต่มันคือคำเตือนจากคนที่มองเห็นกระดานหมากทั้งหมด และรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้าสู่กับดักมรณะที่คินน์วางไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งสูงจนถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของกานต์ก็แผดเสียงแหลมดังขึ้นทำลายความเงียบ กานต์สะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา ปลายสายคือผู้นำตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง—ปู่ของเขาเอง "ฮ... ฮัลโหลครับคุณปู่" กานต์กรอกเสียงลงไปอย่างระมัดระวัง เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจตวาดกลับมาทันทีก่อนที่กานต์จะได้พูดอะไรต่อ "แกไปทำบ้าอะไรไว้! หุ้นในมือของเราถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสิบนาที! ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการปล่อยสินเชื่อให้เราแล้ว! บอกฉันมาซิไอ้กานต์... พวกเราไปหาเรื่องใครเข้า!" กานต์หน้าถอดสี ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมในวันที่ไม่มีแม้แต่ร่มกันฝน โทรศัพท์เกือบหลุดมือร่วงลงพื้น ลินินที่ยืนมองอยู่เห็นปฏิกิริยานั้นจึงคลี่ยิ้มกว้างขึ้นอย่างผู้ชนะ พร้อมกับที่ประตูกระจกด้านนอกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าของคินน์ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ด้านหลังของเขาคือทีมทนายความและเจ้าหน้าที่ตรวจสอบบัญชีระดับประเทศนับสิบชีวิตที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ "ไม่ต้องเสียเวลาสืบประวัติผมหรอกครับคุณกานต์..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนห้องทั้งห้องแทบหยุดหายใจ "เพราะวันนี้... ผมมาด้วยตัวเอง เพื่อประกาศยึดทุกอย่างที่ตระกูลของคุณเคยใช้กดหัวคนอื่น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ