ปกป้องคนรัก

เสียงตบโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องรับรองสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว ทว่ามันกลับไม่น่ากลัวเท่าสายตาเหยียดหยามคู่ƒนั้นที่กำลังจดจ้องมองมายังร่างบอบบางของลินิน "เธอเลือกมัน... เลือกไอ้ผู้ชายกระจอกที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องหารครึ่งกับเธอเนี่ยนะ ลินิน!" เสียงหวีดแหลมของมารศรี ผู้เป็นมารดาตวาดลวดลายใส่บุตรสาวอย่างไม่ไว้หน้า ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กานต์ อดีตแฟนเก่าจอมหิวเงินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างกันเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยสมเพช เขากวาดสายตามองสำรวจลินินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูกเหียดหยามราวกับเธอกลายเป็นเศษฝุ่นผง "คุณแม่คะ ลินินพูดชัดเจนแล้วนะคะว่าเราจบกันแล้ว" ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาในน้ำเสียง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้รอบกายจะถูกรายล้อมด้วยญาติสนิทมหาภัยที่จ้องจะรุมทึ้งเธอให้จมดิน "จบเหรอ? สภาพแกตอนนี้มีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยเหรอ, ลินิน!" กานต์หัวเราะในลำคออย่างน่ารังเกียจ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยท่าทีคุกคาม "ทิ้งตระกูล ทิ้งหุ้นในบริษัท มาซุกหัวนอนกับไอ้พนักงานต๊อกต่ายที่เพิ่งโดนไล่ออกจากบริษัทไก่กา... สมองเธอนี่คงมีแต่ขี้เลื่อยสินะ ถึงได้เอาอนาคตตัวเองมาทิ้งไว้กับสวะสังคมแบบนั้น" คำพูดดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ลินินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะคำพูดของกานต์ แต่เพราะสายตาเย็นชาและคำตราหน้าจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัว เธอกัดฟันกรอด เตรียมจะยกมือขึ้นผลักอกชายหนุ่มจอมกวนประสาทออกไปให้พ้นทาง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะทันได้สัมผัสตัวกานต์ มือหนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมาจากด้านหลังอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น คว้าข้อมือของกานต์ไว้ด้วยแรงบีบมหาศาลจนอีกฝ่ายหน้าเหยเก "อ๊าก! ใครวะ... มือหลุดแน่ ปล่อยนะเว้ย!" กานต์ร้องโอดครวญ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเมื่อกระดูกข้อมือถูกบดขยี้ด้วยแรงอันมหาศาล ร่างสูงสง่าของคินน์ก้าวแทรกตัวผ่านความมืดสลัวของมุมห้องออกมา ยืนตระหง่านบังร่างบางของลินินไว้มิดชิด ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวแสดงออกทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย มันเรียบนิ่ง สงบ และลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง ซึ่งนั่นแหละ... คือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่บ่งบอกว่า "พายุคลั่ง" กำลังก่อตัว "มือสกปรกแบบนี้... ไม่สมควรเอามาแตะต้องภรรยาของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกคำกลับทรงพลังและกดดันจนผู้ฟังรู้สึกราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำที่กลางอก คินน์ปัดมือของกานต์ออกราวกับกำลังปัดรังแคบนเสื้อสูท ก่อนจะยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วอย่างใจเย็น ราวกับว่าการได้สัมผัสตัวกานต์เมื่อครู่ทำให้มือของเขาแปดเปื้อนสิ่งปฏิกูล "แก... แกมันไอ้คินน์!" มารศรีหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธปนหวาดกลัวเมื่อเห็นหน้าลูกเขยที่เธอจงเกลียดจงชัง "ไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า แกมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายลูกฉัน ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ. มาลากคอแกออกไป!" คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองมารศรี เขาเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนครอบครัวของลินินต้องผถอยร่นโดยอัตโนมัติ เขายื่นมือโอบเอวบางของลินินเข้ามาชิดติดกายอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของหญิงสาวสงบลงทันที "เชิญเรียกได้ตามสบายครับคุณแม่... อ้อ ขอโทษทีครับ ผมคงต้องแก้คำพูดใหม่ ผมไม่ใช่ลูกเขยของคุณหรอก เพราะตระกูลที่ใกล้จะล้มละลายอย่างพวกคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาใช้สกุลร่วมกับผมด้วยซ้ำ" คำพูดเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนทำเอาทุกคนในห้องหน้าชาดิก กานต์ที่เพิ่งตั้งหลักได้กัดฟันกรอดด้วยความแค้น ชี้หน้าคินน์แล้วตะคอกเสียงดัง "ไอ้คินน์! อย่ามาปากดีหน่อยเลย! แกมันก็แค่หมาจนตรอกที่เพิ่งถูกบริษัทไล่ออกไม่ใช่เหรอวะ? คิดว่าเก่งมาจากไหน ถึงกล้ามาทำเป็นเบ่งใส่พวกฉัน หุ้นในมือแกก็ไม่มี เงินติดตัวสักบาทก็คงมาจากเศษเงินที่ลินินเจียดให้กินใช่ไหมล่ะวะ ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะเยาะของกานต์ดังก้องไปทั่ว แต่คินน์กลับยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอันตรายที่ชวนให้ขนหัวลุก "หมาจนตรอกเหรอ?" คินน์ทวนคำเสียงแผ่วเบา เขากวาดสายตามองหน้าสมาชิกในครอบครัวลินินทีละคนด้วยแววตาสมเพช "พวกคุณเคยมองกระจกดูตัวเองบ้างไหมครับ ว่าใครกันแน่ที่กำลังจะกลายเป็นหมาข้างถนน... บริษัทกำลังจะถูกยึด หนี้สินรุงรังนับร้อยล้านที่กู้มาเพื่อพยุงหน้าตาทางสังคมกำลังจะครบกำหนดชำระในอีกสามวันข้างหน้า... และธนาคารที่ปล่อยกู้พวกคุณน่ะ..." คินน์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างใจเย็น ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน แล้วดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะหายากสะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับออกมาถือไว้ "...บังเอิญว่าเป็นเครือข่ายบริษัทในเครือของผมเองเสียด้วยสิครับ" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท มารศรีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาเบิกโพรงด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนออกมา กานต์อ้าปากค้าง สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะเมื่อเห็นสัญลักษณ์พิเศษบนบัตรโลหะสีดำใบนั้น—สัญลักษณ์ของ "ผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุด" ระดับอัลตร้าวีไอพีที่แม้แต่ประธานธนาคารยังต้องก้มหัวให้ ลินินแหงนหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างเธอด้วยความทึ่ง ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับ แม้เธอจะรู้ว่าเขาไม่ได้ธรรมดา แต่ภาพที่เขาแสดงออกในตอนนี้ มันช่างเหนือชั้นและสง่างามจนเธอละสายตาไม่ได้เลย "ทะ... เป็นไปไม่ได้!" กานต์ส่ายหัวรัวๆ ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "แกเป็นแค่พนักงาน... แกจะไปมีปัญญาซื้อบริษัทธนาคารได้ยังไง! แกโกหก! แกกุเรื่องหลอกลวง!" คินน์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาก้าวเข้าไปหากานต์ทีละก้าว ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน แต่กลับดังชัดเจนในความรู้สึกของทุกคน "โลกใบนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่ากบในกะลาอย่างนายจะจินตนาการถึงนะกานต์ การที่ฉันแกล้งทำเป็นจนและทำงานกระจอกๆ อยู่ใต้จมูกพวกนาย ก็เพื่อให้เห็นธาตุแท้ของพวกหน้าเงินอย่างพวกนายยังไงล่ะ... และตอนนี้ ฉันก็เบื่อการเล่นละครตลกนี่เต็มทีแล้วด้วย" คินน์ยืนตรงขึ้นอย่างสง่างาม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดเปิดสปีกเกอร์โฟนแล้วแนบไว้ข้างหู เพียงไม่ถึงสามวินาที ปลายสายก็รับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและร้อนรน "ท่านประธานครับ! คำสั่งซื้อกิจการของตระกูลวรโชติ... จะให้ดำเนินการขั้นเด็ดขาดเลยไหมครับ?" เสียงของเลขาหนุ่มคนสนิทดังลอดออกมาผ่านลำโพงท่ามกลางความเงียบงัน คินน์เหลือบสายตาคมกริบมองไปยังมารศรีและกานต์ที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "จัดการให้หมด... อย่าให้เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความสะใจในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อก