ช่วยชีวิตนางเอก

"อย่าเข้ามานะ... แกถอยไป!" เสียงกรีดร้องที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของลินินดังสะท้อนก้องไปทั่วโกดังร้างอับชื้น กลิ่นฝุ่นละอองและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับของความตาย ร่างระหงในชุดเดรสหรูที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและรอยฉีกขาดถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือยเบื้องหลัง ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำจากการกลั้นสะอื้น แต่แววตากลับฉายความพยศและดื้อรั้น ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ในยามที่ความตายอยู่ห่างแค่เอื้อม เบื้องหน้าของเธอคือ 'กานต์' ชายหนุ่มผู้เคยสวมหน้ากากสุภาพบุรุษ แต่เวลานี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและความเคียดแค้นชิงชัง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปากหนา มือข้างหนึ่งถือท่อเหล็กขึ้นมาเคาะกับฝ่ามือเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังต้อนลูกสัตว์ที่จนมุม "เก่งนักนะลินิน! คิดว่าหนีพ้นหรือไง ห้ะ?" กานต์หัวเราะในลำคอด้วยความสะใจ สายตากวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยความกระหายและเหยียดหยาม "ยอมทิ้งตระกูลใหญ่โต มาลำบากยากจนกับไอ้สวะคินน์... สุดท้ายเป็นไงล่ะ? มันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่ตอนนี้แม้แต่เงาหัวก็ยังไม่กลโผล่มาช่วยเธอเลยด้วยซ้ำ!" "คินน์... ไม่ใช่สวะ!" ลินินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องมองกานต์ด้วยความสมเพชเวทนา "คนอย่างแก ต่อให้มีเงินกองอยู่ตรงหน้าเท่าภูเขาก็เป็นได้แค่ขยะเปียกที่ไม่มีวันมีค่าในสายตาใคร!" "อีร่านปากดี!" กานต์คำรามลั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้จุดดำมืดในใจ ท่อเหล็กในมือถูกเงื้อขึ้นสุดแขนด้วยแรงอารมณ์ หมายจะฟาดลงมากลางศีรษะของหญิงสาวเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ลินินหลับตาปี๋ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าช่องว่างระหว่างเธอกับเหล็กมรณะนั้นแคบเกินกว่าจะรอดพ้น *เคร้ง!* เสียงเหล็กกระทบกับวัตถุบางอย่างอย่างรุนแรงจนเกิดประกายไฟวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของโกดัง ลินินขยرเปลือกตาขึ้นช้าๆ ด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่รอยเลือดบนศีรษะของเธอเอง แต่เป็นแผ่นหลังกว้างของใครบางคนที่ยืนหยัดตระหง่านบังร่างเธอไว้อย่างมิดชิด กลิ่นอายความเย็นเยือกและกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มคนนั้น รังสีอำมหิตที่ถูกกดเก็บไว้ภายใต้ความสุขุมเยือกเย็นระเบิดออกมาจนกานต์ถึงกับผถอยหลังก้นจ้ำเบ้าด้วยความตกใจกลัว "คินน์..." ลินินหลุดปากครางชื่อนั้นออกมา หัวใจที่เคยหวatผวาพลิกกลับมาเต้นระรัวด้วยความโล่งอกและตื้นตันจนจุกอก คินน์ไม่ได้หันกลับมามองเธอ เขายังคงยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปรับท่อเหล็กที่กานต์เหวี่ยงมาด้วยมือเปล่า เลือดสีแดงสดซึมไหลผ่านร่องนิ้วของเขาลงสู่พื้นซีเมนต์ทีละหยด แต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าเจ็บปวดแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษจ้องมองไอ้สารเลวที่บังaحญทำร้ายผู้หญิงของเขาด้วยสายตาที่เยียบเย็นจนน่าขนลุก "แก... แกเข้ามาได้ยังไงวะ!" กานต์ละล่ำละลักละลือกถอยหลังกรูด ก้นกระแทกพื้นจนต้องใช้มือยันถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบในตัวบอกให้รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่พนักงานออฟฟิศธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่คือปีศาจที่พร้อมจะฉีกร่างเขากลายเป็นชิ้นๆ "ทางเข้าหน้าโกดังมันแคบไปหน่อย ฉันเลยใช้ทางลัด..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ทว่าทุกลมหายใจที่พ่นออกมากลับสร้างแรงกดดันมหาศาล "ส่วนเรื่องที่แกบอกว่าฉันเป็นสวะ..." คินน์บีบปลายท่อเหล็กในมือแน่นจนโลหะหนาบิดเบี้ยวผิดรูปด้วยพละกำลังมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม ก่อนจะเหวี่ยงมันทิ้งราวกับเป็นเพียงเศษกิ่งไม้ไร้ค่า เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหากานต์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง เสียงฝعบเท้าที่กระทบพื้นคอนกรีตดัง ก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "คนที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาเงินด้วยลำแข้งตัวเอง ต้องคอยรีดไถผู้หญิงเพื่อต่อลมหายใจ... ในพจนานุกรมของฉัน เขาเรียกว่า 'ขยะเปียก' มากกว่านะคะคุณกานต์" คำพูดเหน็บแนมที่เจ็บแสบและเยือกเย็นบาดลึกเข้าปะทะโ소กประสาทของกานต์จนหน้าชาวาบ ความอัปยศอดสูพุ่งพล่านขึ้นมากลบความกลัว กานต์กัดฟันกรอด ควักมีดพับเล่มเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา พุ่งเข้าใส่คินน์อย่างคนจนตรอก "ไอ้เวรเอ๊ย! แกตายซะเถอะ!" ลินินกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ "คินน์ ระวังค่ะ!" ทว่า ท่ามกลางเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย คินน์ไม่มีแม้แต่รอยความตื่นตระหนกบนใบหน้า เขากลับเอี้ยวตัวหลบคมมีดที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแนบเนียนราวกับการเคลื่อนไหวของนักฆ่ามืออาชีพ มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกานต์อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ บิดหมุนข้อมือข้างนั้นด้วยองศาที่ทำเอาข้อต่อแทบหลุดออกจากเบ้า *กร๊อบ!* เสียงกระดูกลั่นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดปานจะขาดใจของกานต์ มีดพับในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น คินน์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขากระทุ้งเข่าเข้าที่ลิ้นปี่ของอดีตแฟนหนุ่มจอมโลภอย่างเต็มแรง จนร่างท้วมลอยกระเด็นไปกระแทกกับกองลังไม้เก่าๆ ด้านหลังจนพังทลายลงมาทับร่างของมันซ้ำสอง กานต์นอนอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าซีดเผือดเขียวคล้ำ ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ความเจ็บปวดร้าวรานแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน คินน์เดินเข้าไปยืนค้ำหัวร่างที่นอนราบกับพื้น ก้มมองด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเมตตา ราวกับกำลังมองมดปลวกใต้ฝ่าเท้า มือเรียวควักโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดโทรออกด้วยท่าทีสบายๆ "จัดการเคลียร์พื้นที่ข้างนอกให้เรียบร้อย... แล้วส่งรถพยาบาลมารับหมาขี้เรื้อนสักตัวออกไปที ไม่อย่างนั้นโกดังฉันจะเหม็นกลิ่นเน่าเสียเปล่าๆ" สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของคินน์ เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่บินวนอยู่เหนือหลังคาโกดังก็เริ่มลดระดับลง ลมกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นละอองกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมาผ่านช่องหลังคาที่ผุพัง อาณาเขตแห่งความมืดมิดเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเวทีแสดงอำนาจที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาด ลินินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ ซาบซึ้ง และหวาดหวั่นในความเด็ดขาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนจากผู้ชายคนนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความคลั่งไคล้ในตัวตนที่แท้จริงของเขาที่เพิ่งถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือก คินน์หันกลับมามองเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอบอุ่นทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยของหญิงสาว เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ "กลับบ้านกันเะอลินิน... เรื่องทั้งหมด จบลงแล้ว" ลินินยังไม่ทันได้ยื่นมือไปกุมมือหนานั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคินน์ หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกที่เชื่อมต่อกับบัญชีลับของเขา—**"บัญชีของคุณถูกหักยอดเงินจำนวน 500 ล้านบาท เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลกานต์เรียบร้อยแล้ว"**—พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาซ้อนทับทันทีว่า: *"ระวังตัวด้วยนะคินน์ คนที่ส่งฉันมา... กำลังรอต้อนรับพวกคุณอยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรม..."* ไอศกรีมมินต์ช็อกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความสะใจในตอนนี้ด้วยนะคะ บทต่อไปเตรียมพบกับการเผชิญหน้าครั้งประวัติศาสตร์ที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและลมหายใจค่ะ!