สายตาของคนเคยเหยียด

กลิ่นกาแฟราคาแพงระยับจากร้านแฟลชชิปสโตร์ใจกลางย่านธุรกิจ ลอยคละเคล้าอยู่กับเสียงกระเบื้องกระทบรองเท้าส้นสูงของแขกผู้มีเกียรติ ทว่าบรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีตัวยาวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก กานต์สะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจ ขณะที่มารดาของหล่อน—คุณหญิงรัชนี ผู้ซึ่งเคยใช้สายตาดั่งมองเศษขยะกวาดมองคินน์เมื่อสามปีก่อน—กำลังเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยความเคยชิน ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงก่ำเผยรอยยิ้มเยาะหยันที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด "แปลกใจเสียจริงนะคะที่ยังกล้าโผล่หัวมาเดินในห้างหรูระดับนี้ นึกว่าหนีหนี้จนตรอกไปซุกตัวอยู่ใต้สะพานลอยเสียอีก" เสียงแหลมสูงของคุณหญิงรัชนีจงใจกรีดแทงให้ดังพอที่โต๊ะข้างเคียงจะได้ยิน กานต์ที่นั่งอยู่ข้างมารดาไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไว้ตัว หล่อนเหลือบมองคินน์ด้วยหางตา ราวกับกลัวว่ากลิ่นอายความยากจนในอดีตจะติด ทว่า... คินน์ไม่ได้ก้มหน้าหนีอย่างเคย ชายหนุ่มในชุดสูททักซิโดสั่งตัดพิเศษจากมิลาน สีน้ำเงินเข้มเหลือบประกายมุกรับกับแผ่นอกกว้างและไหล่ผึ่งผาย นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังรอคอยชมการแสดงชุดโปรดที่ใกล้จะถึงไคลแม็กซ์ ลินินที่ยืนเคียงข้างในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ขยับกรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นเล็กน้อย มุมปากสวยหยักยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า มือเรียวถือแท็บเล็ตหน้าจอเปิดแสดงกราฟตัวเลขสินทรัพย์และสถานะทางการเงินระดับวีไอพีของบริษัทเครือข่ายระดับโลก ซึ่งมีชื่อของคินน์เป็นประธานกรรมการบริหาร "คนบางคน... ต่อให้ใส่ชุดสูทราคาแพงแค่ไหน ก็เปลี่ยนสันดานขี้แพ้ไม่ได้หรอกค่ะแม่" กานต์เอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงกระด้าง หล่อนจำได้แม่นว่าไอ้ผู้ชายคนนี้เคยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนต๊อกต๋อยที่แม้แต่ค่าแหวนเพชรปลอมๆ ยังต้องผ่อนส่ง "นั่นสินะคะ" คินน์เอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก เสียงทุ้มนุ่มกังวานราวน้ำเสียงของนักล่าที่กำลังทอดสะพานต้อนรับเหยื่อเข้าสู่กรง "คนเรามักมองไม่เห็นหัวคนอื่น เพราะมัวแต่แหงนมองฟ้าด้วยความโง่เขลา... จนลืมไปว่าแผ่นดินที่ตัวเองเหยียบอยู่ตอนนี้ มันเป็นของใคร" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเงียบกริบ คุณหญิงรัชนีขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างวิ่งพล่านขึ้นมาตามสันหลัง สายตาของคินน์ในยามนี้ไม่ได้มีความเจ็บช้ำ หวาดกลัว หรือโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่า... และทรงพลังราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวจิ๋ว "แกหมายความว่ายังไง! อวดดีนักนะ!" คุณหญิงรัชนีตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน "คิดว่าเกาะผู้หญิงรวยหรือไปหลอกใครมาลงทุนจนได้สูทตัวนี้ใส่แล้วจะกร่างได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่สวะ! สวะที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างของชายชุดดำร่างกำยำสวมแว่นกันแดดสี่คนเดินแหวกฝูงชนเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะโค้งคำนับให้คินน์ในมุมองGองศาที่สมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทั้งร้าน ผู้จัดการสาขาซึ่งเป็นชาวต่างชาติรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยเหงื่อท่วมกาย "ท่านประธานคินน์ครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมสำหรับห้องอาหารส่วนตัวชั้นบนสุดแล้วครับ" ผู้จัดการเอ่ยด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงเป๊ะ พร้อมโค้งตัวต่ำจนแทบติดพื้น ดวงตาของคุณหญิงรัชนีเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าแข็งค้างสนิท ริมฝีปากที่เคยพ่นคำดูถูกสั่นเทาจนแทบหุบไม่ลง หล่อนกวาดสายตามองชุดสูทหรูหรา นาฬิกาข้อมือเรือนละหลายสิบล้านที่ส่องประกายระยิบระยับ และท่าทีที่ผู้จัดการห้างระดับประเทศปฏิบัติต่อคินน์ หน้าของนางผู้ดีเก่าซีดเผือดลงจนกลายเป็นสีขาวราวกับกระดาษ สมองอื้ออึงจนประมวลผลไม่ทัน ภาพของชายหนุ่มซอมซ่อในอดีตซ้อนทับกับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจในมือจนพร่าเลือน "วะ... ว่ายังไงนะ? ประธาน... ประธานอะไรกัน..." คุณหญิงรัชนีพึมพำเสียงสั่น ร่างกายเริ่มเซถอยหลังไปชนพนักเก้าอี้ กานต์หน้าซีดเผือดไม่แพ้กัน หล่อนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อลินินก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งวางลงตรงหน้า "ยินดีด้วยนะคะที่คุณแม่กับคุณลูกยังจำคายได้" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ทว่าแฝงด้วยความคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ "อ้อ... ลืมบอกไปว่า เอกสารฉบับนี้คือประกาศิตยึดทรัพย์จำนองตึกและหุ้นทั้งหมดของบริษัทครอบครัวคุณในอีกสามวินาทีข้างหน้า... เชิญรับชมความพินาศได้เลยค่ะ" คินน์ลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ สายตาคมกริบก้มลงมองสองแม่ลูกที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ... หวังว่าพวกคุณจะสนุกจน"หยดสุดท้าย" นะครับ" สิ้นเสียงของคินน์ หน้าจอ LED ขนาดยักษ์กลางห้างสรรพสินค้าที่ฉายภาพกราฟิกตลาดหุ้นก็เกิดสัญญาณรบกวนชั่วขณะ ก่อนที่โลโก้บริษัทของตระกูลกานต์จะถูกแทนที่ด้วยตราสัญลักษณ์ตระกูลของคินน์ พร้อมตัวอักษรสีแดงฉานที่ประกาศสถานะ "ล้มละลาย" กลางห้างหรู ท่าเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้คนระลอกใหญ่ที่ดังสนั่นขึ้นพร้อมกับร่างของคุณหญิงรัชนีที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรไปกับไอศกรีมมินต์ช็อกนะคะ