ชัยชนะที่ไร้ข้อโต้แย้ง

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ร่วงหล่นลงกระทบพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบดังสะท้อนก้องในห้องโถงโล่งเตียน ไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์และสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ นอกจากความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ กานต์ยืนตัวสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าซีดเผือด สายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามก้มมองเอกสารประกาศอายัดทรัพย์สินและคำสั่งศาลที่ระบุสถานะทางการเงินของเขาในตอนนี้... ล้มละลายโดยสมบูรณ์ "เป็นไปไม่ได้... มันจะเป็นไปได้ยังไง!" เสียงแหบพร่าตะโกนก้องอย่างคนเสียสติ กานต์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี เอกสารสัญญากู้ยืมเงินนอกระบบและใบฟ้องร้องนับสิบคดีกระจายเกลื่อนอยู่เบื้องหน้า ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วราวมรสุมที่โหมกระหน่ำซัดสาดจนชีวิตที่เคยสุขสบายบนกองเงินกองทองพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเย่อหยิ่งจองหองที่เขาเคยใช้เหยียบย่ำคนอื่นหลงเหลืออยู่เลยสักนิด "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ กานต์..." น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดตรงทางเดิน ลินินก้าวเท้าเข้ามาในห้องนั้นด้วยท่าทีสง่างาม ชุดเดรสสั่งตัดพิเศษรับกับเรือนร่างระหงและรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นปูนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย เธอยืนมองอดีตชายคนรักที่ครั้งหนึ่งเคยดูถูกเหยียดหยามคินน์อย่างสนุกสนานด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความสงสารเวทนา กานต์เงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าโง่ง่ามและยอมจำนนแทบเท้า กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องสูงด้วยรัศมีของอำนาจที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาที่ยิ่งกว่าการถูกตบหน้าฉาดใหญ่ "คุณ... คุณทำอะไรผม ลินิน! คุณร่วมมือกับไอ้คินน์ใช่ไหม!" กานต์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าข้อเท้าของหญิงสาว แต่กลับถูกบอดี้สรูลชุดสูทสีดำสนิทสองคนเข้ามาล็อกตัวกดลงกับพื้นอย่างรวดเร็วจนใบหน้าแนบชิดติดฝุ่น "อย่ามาแตะต้องฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นเลยค่ะ..." ลินินปัดกระโปรงเบาๆ เหมือนรังเกียจที่จะมองเศษสวะ "จำไม่ได้แล้วเหรอคะว่าคุณเคยพูดอะไรไว้บ้างตอนที่ไล่คินน์ออกจากบริษัท และตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา... วันนี้ สิ่งที่คุณได้รับมันเป็นเพียงดอกเบี้ยเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและอึดอัด ร่างสูงโปร่งของคินน์ก็ก้าวเข้ามาในห้องนั้น แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน คินน์หยุดยืนมองกานต์ที่ดิ้นรนอยู่ในเงื้อมมือของบอดี้การ์ดราวกับสุนัขจนตรอก เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกันกับอดีตเพื่อนร่วมงานผู้พ่ายแพ้ "จำฉันได้ไหม กานต์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น "นายเคยบอกว่าคนอย่างฉันเป็นได้แค่สวะ... แล้วตอนนี้ล่ะ ใครกันแน่ที่ต้องนอนคลุกฝุ่นอยู่ตรงนี้?" "แก... ไอ้คินน์! แกมันไอ้คนขี้โกง!" กานต์กรีดร้องสุดเสียง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ถ้าไม่ใช่เพราะแกหลอกลวง..." "หลอกลวงเหรอ?" คินน์หัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววอันตราย "ทุกสิ่งที่นายเสียไป... มาจากการตัดสินใจที่โลภมากและโง่เขลาของนายเองทั้งนั้น หุ้นที่นายทุ่มซื้อ บัญชีลับที่นายโยกย้าย ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของฉันตั้งแต่วันแรกแล้ว นายมันก็แค่ตัวตลกที่เดินเข้ามาติดกับดักที่ตัวเองขุดขึ้นมาเท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น กานต์ก็หน้าถอดสี ร่างกายชาวาบไปถึงไขกระดูก เขารู้ทันทีว่าตัวเองไม่มีทางสู้ผู้ชายคนนี้ได้อีกต่อไปแล้ว อำนาจ เงินตรา และทุกสิ่งทุกอย่างถูกพรากไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนในค่ำคืนนี้ เจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีและตำรวจนอกเครื่องแบบเดินเข้ามาพร้อมหมายขับไล่ กานต์ถูกหิ้วปีกขึ้นและลากตัวออกไปจากอพาร์ตเมนต์หรูที่เคยเป็นของเขา เสียงโวยวายและเสียงร้องขอความเห็นใจค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบงันและความจริงอันโหดร้ายที่ว่า... กานต์กลายเป็นคนเร่ร่อนอย่างไร้บ้านอย่างแท้จริงแล้วในวินาทีนี้ ลินินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มผู้กุมหัวใจเธอ คินน์เอื้อมมือไปโอบเอวบางของหญิงสาวเข้ามาแนบชิด เคมีที่เร่าร้อนและทรงอำนาจของทั้งคู่แผ่ซ่านไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า "จบเรื่องน่ารำคาญเสียทีนะคะ..." ลินินกระซิบเบาๆ ชิดริมหูของเขา "ยังหรอกลินิน..." คินน์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดำขลับเป็นประกายวาววับยามมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืน "นี่มันเพิ่งเริ่มต้นความสนุกต่างหากล่ะ..." ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในมือของคินน์ก็ดังขึ้นพร้อมกับภาพกล้องวงจรปิดจากสนามบินนานาชาติที่ฉายภาพบุคคลปริศนา... ผู้ทรงอิทธิพลระดับโลกที่ก้าวลงจากเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว และเป้าหมายต่อไปคือการทำลายล้างตระกูลใหญ่ที่เคยร่วมมือกันกลั่นแกล้งเขาในอดีตให้พินาศสิ้นซากในค่ำคืนนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ