ประกาศตัวตน

"ถ้าคุณคิดว่าเก้าอี้ตัวนี้มันใหญ่เกินกว่าที่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉันจะนั่งได้... ทำไมคุณไม่ลองลงไปคุกเข่าแล้วถามพื้นห้องประชุมดูหน่อยล่ะคะ ว่ามันอยากรับน้ำหนักคนไร้ค่าอย่างคุณหรือเปล่า?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูกดำดังขึ้น ท่าاصความเงียบสงบอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของอาคารเดอะคราวน์ทาวเวอร์ รินรดากวาดสายตามองหน้าบรรดาคณะกรรมการบริหารและผู้ถือหุ้นที่เคยส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามเธอมาตลอดสัปดาห์ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเปล่งประกายความมั่น และทรงพลังราวกับราชiiniที่กำลังมองดูฝูงสุนัขจิ้งจอกที่รอเวลาขย้ำ ศรุต รองประธานบริษัทผู้กำอำนาจสูงสุดในทางพฤตินัยถึงกับหน้าถอดสี ริมฝีปากหนาสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนเอกสารกระจัดกระจาย "รินรดา! เธอเป็นแค่พนักงานฝ่ายบุคคลระดับล่าง กล้าดียังไงมาพูดจาก도ก้าวร้าวกับผู้บริหาร! รปภ. อยู่ไหน! ลากตัวอีนางนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!" ทว่า ไม่มีรอดพ้นสายตาดุดันและเยือกเย็นของชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง อาคินในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปสีเทาเข้ม ปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอแกร่งและแววตาที่คมกริบดั่งใบมีดโกน เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้รปภ. สองคนที่ก้าวเข้ามาถึงกับต้องชะงักฝ่าเท้าและถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ "ใครกล้าแตะต้องเธอ... ฉันจะให้คนพวกนั้นหมดสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบแผ่นดินนี้" อาคินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจจนทำให้ห้องประชุมทั้งห้องแทบหยุดหายใจ ศรุตแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน แม้จะแอบหวั่นเกรงในรัศมีที่เปลี่ยนไปของอาคิน "เหอะ! ทำเป็นปากดี ไอ้อาคิน แกมันก็แค่ไอ้พนักงานกระจอกๆ ที่ฉันเก็บมาใช้แรงงาน อย่าคิดว่าเกาะผู้หญิงคนนี้แล้วจะใหญ่ค้ำฟ้าได้นะเว้ย!" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หวานละมุนแต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าความตาย เธอหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา ก่อนจะส่งสัญญาณให้หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องสว่างวาบขึ้น เอกสารทางการเงินจำนวนมหาศาล โฉนดที่ดิน และเส้นทางการเงินสีเทาถูกฉายหราต่อหน้าทุกคน "คุณศรุตคะ... ก่อนที่คุณจะไล่ใครออก ช่วยกรุณาดูบัญชีลับที่คุณยักยอกเงินบริษัทไปแปดร้อยล้านบาทเมื่อไตรมาสที่แล้วก่อนดีไหมคะ?" เสียงของรินรดาราptเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังราวกับสายฟ้าที่ผ่ากลางใจศรุต "อ้อ แล้วก็... หุ้นหกสิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณอ้างว่าเป็นของตระกูลคุณน่ะ ตอนนี้มันถูกโอนย้ายกรรมสิทธิ์มาอยู่ที่ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริง' เรียบร้อยแล้วนะคะ" ศรุตหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สมองของเขาขาวโพลน มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะมองตัวเลขบนจอ "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! ใครหน้าไหนมันจะมีปัญญาซื้อหุ้นทั้งหมดนั่น!" อาคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินเข้ามาโอบเอวบางของรินรดาไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารทุกคนที่กำลังก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่เขาจะปลดกระเป๋าเอกสารหนังแท้ราคาแพงแล้วหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากไทเทเนียมบริสุทธิ์—บัตร *Centurion Black Card* ไร้ขีดจำกัดวงเงินที่มีเพียงมหาเศรษฐีระดับโลกไม่ถึงสิบคนในเอเชียที่ถือครอง—ออกมาวางกระแทកเบาๆ บนโต๊ะกระจก เสียงโลหะกระทบพื้นผิวดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความรู้สึกของทุกคน "ยินดีต้อนรับสู่การประชุมครั้งแรกในฐานะประธานกรรมการบริหารคนใหม่... ของฉันเองครับ" อาคินเอ่ยประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทว่าดุดันและทรงอำนาจเหนือทุกสรรพสิ่งในห้องนั้น รินรดายืนเคียงข้างชายหนุ่มผู้กุมอาณาจักรธุรกิจระดับโลก รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยเฉี่ยวเมื่อเห็นศรุตทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องด้วยความหมดสภาพ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันและความสะใจกำลังปกคลุม ทันใดนั้นเอง ประตูห้องประชุมนิรภัยที่ควรจะถูกล็อกแน่นหนากลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงกระแทกอย่างแรง ร่างของเลขาฯ ส่วนตัวของศรุตวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุดในมือ "คุณศรุตคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! มี... มีบุคคลปริศนาส่งคำสั่งซื้อหุ้นล็อตสุดท้ายทั้งหมดของบริษัทคู่แข่งเราเข้ามา พร้อมกับ... อื้อ!" เสียงของเลขาส สาวขาดหายไปในลำคอ เมื่อร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของอาคินและรินรดาต้องสะดุดกึกในทันที... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ