คืนเงินที่ยืมมา

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาเตอะกระทบลงบนกระจกโต๊ะกาแฟราคาถูกดัง *ปัง* สะท้อนก้องห้องรับแขกคับแคบของตึกแถวเก่าๆ ในย่านชานเมือง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกระดาษเก่าผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนกึกจนน่าเวียนหัว รินรดากำชายเสื้อของตัวเองแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำจากการกลั้นสะอื้น แต่มันไม่ได้เจือด้วยความอ่อนแอ มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนราวกับถ่านไฟใต้กองขี้เถ้า "คิดเหรอลินรดา ว่าแค่คบกับแกะจนๆ อย่างไอ้อาคิน แล้วพวกเธอจะลืมตาอ้าปากได้?" เสียงหัวeเยาะเย้ยหยันดังมาจาก "ศรุต" ชายหนุ่มในชุดสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเก่าๆ ที่ยวบลงไปตามน้ำหนัก สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังมองกองขยะ ศรุตเป็นทั้งอดีตคู่หมั้นของรินรดาที่ทิ้งเธอไปหาผู้หญิงที่มีฐานะดีกว่า และยังเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่จงเกลียดจงชังอาคินเข้ากระดูกดำ เมื่อเขารู้ว่าครอบครัวของรินรดากำลังจมดิ่งอยู่ในกองหนี้สินก้อนโตจากธุรกิจที่ล้มละลาย ศรุตจึงฉวยโอกาสนี้เข้ามาซื้อหนี้ทั้งหมดไว้ในมือ เพื่อใช้มันเป็นเครื่องมือบดขยี้ศักดิ์ศรีของหญิงสาว และเหยียบย่ำอาคินให้จมดินในคราวเดียวกัน "หนี้สิบล้านนี่... ถ้าไม่มีฉันเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย อีกไม่ถึงยั่วโมงครอบครัวเธอก็คงต้องระเหเร่ร่อนไปนอนข้างถนนแล้วล่ะนะ" ศรุตยิ้มเยาะ ยกมือขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ราวกับผู้พิพากษากำลังรอฟังคำร้องขอชีวิตจากนักโทษประหาร "แต่ฉันใจดีพอที่จะให้โอกาส... เซ็นใบหย่าขาดจากความฝันลมๆ แล้งๆ ซะ แล้วมาเป็นผู้หญิงของฉัน ยอมรับเงื่อนไขนี้ แล้วหนี้ทั้งหมดจะถูกปัดตกเป็นศูนย์ทันที" รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนมือทั้งสองข้างสั่นระริก เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำเสนอที่สกปรกโสมมนั้นด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด ทว่า... ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือข้างหนึ่ง *แอ๊ด...* ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีดำสนิท ไร้รอยยับย่น ทว่าแผ่รังสีความเยือกเย็นและกดดันออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที อาคินก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่ากวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดภายในเสี้ยววินาที ความโกรธที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว "ไม่ต้องลำบากถึงมือคุณหรอกครับ... คุณศรุต" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนทำให้ศรุตถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคู่แข่งหนุ่มแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวeร่อในลำคอด้วยความสมเพช "อ้าว! ว่าไงล่ะไอ้อาคิน พนักงานกินเงินเดือนกระจอกๆ คนนั้น? นึกว่าจะกลหัวหดหนีไปซะแล้ว ที่แท้ก็ตามมาดูจุดจบของแฟนตัวเองสินะ ฮ่าๆๆ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงกล้ามาทำหน้าอวดดีในสถานที่แบบนี้? ลำพังเงินเดือนกระจอกๆ ของแก ชาตiนี้ทั้งชาติก็ยังผ่อนดอกเบี้ยเข็มเดียวไม่ได้ด้วยซ้ำ!" ศรุตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาประชิดตัวอาคินด้วยท่าทางคุกคาม พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "อยากจะโชว์แมนเหรอ? งั้นก็เอาเงินสิบล้านนี่มาวางตรงหน้าฉันสิ! เอาเงินมาตบหน้าฉันให้ดูหน่อยซิ พ่อคนเก่ง!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในทันที รินรดารีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนอาคินไว้ ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกและเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าอาคินทำงานหนักแค่ไหน และเขาก็ไม่มีทางมีเงินมากมายขนาดนั้น... แต่อาคินกลับยกมืออีกข้างขึ้นลูบศีรษะของรินรดาอย่างอ่อนโยน แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นที่ลึกล้ำ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสบตากับศรุตด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "สิบล้าน... งั้นเหรอครับ?" อาคินเอ่ยทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของชายหนุ่มช่างเย็นเยียบจนสันหลังวาบ "สำหรับคุณมันคงเป็นเงินก้อนใหญ่โตมโหฬาร จนต้องเอามาใช้ข่มเหงรังแกคนที่ไม่มีทางสู้... แต่น่าเสียดาย ที่สำหรับผมแล้ว มันเป็นแค่เศษเงินทอนหลังจากการซื้อกาแฟแก้วเดียว" "ปากดีไอ้เด็กนี่!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ถ้าเก่งจริงก็โอนมาสิ! โอนเงินสิบล้านมาให้ดูเดี๋ยวนี้เลย!" อาคินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูดอีกต่อไป ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามและทรงอำนาจราวกับกษัตริย์ที่กำลังประทานอภัยโทษ หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ขอบเคลือบด้วยทองคำแท้—บัตรเครดิตระดับอัลตร้าแบล็กการ์ดที่ออกให้โดยธนาคารกลางระดับโลก ซึ่งมีวงเงินไร้ขีดจำกัดและมีผู้ถือครองทั่วโลกไม่ถึงสิบคน—ออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าศรุตอย่างแผ่วเบา "รูดสิครับ" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อย "ยอดหนี้ทั้งหมดเท่าไหร่ รวมดอกเบี้ย ค่าปรับ และค่าเสียเวลาที่คุณอยากได้... รูดไปให้หมด" ศรุตจ้องมองบัตรสีดำตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา สมองของเขาประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เห็น แม้เขาจะเป็นทายาทตระกูลธุรกิจใหญ่ แต่เขาก็รู้ดีว่าบัตรใบนั้นคืออะไร มันไม่ใช่แค่บัตรเครดิตธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจทางการเงินที่แท้จริง อำนาจที่สามารถซื้อบริษัทของเขาได้ทั้งบริษัทโดยไม่ต้องกระพริบตา! "ทะ... ทำเป็นเล่นลิ้น! บัตรปลอมนี่หว่า!" ศรุตแค่นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก รีบคว้าเครื่องรูดบัตรพกพาที่ลูกน้องเตรียมมา กดตัวเลขสิบล้านบาทลงไปอย่างสั่นเทา แล้วกระชากบัตรสีดำนั้นมาปัดผ่านเครื่องด้วยความรุนแรง *ปี๊ดดด—!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบ พร้อมกับเครื่องพิมพ์ใบเสร็จที่พ่นกระดาษออกมาอย่างรวดเร็ว ตัวเลขยอดเงินที่ชำระสำเร็จปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ—**"APPROVED: 10,000,000.00 THB"** ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ ศรุตอ้าปากค้าง ใบซีดเผือดไร้สีเลือด มือที่ถือเครื่องรูดบัตรสั่นระริจนเกือบทำหล่นลงพื้น รินรดายกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตมองหน้าอาคินสลับกับใบเสร็จในมือด้วยความสับสนระคนทึ่ง อาคินก้าวเข้าไปใกล้ศรุตที่กำลังยืนขาแข็งค้าง ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ "เงินสิบล้านเคลียร์เรียบร้อยแล้วนะครับ... ทีนี้ ถึงตาผมทวงหนี้ที่คุณเคยเหยียบย่ำแฟนผมบ้างแล้วล่ะ คุณศรุต" อาคินสะบัดข้อมือเล็กน้อย ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานอยู่บนดาดฟ้าตึก แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกหน้าต่างจนสั่นสะเทือน ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทรasสี่นายที่โค้งคำนับให้อาคินอย่างนอบน้อม พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทในเครือข่ายระดับโลกที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "ท่านประธานครับ... ฝ่ายกฎหมายจัดการเรื่องการเข้าซื้อกิจการของตระกูลศรุตเสร็จเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ หุ้นทั้งหมดร่วงลง 80% ในเวลาสามนาที และตอนนี้... พวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในตึกนี้อีกต่อไปแล้วครับ" ศรุตเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งหาญกล้าไปท้าทายพญามังกรที่กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลกไว้ในกำมือ! รินรดายืนนิ่งค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความหัวใจเต้นระรัว มือเรียวเล็กถูกอาคินกุมไว้ด้วยความอบอุ่น ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอน้อยๆ พร้อมรอยยิ้มละมุนที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว "กลับบ้านกันเถอะครับ... ที่รัก" อาคินเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวเดินตามร่างสูงออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเธอก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจากบุคคลที่เธอคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน—แม่ของเธอเอง—พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอล็อคอิน ทำให้อากาศรอบตัวเธอกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา: *"อย่าเชื่อใจอาคิน... เขาคือคนเดียวกับคนที่ฆ่าพ่อของคุณ!"* แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ