การประมูลที่สะเทือนทั้งเมือง

"ห้าสิบล้าน... มีใครให้มากกว่านี้ไหมคะ?" เสียงค้อนไม้ของพิธีกรเคาะลงบนแท่นเสียงดังสนั่น ทว่าบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางกรุงเทพฯ กลับเงียบกริบดั่งป่าช้า สายตาทุกคู่จับจ้องไปยัง 'ศรุต' ทายาทนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้เย่อหยิ่ง เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบพลางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ "ห้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง" ศรุตเหลือบมองรินรดาที่นั่งอยู่ข้างอาคินด้วยสายตาดูแคลน เขาตั้งใจทุ่มเงินมหาศาลเพื่อประมูลสร้อยเพชร 'หัวใจแห่งนภา' เพียงเพื่อจะนำไปคล้องคอคู่ควงของเขา แล้วประกาศศักดาต่อหน้าพนักงานต๊อกต๋อยอย่างอาคิน ให้รู้ว่าช่องว่างระหว่างชนชั้นนั้นห่างกันราวกับเหว "ห้าสิบล้านครั้งที่สอง..." "หกสิบล้านค่ะ" เสียงนุ่มทุ้มราบเรียบของอาคินดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คนในงาน รินรดาหันขวับมามองชายหนุ่มข้างกายด้วยดวงตาเบิกกว้าง เธอรู้ดีว่าเงินเดือนพนักงานบริษัทธรรมดาของเขาไม่มีทางครอบครองตัวเลขมหาศาลขนาดนี้ได้ "คุณอาคิน... หยุดเถอะค่ะ" เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความกังวล อาคินไม่ตอบ เขากลับเอื้อมมือไปกุมมือของรินรดาไว้แน่น ความอบอุ่นจากอุ้งมือของเขาส่งผ่านไปยังหัวใจของเธอ มันไม่ใช่ความมั่นใจที่โอ้อวด แต่มันคือความเด็ดขาดของชายผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่ออำนาจใด "เจ็ดสิบล้าน!" ศรุตขัดขึ้น เสียงของเขาเริ่มสั่นด้วยความโกรธที่ถูกท้าทาย "แกคิดว่าแกเป็นใครไอ้กระจอก! เงินเจ็ดสิบล้านแกต้องทำงานกี่ชาติถึงจะได้มา!" อาคินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสวมสูทสั่งตัดเนื้อดีที่ดูธรรมดาในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผู้ที่ดูออก มันคือรอยเย็บระดับมาสเตอร์พีซของช่างในอิตาลีที่ไม่มีวางขายทั่วไป เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความประหม่า สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาทำให้ศรุตถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "เงินเป็นเพียงตัวเลขสำหรับคนที่ไม่มีปัญญาหามาได้มากกว่านี้หรือครับ คุณศรุต" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงกระดูก "ร้อยล้าน" ทั้งห้องแตกตื่นราวกับผึ้งแตกรัง เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่ว คนที่เคยเหยียดหยามอาคินต่างหันมามองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ร้อยล้านสำหรับสร้อยคอเส้นเดียว? มันคือความบ้าคลั่งหรืออำนาจที่ปิดบังไว้กันแน่? ศรุตหน้าเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวคล้ำ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทรัพย์สินที่เขามีถูกแช่แข็งไว้ด้วยการลงทุนอื่น เขาไม่สามารถทุ่มเงินร้อยล้านในคราวเดียวได้โดยไม่กระทบต่อบริษัท "แก... แกพยายามจะทำตัวเป็นพระเอกหรือไง!" ศรุตแผดเสียง อาคินเดินไปที่กลางเวที เขาไม่ได้หันไปมองศรุตแม้แต่นิดเดียว แต่กลับมองไปที่พิธีกรด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ เขาหยิบบัตรสีดำสนิทที่ขอบทองประดับเพชรเม็ดจิ๋วขึ้นมา บัตรที่คนในแวดวงการเงินโลกต่างรู้ดีว่ามันคือ 'Black Infinity Card' บัตรที่มีวงเงินไม่จำกัดซึ่งมีเพียงบุคคลระดับท็อปของโลกไม่กี่คนเท่านั้นที่จะถือครองได้ "รูดเลยครับ ไม่ต้องรอถามยอด" พิธีกรรับบัตรมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะวางลงบนเครื่องรูดบัตร เสียง 'ตื๊ด' ดังยาวบ่งบอกถึงการอนุมัติผ่านฉลุยในพริบตาเดียว แสงไฟในห้องประมูลราวกับหม่นแสงลงเมื่อความจริงถูกเปิดเผย ศรุตทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี อาคินเดินกลับไปหารินรดา เขาหยิบสร้อยคอเพชรเลอค่าขึ้นมาแล้วบรรจงสวมใส่ให้เธอด้วยความทะนุถนอม ราวกับว่าสร้อยเส้นนี้เป็นเพียงของขวัญชิ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับค่าของคนตรงหน้า "มัน... มันมากเกินไปค่ะ" รินรดากระซิบ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง "สำหรับคนที่เคยช่วยเหลือผมในวันที่ผมไม่มีอะไรเลย" อาคินก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอ เสียงของเขาอ่อนโยนจนคนรอบข้างต้องอิจฉา "สมบัติทั้งโลกนี้ก็ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับรอยยิ้มของคุณ" ในขณะที่ทุกคนกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับฉากรักอันแสนหวาน ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงใหญ่ก็ดับพรึบลง! เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นทั่วบริเวณ ก่อนที่เสียงส้นสูงของใครบางคนจะดังกระทบพื้นหินอ่อนอย่างจังหวะมั่นคง สปอตไลท์ดวงเดียวส่องลงมาที่ประตูใหญ่เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับอาคินอย่างน่าประหลาด เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและสายตาที่จับจ้องมาที่อาคิน "อาคิน... พี่เตือนคุณแล้วนะว่าอย่าเล่นบทคนรักในละครให้มันสมจริงเกินไป" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนความนัยบางอย่างไว้ "เพราะตอนนี้ ตระกูลของคุณกำลังถูกโหวตถอดถอนออกจากตำแหน่งประธานบริหารในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และพวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อ 'ลาก' คุณกลับไปรับผิดชอบหน้าที่โดยไม่สนใจว่าคุณจะรักใคร..." อาคินชะงักไป รินรดาเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อ 'ตระกูล' ที่เธอคุ้นหูที่สุดในหน้าข่าวเศรษฐกิจ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ