เลขาหน้าห้องคนใหม่

“ออกไปจากห้องนี้ซะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตการทำงานของคุณจบลงที่การถูกฟ้องร้องข้อหาละเมิดอำนาจผู้บริหาร” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของอาคินดังก้องไปทั่วห้องทำงานชั้นบนสุดของบริษัท ศรุตที่เพิ่งก้าวเข้ามาหวังจะกดขี่อาคินด้วยเอกสารยึดทรัพย์สินบริษัทถึงกับชะงัก ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาทำท่าจะโต้ตอบ แต่สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของอาคินกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกมา “คุณอาคิน... อย่าได้ใจให้มากนัก เรื่องที่บริษัทกำลังจะล้มละลาย ผมรู้ดีอยู่แก่ใจ!” ศรุตเค้นเสียงลอดไรฟันก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป ทันทีที่ประตูบานหรูปิดลง ร่างสูงโปร่งของอาคินก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาหมุนเก้าอี้กลับมามองหญิงสาวที่ยืนกุมมือแน่นอยู่มุมห้อง รินรดาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตของเธอสั่นระริกเมื่อสบกับสายตาคมกริบที่เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนในชั่วพริบตา “คุณรินรดา... เข้ามาใกล้ๆ สิคะ” อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน รินรดาเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ “ฉันแค่จะเอาเอกสารการลาออกของฝ่ายบุคคลมาให้ตามที่คุณสั่งค่ะ... ฉันคิดว่าฉันอาจจะไม่มีคุณสมบัติพอที่จะทำงานใกล้ชิดกับคุณในตำแหน่งเดิมอีกต่อไปแล้ว” อาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่เข้าไปหาเธอ รินรดาก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับไปปะทะเข้ากับผนังห้อง อาคินไม่ปล่อยให้เธอหนี เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันผนังล้อมกรอบเธอไว้ “ลาออกเหรอคะ?” อาคินโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “คนที่ช่วยชีวิตผมในวันที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวกิน... คนที่กล้าเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องผมจากคำดูถูกของพวกมัน... คนแบบคุณนี่แหละค่ะ ที่ผมต้องการให้เป็น ‘ผู้ช่วยพิเศษ’ ของผม” “แต่ว่า... ตำแหน่งนั้นมัน...” “ตำแหน่งนี้คือตำแหน่งที่ใหญ่ที่สุดรองจากผม และผมอนุญาตให้คุณทำหน้าที่นี้เพียงคนเดียว” เขาหยิบปากกาสีเงินด้ามหรูออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะดึงมือเธอมาแล้ววางปากกานั้นลงบนฝ่ามือบาง “รับตำแหน่งนี้ไปเถอะค่ะ ถือว่าเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่คุณดูแลผมมาตลอด... และหลังจากนี้ ใครหน้าไหนที่กล้าหันหน้ามาดูถูกคุณ ฉันจะทำให้มันรู้ว่า การเป็นศัตรูกับคนของ ‘อาคิน’ มันมีจุดจบที่ทรมานแค่ไหน” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยเห็นอาคินในมุมที่น่าเกรงขามเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ความร่ำรวยที่เขามี แต่เป็นบารมีที่กดทับทุกคนรอบข้างให้สยบยอม “ไปจัดการเก็บของที่โต๊ะทำงานเก่าซะ แล้วมาที่นี่... ห้องทำงานนี้จะเป็นของคุณและผม ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” รินรดาพยักหน้าเบาๆ พลางเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่ได้เป็นเพียงพนักงานฝ่ายบุคคลที่ไร้ทางสู้คนเดิมอีกแล้ว สายตาที่เหล่านางมารร้ายในแผนกมองเธอด้วยความอิจฉาและริษยาทำให้อดีตคนขี้เกรงใจอย่างเธอต้องเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้าวออกจากลิฟต์เพื่อไปเก็บของที่ชั้นสี่ เสียงประกาศก้องผ่านลำโพงของบริษัทก็ดังขึ้นขัดจังหวะทุกการเคลื่อนไหว “ประกาศจากท่านประธาน... ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณรินรดา ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ช่วยพิเศษประธานกรรมการบริหาร ขอให้ทุกคนให้ความเคารพและอำนวยความสะดวกแก่เธอเฉกเช่นเดียวกับที่ปฏิบัติต่อผม หากใครมีปัญหา... เชิญมาพบผมที่ห้องทำงานได้ทุกเมื่อ” เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วโถงออฟฟิศ ศรุตที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลจากจุดนั้นถึงกับกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกด้วยความโมโห “แผนที่วางไว้ล้มเหลว... เอาตัวสำรองออกมาได้แล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ยัยนั่นได้นั่งตำแหน่งที่ควรจะเป็นของฉันไปนานกว่านี้!” ขณะที่รินรดากำลังจะก้าวไปถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง จู่ๆ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก็เดินดิ่งเข้ามาหาเธอโดยไม่สนใจสายตาใคร หนึ่งในนั้นหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางตรงหน้าเธอด้วยท่าทีคุกคาม “คุณรินรดาครับ... ทางเรามี ‘หมายศาล’ มาแจ้งเรื่องการทุจริตในแผนกบุคคลเมื่อสามเดือนก่อน ซึ่งคุณเป็นคนเซ็นอนุมัติเอกสารชุดนั้นด้วยตัวเอง” รินรดาหน้าซีดเผือด เธอไม่ได้ทำ! นั่นเป็นเอกสารที่เธอถูกหลอกให้เซ็นโดยไม่ทันระวัง แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่แย่ที่สุด เพราะในขณะที่เธออ้าปากจะปฏิเสธ ประตูลิฟต์อีกฝั่งก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ หญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทีถือดี ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าแล้วตบหน้าเธอเข้าฉาดใหญ่จนใบหน้าหันไปตามแรงปะทะ “นี่คือของขวัญสำหรับการเป็น ‘ผู้ช่วยพิเศษ’ ในตำแหน่งที่แกไม่คู่ควร!” รินรดามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เพราะคนคนนั้นคือ ‘คู่หมั้น’ ที่อาคินเคยประกาศว่าได้ถอนหมั้นไปแล้วอย่างเป็นทางการ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งเกมอำนาจและเดิมพันชีวิตนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ