แฟนเก่าขอคืนดี

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับที่โชยมาแตะจมูกไม่ได้ทำให้รินรดา รู้สึกเคลิบเคลิ้มแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกพะอืดพะอมเสียด้วยซ้ำเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าเจ้าของกลิ่นนั้นคือ "ศรุต" อดีตแฟนเก่าผู้เคยประกาศกร้าวในวันที่เธอกำลังย่ำแย่ว่า *“เธอไม่มีค่าพอที่จะยืนเคียงข้างคนที่ถือหุ้นใหญ่ในบริษัทหลักทรัพย์อย่างฉัน”* "บังเอิญจังเลยนะครับริน... หรือว่าตั้งใจมารอผมกันแน่?" ศรุตเหยียดยิ้มมุมปาก ท่าทางมั่นอกมั่นใจว่าเสน่ห์ของตนเองยังคงเร่าร้อนไม่เสื่อมคลาย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด มือข้างหนึ่งทำทีเป็นปัดปอยผมที่ข้างแก้มของเธออย่างถือวิสาสะ พร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากลมหายใจ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "กรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะคุณศรุต ฉันมากับแฟน และเราไม่ได้บังเอิญ... เราแค่อยู่ที่นี่ด้วยกัน" คำว่า 'แฟน' ทำให้คิ้วเข้มของศรุตกระตุกวูบ สายตาคมกริบกวาดมองไปทางอาคินที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเสาหินอ่อนด้วยชุดสูทเรียบง่าย ทว่าแผ่รังสีความกดดันที่น่าขนลุกออกมาเงียบๆ ศรุตแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยันในลำคอ "แฟนเหรอ? หมายถึงไอ้พนักงานต๊อกต๋อยคนนี้น่ะเหรอ, ริน?" ศรุตจงใจเน้นเสียงสูงเพื่อให้อีกฝ่ายดูต่ำต้อยลงไปอีก "ตลกสิ้นดี... ผู้ชายที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาจะซื้อรถขับ ต้องมาเบียดเสียดหายใจรดต้นคอชาวบ้านบนรถไฟฟ้าเนี่ยนะ ที่เธอคบกับมันเพราะประชดผม หรือเพราะสมองเธอมันเสื่อมไปแล้วกันแน่ถึงได้เลือกคนอนาคตดับวูบแบบนี้" รินรดากำมือแน่นด้วยความโกรธ เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หน้าหงาย แต่ทว่า... มีมือใหญ่และอุ่นจัดแตะลงบนไหล่ของเธอเสียก่อน อาคินก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด ดวงตาคมกราบกวาดมองศรุตตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เป็นสายตาที่ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ศรุตชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว "พูดจบหรือยังครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ "แกเป็นใครวะ? กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" ศรุตขึ้นเสียงกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็แล่นพล่านขึ้นมาในอก เมื่อเห็นแววตาของไอ้ "พนักงานกระจอก" ตรงหน้า ที่กลับคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองมดปลวก "ผมเป็นใครไม่สำคัญเท่ากับว่า... คุณกำลังยืนเกะกะขวางทางเดินสาธารณะ" อาคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนเรียบก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "และที่สำคัญ กลิ่นตัวของคุณมันรบกวนอากาศบริสุทธิ์ของแฟนผม" "ไอ้...!" ศรุตหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายที่ถูกหักหน้าต่อหน้าผู้คนรอบข้าง เขากัดฟันกรอด ยื่นมือหมายจะกระชากคอเสื้อของอาคินเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่า... ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของศรุตจะแตะโดนเนื้อตัว ร่างของเขาก็ต้องผะหนีบถอยหลังไปสามก้าวด้วยแรงผลักเพียงเบาๆ ที่เต็มไปด้วยจุดศูนย์ถ่วงอันน่ากลัว อาคินไม่ได้ใช้กำลังรุนแรง แต่ท่วงท่าและแรงกดดันนั้นทำให้ศรุตเสียหลักจนเกือบเซตกลงไปกองกับพื้น "อย่าใช้มือสกปรกมาแตะตัวผม" อาคินปัดเสื้อสูทของตัวเองเบาๆ ราวกับรังเกียจสิ่งสกปรกที่เพิ่งสัมผัส "ส่วนเรื่องที่คุณอยากให้เธอกลับไป... ผมเกรงว่ามาตรฐานของคุณมันต่ำเกินไปสำหรับรินรดา" พูดจบ อาคินก็หันหลังกลับมาคว้ามือบางของรินรดากุมไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากฝ่ามือหนาช่วยบรรเทาความขุ่นมัวในใจของหญิงสาวให้สลายหายไปในพริบตา เขายกยิ้มมุมปากให้เธอเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและมีอำนาจล้นเหลือในเวลาเดียวกัน "ไปกันเถอะครับริน... ตรงนี้อากาศเป็นพิษ" อาคินพาเธอก้าวเดินผ่านศรุตที่ยืนหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้นเคืองไปอย่างไร้เยื่อใย มุ่งตรงไปยังจุดหมายที่อยู่เบื้องหน้า ทว่า... แทนที่จะพาเดินไปขึ้นรถหรูราคาแปดหลักที่จอดอยู่ในลานจอดรถวีไอพี อาคินกลับจูงมือเธอเดินตรงดิ่งไปยัง "ป้ายรถเมล์" ริมถนนใหญ่ที่ผู้คนกำลังยืนรอรถประจำทางกันอย่างเนืองแน่น รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาและนิ่งสงบของชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ อาคินพาเธอยืนรออยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสายตาของผู้คนรอบข้างที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เนื่องจากบุคลิกและรัศมีของทั้งคู่ดูโดดเด่นเกินกว่าจะมาอยู่ ณ จุดรอรถเมล์ธรรมดาๆ แบบนี้ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ กำลังจะเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมประธานบริษัทผู้มั่งคั่งถึงพาเธอมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ซอมซ่อเช่นนี้ แต่ทว่า... เสียงเบรกของรถเมล์สายประจำทางก็ดังเอี๊ยดขึ้นเสียก่อน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายความชื้นและเสียงผู้คนเบียดเสียดกันด้านใน อาคินหันมามองเธอ แววตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่เธอแทบไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลงข้างแก้มให้อย่างแผ่วเบา "ขึ้นรถกันครับ คุณแฟนเก่าบอกว่าเราไม่มีรถขับไม่ใช่เหรอ... งั้นวันนี้เรามาใช้บริการขนส่งสาธารณะพิสูจน์ความรักกันหน่อยเป็นไงครับ" อาคินกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น รินรดายังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธ มือหนาก็พาเđินก้าวขึ้นรถเมล์คันนั้นไปท่ามกลางความตกตะลึงของคนรอบรถ รถเมล์เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่เส้นทางที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางแน่ชัด... ทว่า ในวินาทีที่รถกำลังจะเลี้ยวพ้นหัวมุมถนน สายตาของรินรดาก็เหลือบไปเห็นกระจกมองข้างของรถเมล์ และภาพสะท้อนที่ปรากฏอยู่เบื้องหลัง ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ที่ริมฟุตบาทตรงป้ายรถเมล์นั้น... รถยนต์โรลส์-รอยซ์ Phantom สีดำสนิทคันยาวเหยียด จอดเทียบท่าอย่างไร้สุ้มเสียง ประตูรถเปิดออกพร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลสามคนก้าวลงมาโค้งคำนับอย่างนอบน้อมให้กับชายชราคนหนึ่งที่ก้าวลงจากเบาะหลัง—ท่านประธานใหญ่แห่งตระกูลอภิมหาเศรษฐี... ผู้เป็น "ปู่แท้ๆ" ของอาคิน! ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ