ข่าวลือฉาว

หน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยเครื่องในสำนักงานใหญ่สั่นสะเทือนด้วยกระแสข่าวกรองที่ถูกปล่อยออกมาอย่างจงใจ หัวข้อข่าวพาดหัวตัวโตสีแดงฉานบนเว็บไซต์ซุบซิบชื่อดังระบุว่า *“พนักงาน HR สาว ใช้เต้าไต่สยบประธานหนุ่ม ดอดขึ้นคอนโดหรูยามวิกาลเพื่อแลกกับตำแหน่งระดับสูง”* พร้อมภาพเบลอที่ถูกตัดต่ออย่างแนบเนียนว่าเป็นภาพของรินรดาเดินเข้าออกอาคารชุดระดับไฮ엔ดเคียงคู่กับอาคิน เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่โต๊ะทำงานของรินรดาเป็นตาเดียว บางสายตาเต็มไปด้วยความริษยา บางสายตาสมเพชเวทนา และมีกระทั่งเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มพนักงานหญิงที่มักจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอเป็นประจำ รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว หัวใจของเธอกระตุกวูบไม่ใช่เพราะกลัวคำครหา แต่เธอกลัวว่าข่าวปลอมชิ้นนี้จะสร้างรอยด่างพร้อยให้อาคิน ชายหนุ่มที่เพิ่งจะแสดงความจริงใจและปกป้องเธอมาตลอด เส้นทางที่เขาต้องปกปิดตัวตนเพื่อพิสูจน์สัจธรรมของคนรอบข้าง กำลังถูกพวกพาลเกเรทำลายลงด้วยเล่ห์กลสกปรก "ดูหล่อนทำหน้าเข้าสิคะ คงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าความจริงจะแดงขึ้นมา" เสียงแหลมสูงของพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ดังขึ้นอย่างจงใจให้ได้ยินทั่วกัน หล่อนกอดอกเชิดหน้าชูตาด้วยความสะใจ "คนไต่เต้าด้วยวิธีสกปรก ก็มักจะมีจุดจบแบบนี้แหละค่ะ น่าสมเพชเสียจริง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะลุกขึ้นอ้าปากอธิบายความจริง ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าจะได้ขยับ ประตูห้องประชุมใหญ่ชั้นบนก็ถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง แต่อานุภาพของมันกลับทำให้ทั้งชั้นทำงานเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกมนต์สะกด อาคินก้าวออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีชาโคล รัศมีเยือกเย็นและดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับพายุหิมะในฤดูหนาว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยความนิ่งสงบแต่น่ากลัวจนไม่มีใครกล้าสบตา แม้แต่ลมหายใจของคนในออฟฟิศก็คล้ายจะติดขัด ศรุตที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องมุมหนึ่ง ยกย่องมุมปากขึ้นอย่างได้ใจ เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าอาคินพร้อมกับทำทีเป็นถอนหายใจยาวเหยียด "ท่านประธานครับ... คือผมเสียใจจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในบริษัทของเรา" ศรุตแสร้งทำเป็นน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความผิดหวังจอมปลอม "ภาพฉาวของคุณรินรดามันเผยแพร่ไปทั่วโลกออนไลน์แล้วนะครับท่าน ภาพลักษณ์ของบริษัทเราเสียหายย่อยยับ เพื่อความยุติธรรมและกู้ชื่อเสียงขององค์กร เราควรจะไล่เธอออกทันทีดีไหมครับ" อาคินหยุดเดิน ปรายตามองศรุตด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมองมดปลวกตัวหนึ่ง ความเงียบที่ทอดตัวยาวนานไม่ถึงสามวินาทีกลับให้ความรู้สึกราวกับชั่วกัลปสาน "นายคิดว่าภาพพวกนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ ศรุต" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอำนาจจนศรุตชะงักไปเล็กน้อย "หลักฐานชัดเจนขนาดนั้น ใครๆ ก็ตาบอดมองเห็นครับท่าน หรือท่านประธานจะยังเข้าข้างเธออยู่..." ศรุตยังคงได้ใจ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ทำทีเป็นกระซิบกระซาบเชิงกดดัน "ผู้หญิงแบบนี้ไม่มีค่าพอจะให้อภัยหรอกครับ ปล่อยเธอไปตามทางของเธอเถอะ" อาคินไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณมือครั้งเดียว ประตูห้องกระจกทั้งหมดในสำนักงานก็ถูกควบคุมด้วยระบบอัจฉริยะ ม่านบังแดดอัตโนมัติเลื่อนปิดลงพร้อมกัน และหน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดยักษ์กลางสำนักงานก็สว่างวาบขึ้นโดยไม่มีใครสั่ง ภาพวิดีโอวงจรปิดความคมชัดระดับ 4K ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ มันไม่ใช่ภาพตัดต่อเบลอๆ แบบที่ถูกปล่อยลงอินเทอร์เน็ต แต่เป็นภาพมุมสูงและมุมตรงที่บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อคืนวานอย่างละเอียด เสียงทุ้มชัดเจนจากลำโพงอัจฉริยะดังสะท้อนไปทั่วชั้นทำงาน... เป็นภาพของศรุตที่แอบย่องเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาเพื่อขโมยเอกสารบางอย่าง และเป็นภาพเดียวกันกับที่ศรุตกำลังส่งแฟลชไดรฟ์ให้กับนักข่าวสำนักพิมพ์ซับซิบ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏชัดเจนบนใบหน้า ทั้งสำนักงานตกอยู่ในความเงียบงันสนิท พนักงานทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง บางคนยกมือขึ้นปิดปากเพราะคาดไม่ถึงว่าเบื้องหลังข่าวฉาวนี้จะมีฆาตกรเงาชักใยอยู่ ศรุตหน้าถอดสี รอยยิ้มระรื่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อหันกลับไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบของอาคินที่กำลังจ้องมองมาดั่งพญายม "นะ... นี่มันภาพตัดต่อ! ประธานครับ อย่าไปเชื่อมันนะ!" ศรุตโวยวายเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก "ภาพตัดต่ออย่างนั้นหรือ?" อาคินก้าวเข้าไปใกล้ศรุตช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากชายหนุ่มทำให้อีกฝ่ายต้องผถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น "นายอยากดูไฟล์บันทึกการโอนเงินที่นายจ่ายให้กับสำนักข่าววงเงินห้าแสนบาทเมื่อตีสองที่ผ่านมาด้วยไหมล่ะ ศรุต" ศรุตหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ ปากอ้าพะงาบๆ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อตระหนักได้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของตนเองอยู่ในสายตาของอาคินมาตลอดเวลา อาคินปรายตามองศรุตที่นั่งกองกับพื้นอย่างสมเพช ก่อนจะหันหลังเดินตรงดิ่งไปยังโต๊ะทำงานของรินรดา ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่มองตามด้วยความทึ่งและหวาดหวั่น เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวบางที่ยังคงสั่นน้อยๆ ของหญิงสาวขึ้นมาแนบแก้มอย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักความห่วงใยถูกส่งผ่านไปยังรินรดาอย่างไม่มีปิดบัง "ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี ไม่มีใครทำอะไรคุณได้ทั้งนั้น" เสียงทุ้มกล่าวด้วยความอ่อนโยนที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความดุดันเมื่อครู่ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะซาบซึ้ง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอาคินก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลก หน้าจอแสดงยอดเงินในบัญชีลับที่ถูกดึงมาใช้จัดการปัญหาครั้งนี้ และในขณะเดียวกัน ประตูลิฟต์ตัวหลักก็เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ชายชราผมสีดอกขาวในชุดสูททหารเต็มยศผู้เป็นประธานใหญ่แห่งตระกูลอภิมหาเศรษฐี พร้อมบอดี้การ์ดสิบกว่าคนเดินเรียงแถวเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้าอาคินพร้อมเพรียงกันในพริบตาเดียว! ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ