ความลับเริ่มแตก

"หลักฐานการโอนเงินจากบัญชีลับของบริษัทเครือข่ายระดับโลก... ทำไมมันถึงมาปรากฏอยู่บนหน้าจอของพนักงานระดับล่างอย่างแก, อาคิน?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหวาดระแวงและรอยยิ้มหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมส่วนตัว ศรุตจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนริษยา กระดาษรายงานทางการเงินในมือของเขาคือตัวจุดชนวนความสงสัยทั้งหมด หลังจากค่ำคืนแห่งการประมูลการกุศลที่ผ่านมา ซึ่งชายหนุ่มนามว่าอาคินคนนี้สามารถกวาดซื้อเพชรน้ำงามมูลค่าร้อยล้านได้ด้วยการกวาดสายตาเพียงครั้งเดียว ศรุตก็ตระหนักได้ทันทีว่า... ชายที่แต่งตัวด้วยสูทตัดเย็บธรรมดาคนนี้ ไม่ใช่แค่พนักงานต๊อกต๋อยที่เขาเคยเหยียดหยามอย่างแน่นอน รินรดากำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม สายตาของเธอมองสลับระหว่างสีหน้าเรียบเฉยของอาคินกับเอกสารในมือของศรุต ความลับที่พวกเขาพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในพริบตา ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินความรู้สึก แต่ทว่าอาคินกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย เขายังคงจิบกาแฟในแก้วกระดาษราคาถูกด้วยท่าทางสบายราวกับกำลังนั่งชมภาพยนตร์ตลกเรื่องหนึ่ง "คุณศรุตช่างขยันขันแข็งเสียจริงนะคะ ข้อมูลระดับลับสุดยอดแบบนี้ ถึงกับลงทุนหามาเพื่อตรวจสอบพนักงานธรรมดาอย่างพวกเราเลยหรือคะ" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น เพื่อดึงความสนใจและซื้อเวลาให้อาคิน "หุบปากไปซะ รินรดา! เธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ถูกหลอกใช้!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยว "ฉันให้คนสืบประวัติของนายมาสามวันเต็ม... ไม่มีประวัติการศึกษา ไม่มีประวัติการเสียภาษีที่สอดคล้องกับรายได้ แต่กลับมีสิทธิ์อนุมัติวงเงินระดับร้อยล้านบาทผ่านระบบบล็อกเชนส่วนตัวที่แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยังเข้าไม่ถึง! แกเป็นใครกันแน่, อาคิน? หรือว่าแกเป็นสายลับที่ส่งมาเพื่อฮุบบริษัทนี้?" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากลั้นหายใจ เธอหันไปมองหน้าอาคินเป็นครั้งแรกในรอบหลายนาทีที่เต็มไปด้วยความกังวล ทว่าสิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยรัศมีอันตราย... รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือรอยยิ้มของพญายมที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักด้วยความสมัครใจ อาคินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบของก้นแก้วดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปรับปกเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยความเรียบร้อย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ศรุตทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้หน้ากากพนักงานธรรมดา จนศรุตต้องเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "สงสัยเก่งดีนี่... ศรุต" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง แต่ทว่าเย็นเยียบเสียจนกระดูกสันหลังของศรุตต้องเยือกแข็ง "นายใช้เวลาสามวันในการสืบเรื่องของฉัน แต่รู้ไหม... ฉันใช้เวลาแค่สามวินาทีในการตัดสินชะตากรรมของบริษัทนาย" "แก... แกหมายความว่ายังไง?" ศรุตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะแข็งแต่ขาเริ่มสั่นเทาเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาดุดันที่ไร้ซึ่งความปรานีคู่นั้น "นายสงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงมีสิทธิ์อนุมัติเงินพวกนั้น..." อาคินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของศรุตด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาด "ก็เพราะว่า... ตึกที่นายยืนอยู่ พื้นดินที่นายเหยียบย่ำ และแม้แต่บริษัทที่พ่อของนายภาคภูมิใจนักหนา... มันถูกซื้อไว้ในนามของฉันตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วยังไงล่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ศรุตเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนใกล้ตาย เอกสารในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นกระจายเกลื่อนกลาด เข่าของเขาอ่อนแรงลงทันทีจนแทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความจริงที่กระแทกเข้าใส่หน้าทำให้เขาพูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด รินรดานั่งนิ่งค้างด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมโตมองแผ่นหลังกว้างของอาคินด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ทึ่ง และหัวใจที่เต้นรำด้วยความระทึก ชายหนุ่มที่เธอคอยปกป้องและดูแลมาตลอด แท้จริงแล้วคือผู้กุมอำนาจสูงสุดที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งหมด! ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะครอบงำทุกอย่าง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของอาคารก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับไฟสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยบอดี้าร์ดในชุดสูทสีดำสนิทหลายคน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยдя ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ