จ้างบอดี้การ์ดนับร้อย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของตระกูลศรุต ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่ต่างจดจ้องมาที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความริษยา ความดูแคลน และความตกตะลึง "เธอคิดจริงๆ หรือรินรดา ว่าการเกาะชายผ้าของนายอาคิน พนักงานกระจอกๆ คนนั้น จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือของฉันไปได้?" เสียงเย้ยหยันของศรุตดังขึ้น เขาโน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปากหนา "บริษัทตระกูลศรุตกำลังจะกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในแผนกของเธอ และพวกมัน... จะถูกเขี่ยทิ้งเป็นกลุ่มแรก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น ไม่ใช่เพราะกลัวภัยคุกคามจากศรุต แต่เป็นเพราะเธอกำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยของอาคิน ชายหนุ่มที่เธอรัก ชายผู้ซึ่งเธอยังเข้าใจว่าเขาเป็นเพียงพนักงานต๊อกต้อยที่ยอมเสี่ยงชีวิตปกป้องเธอจากพวกอันธพาลเมื่อไม่กี่วันก่อน "คุณศรุตคะ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วยค่ะ การใช้อำนาจเงินข่มขู่คนอื่นมันไม่ได้ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นมาเลยนะคะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้เรียวขาภายใต้กระโปรงทรงแคบจะสั่นน้อยๆ แต่แววตาของเธอกลับฉายความเด็ดเดี่ยวอย่างไม่ยอมแพ้ "ปากดีนักนะ!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหมายจะเดินเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวเพื่อสั่งสอนบทเรียนราคาแพง ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจะทันได้แตะชายเสื้อของรินรดา *โครม!* ประตูห้องประชุมบานใหญ่ที่ทำจากไม้มะฮอกกานีหนากว่าสองนิ้วถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนบานพับเหล็กกล้าบิดเบี้ยวและเกือบหลุดออกจากวงกบ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวทำให้ทุกคนสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังจุดกำเนิดเสียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจดิบเถื่อนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่บีบอัดอากาศรอบข้างให้เบาบางลง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาเข้มกวาดมองผู้คนที่อยู่ด้านในด้วยสายตาราวกับกำลังมองมดปลวกไร้ค่า อาคิน... แต่ไม่ใช่ อาคิน คนเดิมที่เคยสวมเสื้อเชิ้ตพับแขนทำงานเอกสารหน้าตาเฉยเมยคนนั้น "ใครอนุญาตให้แกแตะต้องผู้หญิงของฉัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง ศรุตที่กำลังจะอ้าปากด่าทอถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดรอบตัวของผู้มาใหม่ ด้านหลังของอาคิน ไม่ได้มีเพียงแค่ความเงียบงัน แต่คือฝูงชนในชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนแน่นขนัดทางเดินด้านนอก พวกเขาไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดธรรมดา แต่คือหน่วยรักษาความปลอดภัยระดับชาติที่สวมแว่นตากันแดดและมีหูฟังไร้สายเชื่อมต่อกันตลอดเวลา "แก... แกเป็นใครวะไอ้อาคิน! กล้าดียังไงบุกเข้ามาในบริษัทฉัน!" ศรุตตะโกนกลบเกลื่อนความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ มือหนาสั่นเทาชี้หน้าชายหนุ่ม อาคินไม่แม้แต่จะชายตามองศรุต เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปหารินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ทันทีที่ยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาว แววตาดุดันและเย็นชาเมื่อครู่ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึก มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่กำลังเย็นเฉียบขึ้นมาลูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ริน... ผมมาแล้วครับ ไม่ต้องกลัวนะ" น้ำเสียงที่เคยใช้สั่งการกองกำลังนับร้อยกลับอ่อนละมุนลงอย่างเหลือเชื่อเมื่อพูดกับเธอ "อาคิน... นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมคุณถึง..." รินรดากระพริบตาปริบๆ สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทันกับภาพตรงหน้า บอดี้การ์ดนับร้อย... การปิดถนนด้านนอกที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นผ่านกระจกหน้าต่าง... นี่มันไม่ใช่สิ่งที่พนักงานเงินเดือนธรรมดาจะทำได้เลย "เดี๋ยวผมค่อยอธิบายให้ฟังนะครับ ตอนนี้... เราต้องไปจากที่นี่ก่อน ที่นี่อากาศไม่ค่อยบริสุทธิ์เท่าไหร่" อาคินยิ้มบางๆ ให้เธอก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศรุตอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มพิฆาตที่ทำให้ศรุตถึงกับผอยหลังกรูด "แก... แกเป็นใครกันแน่ไอ้อาคิน!" ศรุตแผดเสียงด้วยความหวาดระแวงสุดขีด อาคินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะไทเทเนียมฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าศรุต เสียงโลหะกระทบกระจกดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคน "จำหน้าฉันไว้ให้ดี ศรุต... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บริษัทตระกูลศรุตของแก จะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมผืนแผ่นดินเดียวกับฉันอีกต่อไป" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบขาดดุจคมมีด ในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องจากท้องฟ้าด้านนอกก็ดังสนั่นขึ้นเหนือตึกสูง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำมหึมาสลักตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลอภิมหาเศรษฐีระดับโลกค่อยๆ ลดระดับลงจอดบนลานจอดดาดฟ้าอย่างสง่างาม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนในโทรศัพท์มือถือของกรรมการบริษัทศรุตทุกคนที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างต่อเนื่อง... หุ้นทั้งหมดถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยง และบัญชีธนาคารของบริษัทถูกอายัดไว้ทั้งหมดแล้ว! รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มข้างกายที่กุมมือเธอไว้แน่น อาคินก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นแต่ทรงพลังที่สุดในโลก "กลับบ้านกันครับ... ภรรยาของประธานบริษัท" ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ