ลงทุนโครงการพันล้าน

"ฉันไม่สนใจว่าคุณจะใช้เหตุผลอะไร แต่ที่ดินแปลง A-09 บนถนนธุรกิจใจกลางเมืองตรงนั้น... ต้องเป็นชื่อของบริษัทศรุตกรุ๊ปภายในเที่ยงนี้เท่านั้น!" เสียงตบโต๊ะกระจกราคาแพงดังสนั่นห้องทำงานหรูหรา ศรุตยืนค้ำหัวผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกระหายอำนาจ ดวงตาคมกริบฉายแววเย่อหยิ่งและมั่นใจเกินร้อย เขาคาดการณ์ทุกย่างก้าวไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ที่ดินแปลงนั้นคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่จะทำให้เขาผูกขาดโครงการคอมเพล็กซ์หมื่นล้าน และเหยียบย่ำคู่แข่งทุกคนให้จมดิน รวมถึงไอ้พนักงานกระจอกๆ อย่างอาคินที่บังaانมาทำตัวเป็นหนามยอกอกเขาในอดีต รินรดานั่งอยู่บนโซฟาหนังฝั่งตรงข้าม ร่างเพรียวบางในชุดสูททำงานเข้ารูปสีครีมดูสง่างามและเยือกเย็น เธอจิบชาคาโมมายล์ในมืออย่างใจเย็น สายตากลมโตคู่นั้นมองความตื่นตระหนกของเหล่าผู้บริหารศรุตกรุ๊ปด้วยรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับผู้ที่กำลังมองดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ "คุณรินรดาคะ ดิฉันว่าคุณควรเตือนสามีตกอับของคุณซะบ้างนะคะ ว่าอย่าแม้แต่จะคิดมาขวางทางท่านศรุตในโปรเจกต์นี้ ไม่อย่างนั้น... ต่อให้มีเงินเดือนพนักงานบริษัทกระจอกๆ ทั้งชีวิต ก็ไม่มีปัญญาชดใช้ค่าเสียหายหรอกค่ะ" เลขาฯ สาวคนสนิทของศรุตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจิกกัดและเหยียดหยาม เธอจำได้แม่นว่ารินรดาเคยปกป้องอาคินแค่ไหนในวันที่เขาไม่มีอะไรเลย ความอิจฉาริษยาทำให้เธออยากเห็นผู้หญิงคนนี้พังทลายต่อหน้า รินรดาค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนจานรอง เสียงกระทบกันเบาๆ กลับก้องกังวานในความเงียบ เธอมองหน้าเลขาฯ คนนั้นด้วยสายตาที่ลึกล้ำจนอีกฝ่ายเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เงินเดือนพนักงานกระจอกๆ อย่างที่คุณว่า... อาจจะซื้อชีวิตคุณทั้งโคตรได้หลายรอบเลยนะคะคุณเลขาฯ ลองคิดดูใหม่ดีๆ ก่อนจะพูดอะไรที่มันแสดงถึงขีดจำกัดทางความคิดออกมาอีก" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่คนฟังรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสาธารณชน "ปากดีนักนะ!" ศรุตหันขวับมาตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン "คิดว่ามีสามีเป็นแค่พนักงานออฟฟิศระดับล่างแล้วจะกร่างได้ขนาดนี้เลยเหรอ? บอกไว้ตรงนี้เลยนะรินรดา อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉันจะเซ็นสัญญาซื้อที่ดินแปลงนั้น และบริษัทของพวกเธอจะกลายเป็นแค่เศษฝุ่นที่ฉันกวาดทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจก็ดังขึ้น เสียงเรียกเข้าแหลมสูงราวกับสัญญาณชีพของผู้ป่วยวิกฤต "คะ... ครับท่านประธาน! ครับ... เรื่องที่ดินเหรอครับ? เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ ทางเจ้าของที่ดินยอมรับข้อเสนอของเราแล้วใช่ไหมครับ!" ผู้จัดการละล่ำละลักรับสาย สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดฝาดด้วยความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ ทว่า... เสียงปลายสายกลับเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับเจอผีกลางวันแสกๆ "มะ... ไม่ใช่ครับท่าน! วะ... วินาทีนี้ ที่ดินแปลง A-09 ทั้งหมด... ถูกกวาดซื้อไปหมดแล้วครับ! ไม่เหลือแม้แต่ตารางวาเดียว!" รอยยิ้มบนใบหน้าของศรุตแข็งค้างทันที ดวงเบิกโพลงด้วยความตกใจ "ว่ายังไงนะ?! แกพูดบ้าอะไร! ฉันเป็นคนจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้าไว้แล้ว ใครหน้าไหนมันกล้ามาแย่งซื้อตัดหน้า!" "มะ... ไม่รู้ครับท่าน! ทางสำนักงานที่ดินแจ้งว่า มีกลุ่มทุนปริศนาใช้วงเงินสดระดับอัลตร้าไฮเน็ตเวิร์ก เทซื้อโฉนดทั้งหมดรวดเดียวจบในราคาพรีเมียมสามเท่า! ตอนนี้... กรรมสิทธิ์ทั้งหมดถูกโอนเข้าบริษัทโฮลดิ้งปริศนาที่ชื่อว่า 'วานิลลา อินเวสต์เมนต์' เรียบร้อยแล้วครับ!" บรรยากาศในห้องประชุมพลันทิ้งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง ศรุตหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด มือหนาสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ชื่อ 'วานิลลา อินเวสต์เมนต์' ไม่ใช่บริษัทธรรมดา แต่มันคือกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับโลกที่แม้แต่มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศยังต้องก้มหัวให้ แล้วทำไม... ทำไมมันถึงมาโผล่แย่งซื้อที่ดินกระจอกๆ ที่เขาหมายตาไว้ล่ะ? ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานหรูหราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏขึ้นที่กรอบประตู กลิ่นอายของอำนาจที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกแผ่ซ่านไปทั่ว อาคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าราบเรียบ เยือกเย็น และดุดันดุจพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรงเล็บ ด้านหลังของเขาคือทีมทนายความระดับประเทศและผู้บริหารระดับสูงในเครือศรุตกรุ๊ปที่แอบเปลี่ยนขั้วอำนาจมาสวามิภักดิ์ต่อเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ "มะ... อาคิน? แก... แกเข้ามาได้ยังไง! นี่มันห้องประชุมผู้บริหารนะเว้ย!" ศรุตชี้หน้าตะโกนเสียงหลง สติหลุดกระเจิงเมื่อเห็นชายที่ตนเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่ลูกน้องกระจอก ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยรัศมีที่เหนือกว่าตนเองนับร้อยเท่า อาคินไม่แม้แต่จะชายตามองศรุต เขาเดินตรงไปยังเก้าอี้ประธานบริหารตัวใหญ่ที่สุด ก่อนจะหย่อนกายลงนั่งอย่างสง่างาม ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันไปมองศรุตที่ยืนตัวสั่นเทา "ห้องนี้... ต่อไปนี้จะเป็นของฉัน" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเด็ดขาด "และที่ดินแปลง A-09 ที่นายพยายามแย่งชิงนักหนา... ฉันเป็นคนสั่งให้คนซื้อตัดหน้ามันมาเอง เพื่อเอาไว้สร้างสนามเด็กเล่นให้ภรรยาของฉันเดินเล่นแก้เบื่อ" คำพูดนั้นราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางกระบาลของศรุตจนสมองมึนงง รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ รอยยิ้มหวานละมุนปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม เธอเดินไปยืนเคียงข้างอาคิน พร้อมกับที่ชายหนุ่มเอื้อมมือโอบเอวบางไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน ศรุตเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเป็นแค่ตัวตลกที่ถูกตบหน้ากลางอากาศโดยมหาเศรษฐีตัวจริงที่ซ่อนตัวอยู่ อาคินหยิบการ์ดสีดำขลิบทองอร่ามที่ไม่มีวันหมดวงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าศรุต เสียงโลหะหนักหน่วงกระทบพื้นดังชัดเจน ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "จำไว้นะศรุต..." อาคินโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ไร้ทางสู้ของศรุต "ของทุกอย่างที่แกอยากได้... ฉันจะแย่งมันมา และเหยียบมันให้แหลกคามือ... ต่อหน้าต่อตาแกแบบนี้แหละ" ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ