ความจริงจากใจ

"คุณเคยคิดจะบอกความจริงกับฉันสักครั้งไหมคะ... อาคิน" เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบและเย็นเยียบจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวของเธอกำแฟ้มเอกสารลับที่เพิ่งค้นพบจากลิ้นชักนิรภัยในห้องทำงานประธานไว้แน่น จนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน เอกสารสิทธิ์การถือครองหุ้นร้อยละเก้าสิบห้าของบริษัท และชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่ที่ถูกปิดตายมาตลอด กลับปรากฏชื่อของชายหนุ่มที่เธอกอดไว้ด้วยความสงสารในคืนวันที่เขาไม่มีแม้แต่ค่ารถเมล์ อาคินชะงัก ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดพิเศษหยุดนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของมหานครยามค่ำคืน เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แต่แผ่นหลังที่เคยดูอบอุ่นและพึ่งพาได้ในยามที่เธอยื่นกล่องข้าวเที่ยงให้ ตอนนี้กลับแผ่ไอเย็นเยือกและทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม บรรยากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุดกดดันเสียจนออกซิเจนเจือจางลงทุกที "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างยากเย็น เขายอมหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววอ่อนโยนยามมองเธอ บัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลระคนร้าวรานใจ ซึ่งเป็นมุมที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้เคยได้เห็นจาก "ประธานอาคิน" ผู้ไร้พ่าย "ฉันเป็นแค่พนักงาน HR ธรรมดาๆ คนหนึ่ง... หรือจริงๆ แล้ว ฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมสนุกๆ ของคุณคะ?" รินรดากล่าวต่อ ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส แต่เธอกะพริบตามันกลับเข้าไปอย่างเด็ดเดี่ยว "วันที่คุณบอกว่าถังแตก วันที่รองประธานศรุตเหยียดหยามคุณจนแทบกราบพื้น คุณสนุกมากใช่ไหมคะที่ได้ยืนมองพวกเขาเต้นเร้นอยู่ในกำมือของคุณ?" "ไม่ใช่แบบนั้นนะริน!" อาคินก้าวเท้าฉับไวเข้ามาใกล้ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีหนึ่งก้าว สายตาที่เธอมองมาทำให้หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกวูบ เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าการโดนศัตรูทางธุรกิจนับร้อยรุมแทงข้างหลัง "แล้วมันคืออะไรล่ะคะ? อธิบายสิคะ อาคิน..." เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นออกไปตรงหน้า เอกสารที่ระบุถึง "ระบบปัญญาประดิษฐ์บริหารความเสี่ยงระดับโลก" และอำนาจควบคุมตลาดการเงินที่อยู่เบื้องหลังความมั่งคั่งอันไร้ขีดจำกัดของเขา "ผู้ชายที่ไม่มีเงินแม้แต่จะกินกาแฟแก้วละห้าสิบ บาท... มีสิทธิ์อะไรมาเป็นเจ้าของระบบที่แม้แต่ตระกูลอภิมหาเศรษฐีอย่างศรุตยังต้องยอมสยบ?" อาคินหลับตาลงชั่วพรีบตา ลมหายใจอุ่นร้อนถูกพ่นออกมาเพื่อระบายความอึดอัดที่สุมอกมานานนับปี ความลับที่เขาปกปิดไว้เพื่อความปลอดภัยของเธอ เพื่อไม่ให้เธอดึงเข้ามาพัวพันในสงครามเลือดของตระกูลใหญ่ บัดนี้... มันถูกเปิดออกด้วยมือของเธอเองแล้ว "เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้มันเพื่อแก้แค้นตั้งแต่แรก..." อาคินลืมตาขึ้น เผยให้เห็นแววตาที่มั่นคงและจริงจังจนน่าใจหาย เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมไปกุมมือเธอที่ถือเอกสารไว้แน่น ค่อยๆ คลายปลายนิ้วที่เกร็งเครียดออกอย่างอ่อนโยน "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร..." รินรดาพยายามดึงมือกลับ แต่แรงดึงดูดจากอ้อมแขนของเขากลับกักขังเธอไว้อย่างแนบแน่น "ระบบที่รินเห็น... มันไม่ใช่แค่โปรแกรมธุรกิจธรรมดา แต่มันคือ 'ระบบคาดการณ์และจัดสรรความภักดี' ที่ผมสร้างขึ้นเพื่อหาคนคนเดียว..." อาคินก้มลงมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลแต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน "วันที่ผมถูกขับไล่ออกจากตระกูล ถูกปลดจากทุกตำแหน่ง และถูกโยนลงมาข้างถนนอย่างไร้ค่า ผมทดสอบระบบนั้นด้วยการเดินเข้าบริษัทในฐานะพนักงานต๊อกต๋อย เพื่อดูว่าใคร... จะมองเห็นตัวตนจริงๆ ของผม ไม่ใช่เพราะเงิน ไม่ใช่เพราะอำนาจ" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลคำพูดของเขาทีละคำ "และริน... คือคนเดียวในบริษัทนั้น ที่ยื่นขนมปังครึ่งก้อนกับรอยยิ้มอุ่นๆ ให้กับผู้ชายที่เนื้อตัวมอมแมมคนนั้น" อาคินเลื่อนมือขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่มของเธอ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ซึมอยู่ตรงหางตาอย่างทะนุถนอม "ตั้งแต่วินาทีแรกที่ระบบประมวลผล... รินคือมูลค่าเดียวในชีวิตที่ผมไม่มีวันยอมเสียมันไป ต่อให้ต้องแลกด้วยทรัพย์สินทั้งหมดที่มี ผมก็ยอม" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธขึงและความน้อยใจที่สุมแน่นเมื่อครู่ราวกับถูกละลายหายไปในพริบตาด้วยความจริงที่เปิดเผยออกมาจากหัวใจของเขา "คุณ... วางแผนทั้งหมดนี้ไว้ตั้งแต่แรกจริงๆ เหรอคะเนี่ย..." เสียงของเธอบางเบาลง เจือไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ทั้งซาบซึ้ง และหมั่นไส้ในความเจ้าเล่ห์ของประธานหนุ่มผู้นี้ "ผมยอมรับว่าผมมันเห็นแก่ตัว..." อาคินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม "ผมอยากรู้ว่ารินรักผมที่เป็น 'อาคิน' คนธรรมดา หรือ 'อาคิน' ประธานบริษัท... และคำตอบที่ได้ ก็ทำให้ผมรู้ว่า ผมเลือกผู้หญิงไม่ผิดคนจริงๆ ครับ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและอบอุ่นจนหัวใจของรินรดาแทบละลาย เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันเงียบสงบ *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* หน้าจอแสดงผลระบบรักษาความปลอดภัยของตึก แจ้งเตือนการบุกรุกในเขตหวงหامชั้นใต้ดิน พร้อมภาพจากกล้องวงจรปิดที่ปรากฏร่างของ "ศรุต" กำลังเดินนำกลุ่มชายฉกรรจ์พร้อมอาวุธครบมือตรงดิ่งมาที่ลิฟต์ส่วนตัว พร้อมกับเอกสารคำสั่งศาลปลอมที่อ้างสิทธิ์ในการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทในคืนนี้ทันที! อาคินเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังและน่ากลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา "ดูเหมือนว่า 'สุนัขจนตรอก' ตัวนั้น จะทนรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าไม่ไหวแล้วสินะคะ..." อาคินหันมามองรินรดา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนักล่าที่พร้อมขยี้เหยื่อให้แหลکคามือในพริบตา ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ