แผนตลบหลัง

"ฉันต้องการให้คุณทุ่มเงินทั้งหมดที่มี กว้านซื้อหุ้นของบริษัท ไพร์ม อินโนเวชั่น ให้เกลี้ยงตลาดในสัปดาห์นี้... โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ หรอกนะศรุต" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมวีไอพีสุดหรูของโรงแรมระดับเจ็ดดาว แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของอาคิน ผู้ชายที่ศรุตเคยคิดว่าเป็นเพียงพนักงานต๊อกต้อยในแผนกทรัพยากรบุคคล แต่ในยามนี้ ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษกลับแผ่รังสีอำนาจกดดันจนแม้แต่ผู้บริหารรุ่นลายครามยังต้องหายใจไม่ทั่วท้อง ศรุตหัวเราะในลำคอด้วยความลำพองใจ ดวงตาคู่รีหรี่ลงด้วยความโลภที่พุ่งทะยานจนปิดไม่มิด ชายหนุ่มกระชับปกเสื้อสูทแบรนด์ดัง นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่งราวกับตนเองคือผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ไว้ในกำมือ "แกแน่ใจนะอาคิน? หรือว่าเห็นฉันกำลังจะกวาดกำไรก้อนโตจนเกิดอาการตาแดงขึ้นมาล่ะ ถึงได้ทำเป็นใจดีมาบอกลายแทงขุมทรัพย์นี้ให้ฉัน" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเช่นเคย แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของอีกฝ่าย แต่ความโลภและอคติที่มีติดตัวก็บังตาเสียจนมองไม่เห็นกับดักมรณะที่ถูกถักทอไว้อย่างประณีต รินรดาซึ่งนั่งอยู่เคียงข้างอาคินในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มขับผิวผ่อง ปรายตามองศรุตด้วยความสมเพชเวทนา เธอจิบแชมเปญในแก้วทรงสูงอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้เกมจิตวิทยานี้ดำเนินไปตามครรลองที่พวกเขาร่วมกันวางแผนไว้ทุกกระบวนความ ผู้ชายที่โง่เขลาและยอมตกหลุมพรางความโลภของตัวเอง ย่อมไม่สมควรได้รับความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น "ฉันจะอยากได้เศษเงินจากคนใกล้ล้มละลายอย่างนายไปทำไมกันล่ะศรุต" อาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คมมีดแห่งอำนาจซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวลของน้ำเสียง "บริษัท ไพร์ม อินโนเวชั่น กำลังจะได้เซ็นสัญญามหาโปรเจกต์กับรัฐบาล มูลค่าหลายหมื่นล้าน ใครๆ ก็รู้ข่าววงในนี้ทั้งนั้น... ถ้านายไม่รีบคว้าไว้ ระวังคนอื่นจะกวาดเรียบจนนายไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกนะ" คำว่า 'หลายหมื่นล้าน' ทำเอาศรุตตาโตวาววับ ความโลภเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น ชายหนุ่มลืมสิ้นซึ่งความระแวงสงสัย ข้อมูลวงในที่อาคินจงใจปล่อยออกมาอย่างแนบเนียน บวกกับข่าวลือตามหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจที่ถูกปั่นกระแสขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้ศรุตมั่นใจเต็มร้อยว่านี่คือโอกาสพลิกชีวิตที่จะทำให้เขากลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเหนือกว่าตระกูลของอาคินเสียด้วยซ้ำ "ดี! งั้นฉันจะเทหมดหน้าตัก!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนด้วยความฮึกเหิม "รอดูก็แล้วกัน อาคิน... ว่าแกจะต้องมาคุกเข่ากราบตีนฉันในฐานะผู้ชนะ!" รินรดากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ เธอยกมือขึ้นทัดผมแก้มนวลเพื่อซ่อนรอยยิ้มเยาะหยัน ศรุตช่างน่าสมเพชเสียจริง ชายผู้โง่เขลาที่คิดว่าตัวเองฉลาดล้ำเลิศ กำลังเดินก้าวเข้าสู่ปากเหวแห่งความหายนะด้วยความเต็มใจ โดยไม่รู้เลยว่าบริษัท ไพร์ม อินโนเวชั่น ที่เขากว้านซื้อหุ้นเข้ามาจนล้นมือนั้น แท้จริงแล้วกำลังจะประกาศล้มละลายทางบัญชีในอีกไม่ถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า เนื่องจากหนี้สินมหาศาลที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ตัวเลขตกแต่งสวยหรู ซึ่งก็คือบริษัทลูกในเครือที่อาคินจงใจปล่อยให้เน่าเฟะเพื่อรอวันเชือดนั่นเอง อาคินไม่ได้โต้เถียง ชายหนุ่มเพียงแต่พยักหน้ารับอย่างใจเย็น ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเบาๆ สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังของศรุตที่เดินดุ่มๆ ออกจากห้องประชุมไปด้วยความรีบร้อน เพื่อไปจัดการโอนถ่ายทรัพย์สินและกู้เงินนอกระบบมาทุ่มซื้อหุ้นเน่าๆ เหล่านั้นให้หมดตัว บรรยากาศในห้องประชุมกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง อาคินหันมามองหญิงสาวข้างกาย ดวงตาที่เคยดุดันและเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึก มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวนุ่มของรินรดาไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านความมั่นคงดุจหินผา ทำให้หัวใจของรินรดาพองโตด้วยความรู้สึกปลอดภัย "เหนื่อยไหมครับคนดี..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู พร้อมกับที่อาคินโน้มตัวเข้าไปจุมพิตที่หลังมือเธออย่างทะนุถนอม "ไม่เลยค่ะ... รินสนุกเสียอีกที่ได้เห็นคนโลภล้มละลายด้วยน้ำมือของตัวเอง" รินรดายิ้มหวาน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่น2ใจ "ว่าแต่อาคินแน่ใจนะว่าแผนนี้จะไม่พลาด? ศรุตมันกู้เงินมาเล่นหุ้นรอบนี้เยอะมาก ถ้าเกิดมันพลิกเกมขึ้นมาล่ะคะ?" "ไม่มีทางครับ" อาคินหัวเราะในลำคอ ดวงตาส่อประกายคมกริบทรงอำนาจ "หุ้นตัวนั้นถูกผมเซ็นอนุมัติให้ถอนทุนสำรองออกทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ในอีกสามวันข้างหน้า เมื่อตลาดหุ้นเปิดทำการ ศรุตจะไม่เหลือแม้แต่กางเกงใส่เดินถนน ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลมันจะตกเป็นของบริษัทผมโดยชอบธรรม" รินรดามองรอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่น่าเกรงขามนั้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดาอย่างที่ใครเข้าใจ แต่คือราชาผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจไว้ในกำมืออย่างแท้จริง และเขาก็มอบหัวใจทั้งหมดให้เธอเพียงคนเดียว ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบและความหวานกำลังโรยตัวปกคลุมบรรยากาศ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงวางอยู่บนโต๊ะของอาคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่มีรหัสลับเฉพาะของระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดของคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ อาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย กดรับสายด้วยความแปลกใจ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยคำใด เสียงปลายสายก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกและหอบเหนื่อยจนฟังแทบไม่เป็นศัพท์ "คุณอาคินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ตอนนี้มีคนปริศนากว้านซื้อหุ้นบริษัทแม่ของเราในตลาดหลักทรัพย์ด้วยวงเงินสดมหาศาลแบบไม่จำกัด... และ... และบุคคลปริศนากำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อยึดอำนาจบริหารครับ!" ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ