ศรุตถังแตก

“ถอดหัวโขนลงไปซะ ศรุต ก่อนที่ฉันจะทำให้แกต้องคลานออกจากเพนท์เฮาส์หรูนี่ด้วยตัวเปล่า!” เสียงกึกก้องของอาคินไม่ได้เพียงแค่ดังผ่านอากาศ แต่มันราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของศรุต ท่ามกลางห้องโถงกว้างขวางที่เคยเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลี บัดนี้บรรยากาศกลับอึมครึมราวกับหลุมศพของเหล่าคนอวดรวย ศรุตหัวเราะร่า ทั้งที่ดวงตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความร้าวฉาน เขาเหวี่ยงแก้วคริสตัลราคาแพงลงกับพื้นจนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เสียงแก้วกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนดังเพล้ง! ราวกับสัญญาณเปิดฉากสงครามครั้งสุดท้าย “แกคิดว่าแกเหนือกว่างั้นเหรอ อาคิน? ไอ้ลูกนอกคอกที่วันๆ เอาแต่เล่นบทพระเอกยาจก!” ศรุตตะคอกกลับขณะที่ปลดนาฬิกาโรเล็กซ์รุ่นลิมิเต็ดออกจากข้อมือแล้วเขวี้ยงใส่หน้าอีกฝ่าย “เอาไป! จะได้สมน้ำสมเนื้อกับไอ้ฐานะกระจอกๆ ของแก!” รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างอาคินมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งสงบ เธอไม่ได้หวาดหวั่นต่ออารมณ์บ้าคลั่งของศรุตแม้แต่น้อย มือเรียวบางของเธอวางลงบนต้นแขนของอาคินเบาๆ เป็นสัญญาณว่า ‘อย่าให้ราคาคนแบบนี้’ ซึ่งอาคินรับรู้ได้ทันที เขาเหยียดยิ้มเย็นเยียบ—รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ากับดักที่ตัวเองขุดไว้ “ประกาศขายของพวกนี้ทิ้งเสียเถอะ ศรุต” อาคินกล่าวเสียงเรียบ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้ศรุตถึงกับชะงัก “ขายให้หมด ทั้งนาฬิกา รถสปอร์ตคันละหลายสิบล้าน หรือแม้แต่หุ้นบริษัทที่คุณพยายามจะฮุบไว้ แต่จำไว้ให้ดี... การขายสมบัติกินไม่ได้ทำให้คุณกลับมาเป็นคนเดิมหรอก มันมีแต่จะตอกย้ำว่าคุณน่ะ ‘ถังแตก’ ของจริง” ศรุตหน้าซีดเผือด เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่าพอร์ตหุ้นที่เขาถืออยู่ถูกอาคินโจมตีจนพินาศย่อยยับ บัญชีธนาคารของเขาถูกอายัดด้วยคำสั่งศาลที่มาจากอำนาจมืดเบื้องหลังตระกูลอภิมหาเศรษฐีที่อาคินปกปิดไว้ ชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาเริ่มกดโทรออกหาดีลเลอร์สินค้าแบรนด์เนมมือสองด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาฟอร์ม แต่เนื้อเสียงกลับเต็มไปด้วยความเวทนา “ใช่... ฉันเอง จะขายของทั้งหมดนี่ เอาเงินสดเท่านั้น เดี๋ยวนี้!” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ศรุตช้าๆ เธอไม่ได้มาเพื่อซ้ำเติม แต่เธอมาเพื่อประกาศชัยชนะของความดีงามที่เธอและอาคินร่วมกันสร้างขึ้น “คุณศรุตคะ ความมั่งคั่งที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่คุณเห็นอยู่ในห้องนี้ แต่มันคือสิ่งที่คุณไม่เคยมี... นั่นคือความซื่อสัตย์ต่อตัวเอง” ศรุตตวัดสายตาจ้องเธอด้วยความแค้นเคือง แต่รินรดากลับไม่หลบสายตา ความแข็งแกร่งในแววตาของเธอทำให้ศรุตต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอัปยศ อาคินก้าวเข้ามาขวางหน้าศรุต ร่างสูงโปร่งบดบังแสงไฟจนเกิดเงาทมิฬทอดทับร่างของอีกฝ่าย “จบเกมแล้ว ศรุต พรุ่งนี้เช้า ข่าวการล้มละลายของคุณจะพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่เพราะทุกการตัดสินใจโง่ๆ ของคุณเอง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มชายชุดดำนับสิบคนก็ดังขึ้นรอบโถงทางเดิน พวกเขาไม่ได้มาเพื่อทำร้าย แต่มาเพื่อยึดครองพื้นที่ตามคำสั่งทางกฎหมายที่อาคินถืออยู่ในมือ ศรุตทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง ทรัพย์สินที่เขารักนักหนาถูกตีตราด้วยแถบสีเหลืองห้ามเข้า ราวกับเขากลายเป็นคนแปลกหน้าในบ้านตัวเองไปเสียแล้ว ในจังหวะที่ความเงียบงันเข้าปกคลุม อาคินหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท เขาส่งมันให้กับรินรดาต่อหน้าศรุตที่กำลังมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “ริน... ไปกันเถอะ” อาคินกล่าวพร้อมจูงมือหญิงสาวเดินหันหลังให้ศรุตอย่างไม่ใยดี ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวพ้นประตูบานยักษ์ไป เสียงโทรศัพท์ของอาคินก็ดังขึ้น ปลายสายรายงานด้วยเสียงอันสั่นเครือว่า “คุณอาคินครับ! มีบุคคลปริศนาโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีของศรุตเพื่อกู้สถานการณ์... ยอดเงินนั้น... สูงกว่ามูลค่าบริษัททั้งหมดของเราเสียอีกครับ!” อาคินชะงักฝีเท้า มือที่กุมมือรินรดาไว้แน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อประตูหน้าบ้านถูกผลักเข้ามาด้วยชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงลิ่ว ผู้ซึ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจที่สุดที่อาคินไม่อยากเผชิญหน้ามากที่สุดในเวลานี้ “ลืมฉันไปแล้วหรือไง หลานชาย?” คำถามนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เพราะเธอรู้ดีว่านั่นคือเสียงของคนที่ควรจะเสียชีวิตไปนานแล้ว... ผู้มีอำนาจเหนืออาคินทุกอย่าง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 20 ด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าตัวจริงที่โผล่มานี้จะเปลี่ยนเกมให้พลิกผันไปอย่างไรนะคะ!