งานเลี้ยงการกุศล

เสียงหัวingเยาะเย้ยของศรุตดังแข่งกับเสียงดนตรีคลาสสิกในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหรา "คิดว่าการแต่งตัวด้วยสูทตัดเย็บราคาถูกจะทำให้เธอกับผู้ชายกระจอกๆ คนนี้กลายเป็นไฮโซขึ้นมาได้จริงๆ หรือครับคุณรินรดา? น่าสมเพชเสียจริงที่ต้องมาเกาะชายผ้าทาสผู้ชายไร้อนาคตเพื่อเข้างานสังคมระดับประเทศแบบนี้" ศรุตยกแก้วไวน์ราคาแพงขึ้นจิบด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ดวงตาคมปลาทูมองรินรดาและอาคินด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง รอบตัวพวกเขามีกลุ่มนักธุรกิจและเซเลบชื่อดังยืนล้อมวงหัว V.I.P. หัวเราะคิกคักตามลูกสมุนของศรุต ทว่ารินรดากลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือสั่นเทาเหมือนที่ศรุตคาดหวัง เธอกลับยืนตัวตรงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาบนเรียวปากสีพีชของเธอกลับทรงพลังกว่าเครื่องประดับเพชรเม็ดโตบนคอของบรรดาคุณหญิงเสียอีก อาคินที่ยืนโอบเออบางของรินรดาไว้หลวมๆ ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองศรุตราวกับกำลังมองมดปลวกใต้รองเท้า "คนเรามักจะเอามาตรฐานความตื้นเขินของตัวเองไปวัดความยิ่งใหญ่ของคนอื่นเสมอ... ศรุต นายยังโง่และมองโลกแคบไม่เปลี่ยนเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของอาคินดังขึ้นเรียบเรื่อย แต่กลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในรัศมีสามเมตร "ปากดีนักนะไอ้อาคิน! แกมีปัญญาซื้อสูทใส่มางานนี้ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว รู้ไหมว่าเครื่องเพชรที่ฉันเตรียมประมูลเพื่อเอาใจท่านประธานกิตติมศักดิ์ในคืนนี้มีมูลค่าเท่าไหร่? สิบล้านบาทถ้วน! และฉันก็มั่นใจว่าคนอย่างแก ต่อให้ทำงานทั้งชีวิตก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะแตะต้องเศษเสี้ยวของมันหรอก!" ศรุตตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความโกรธ พร้อมชูแผ่นป้ายประมูลในมือขึ้นสูงเพื่อประกาศศักดาความรวย เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง บรรดาไฮโซต่างพากันชื่นชมในความใจป้ำของศรุต ขณะที่สายตานับร้อยคู่หันมามองอาคินและรินรดาเป็นตาเดียว บ้างก็สมเพช บ้างก็รอสมน้ำหน้า อาคินไม่แม้แต่จะชายตามองแผ่นป้ายราคา عشرล้านนั่น เขาเพียงแค่ควักโทรศัพท์มือถือเครื่องเรียบง่ายออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดปลดล็อกหน้าจอด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวกดส่งข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับศรุตด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความน่ากลัว "สิบล้าน? สำหรับฉันแล้ว มันเป็นเศษเงินที่ฉันใช้ทิ้งขว้างเล่นตอนอารมณ์ดีเท่านั้นแหละ" "ฮ่าๆๆๆ! ตลกสิ้นดี! ดีลักซ์โฮเทลแห่งนี้เป็นของตระกูลใหญ่ระดับประเทศ คนที่จะจัดงานการกุศลและซื้อของประมูลหลักสิบล้านได้ต้องเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่หรือประธานกลุ่มบริษัทระดับท็อปเท็นเท่านั้น แกเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนกระจอกๆ อย่ามาทำเป็นปากเก่งแถวนี้เลย!" ศรุตหัวร่อร่าอย่างสะใจ ทันใดนั้นเอง ประตูบานคู่มหาสองบานของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ สีหน้าของเขาตื่นตระหนกเหงื่อกาฬแตกพลั่ก วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งเข้ามาหาอาคินท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทุกคนในงาน "ท่าน... ท่านประธานอาคินครับ!" ผู้จัดการใหญ่แห่งเครือโรงแรมหรูหราคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าอาคินอย่างนอบน้อมที่สุด เสียงหอบหายใจของเขาทำให้ห้องโถงที่เคยอึกทึกเงียบกริบลงทันตาเห็น "ระบบบัญชีส่วนกลางแจ้งเตือนว่า... มีคำสั่งซื้อ 'หุ้นทั้งหมด' ของดีลักซ์โฮเทลและบริษัทในเครือศรุตกรุ๊ปถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงในเวลาสามวินาที... และตอนนี้ ท่านคือเจ้าของใหม่ผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างเป็นทางการแล้วครับ!" เพล้ง! แก้วไวน์ในมือของศรุตหลุดร่วงลงกระแทกพื้นแตกกระจาย ไวน์สีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนรองเท้าราคาแพง สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีดจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง รินรดาลอบยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เธอขยับเข้าไปกระซิบเบาๆ ข้างหูของศรุตที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "คุณศรุตคะ... ดูเหมือนว่าสิบล้านของคุณ จะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าไปเสียแล้วล่ะค่ะ เพราะตอนนี้... แม้แต่ผืนแผ่นดินที่คุณยืนอยู่ อาคินก็เป็นคนสั่งให้รื้อทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้นะคะ" อาคินลูบหัวรินรดาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะปรายตามองศรุตที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยสายตานิ่งสนิท เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาถือไว้ในมือ หมุนเล่นเบาๆ พลางเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของศรุตแทบหยุดนิ่ง "เอาล่ะ... ไหนๆ ฉันก็ซื้อโรงแรมนี้เป็นของขวัญวันเกิดให้ภรรยาฉันแล้ว ช่วยไสมือออกไปจากงานของ *เมียฉัน* ซะที ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ รปภ. โยนพวกนายออกไปทางถังขยะหลังร้าน" สิ้นเสียงคำสั่งเด็ดขาดนั้น การ์ดชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตก็ก้าวเข้ามาล้อมรอบศรุตและลูกสมุนในพริบตา พร้อมกับที่หน้าจอ LED ขนาดยักษ์กลางงานจู่ๆ ก็สับเปลี่ยนภาพขึ้นเป็นหลักฐานบัญชีลับการทุจริตและยักยอกทรัพย์ของศรุตที่ถูกเปิดโปงอย่างหมดเปลือกต่อหน้าแขกเหรื่อระดับประเทศ! ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ