เดทหรูบนดาดฟ้า

ลิฟต์แก้วความเร็วสูงเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นแปดสิบแปดอย่างเงียบเชียบ ราวกับกำลังพาผู้โดยสารหลุดพ้นจากแรงโน้มถ่วงของโลกเบื้องล่าง รินรดากำสายกระเป๋าถือในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบขณะมองตัวเลขสีแดงบนหน้าจอที่กระโดดขึ้นทีละชั้นอย่างรวดเร็ว บรรยากาศหรูหราอลังการของเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าแห่งนี้กดทับความรู้สึกของเธอให้จมดิ่งลงไปทุกขณะ ยิ่งเมื่อนึกถึงคำพูดเย้ยหยันของศรุตที่โถงตึกด้านล่าง ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น "คิดว่าเกาะท่านประธานแล้วจะบินสูงได้งั้นเหรอ รินรดา? ระวังตัวไว้เถอะ ตกลงมาคราวนี้... กระดูกคงแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี" คำเตือนที่เต็มไปด้วยพิษสงและรอยยิ้มเหยียดหยามของศรุตยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แม้ศรุตจะพยายามขัดขวางทุกวิถีทาง แม้เขาจะส่งสายตาดดูถูกเหยียดหยามมาตั้งแต่เธอก้าวเท้าเข้าสู่บริษัทแห่งนี้ แต่วันนี้... อาคินกลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ได้เป็นเพียงพนักงานต๊อกต้อยที่เธอเคยปกป้องอีกต่อไป ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับประตูลิฟต์แก้วที่เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นวิวพาโนรามาแบบ 360 องศาของมหานครยามค่ำคืน แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านที่ถูกโปรยปรายลงแทบเท้า ทว่าสิ่งที่ทำให้รินรดากลั้นหายใจไม่ใช่ความงดงามของวิวเบื้องหน้า แต่เป็นความจริงที่ว่า... ทั้งชั้นดาดฟ้าแห่งนี้ ไม่มีผู้ใช้บริการอื่นเลยแม้แต่คนเดียว โต๊ะอาหารสไตล์ฝรั่งเศสตัวยาวถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต ณ จุดกึ่งกลางที่สวยที่สุด ใต้โดมกระจกใสที่เปิดโล่งรับลมเย็นยามค่ำคืน ดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกถูกจัดเรียงรายล้อมรอบพื้นที่ ส่งกลิ่นหอมละมุนลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ และชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยืนรออยู่ตรงนั้น... คืออาคิน เขากำลังหันหลังให้เธอ ทอดสายตามองไปยังเส้นขอบฟ้า ไหล่กว้างที่ดูอบอุ่นและมั่นคงนั้นคือที่พักพิงเดียวที่เธอเลือกจะเชื่อใจในยามที่โลกทั้งใบพยายามผลักไสเธอออกไป "คุณอาคิน...คะ?" รินรดาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความประหม่าเมื่อคิดถึงค่าใช้จ่ายมหาศาลของการเหมาภัตตาคารหรูระดับนี้ทั้งชั้น "ทำไม... ถึงไม่มีคนอื่นเลยล่ะคะ? หรือว่า... วันนี้ที่นี่ปิดปรับปรุง?" อาคินหมุนตัวกลับมาช้าๆ นัยน์ตาคมกริบที่มักจะซ่อนประกายความเย็นชาไว้เบื้องหลังแว่นตากรอบบาง บัดนี้กลับเปล่งประกายความอ่อนโยนและลึกล้ำจนแทบทำให้คนมองละลาย เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง ก้าวเข้ามาหารินรดาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับราชสีห์หนุ่มที่กำลังต้อนรับกวางน้อยเข้าสู่ดินแดนส่วนตัวของมัน "ผมไม่ได้ปิดปรับปรุงหรอกครับ... เอ่อ, ค่ะ" อาคินชะงักไปนิดเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชิน แต่ก็รีบปรับเปลี่ยนสรรพนามอย่างนุ่มนวลเพื่อรักษาบรรยากาศ "ผมแค่... 'จอง' มันไว้ทั้งหมด เพื่อคุณคนเดียวค่ะ ริน" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ "จอง... ทั้งชั้นเลยเหรอคะ? คุณอาคิน บ้าไปแล้วหรือเปล่า! รู้ไหมว่าค่าใช้จ่ายมันเท่าไหร่กัน... เงินเก็บของคุณ..." "เงินเก็บของผมมีไว้เพื่อให้ผู้หญิงคนสำคัญใช้ค่ะ" อาคินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับความเย้ายวนจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูก รินรดาแทบหยุดหายใจเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาบังแก้มให้อย่างทะนุถนอม "ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินหรอกนะคะ ริน ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ... ว่าฉันดูแลคุณได้" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ลมหายใจสะดุดติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคมคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นหรือการเสแสร้ง มีเพียงความจริงจังและความลึกซึ้งที่หนักแน่นดุจหินผา ทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์ในวันแรกที่เธอเลือกจะยื่นมือเข้าไปช่วยชายหนุ่มผู้เนื้อตัวมอมแมมและไร้ทางสู้ในตรอกมืด วันนั้นเธอกลัวแทบตายแต่ก็ยังทำตามเสียงหัวใจ วันนี้... ชายคนเดียวกันนี้กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ และใช้ความมั่งคั่งทั้งหมดของเขามารองรับความรู้สึกของเธอ "ที่คุณทำแบบนี้... เพราะอยากจะอวดรวยใส่ศรุต หรือเพราะต้องการทดอะไรบางอย่างในอดีตหรือเปล่าคะ?" รินรดาถามออกไปตามตรง น้ำเสียงเจือความสั่นไหวเล็กน้อย เธอไม่ใช่ผู้หญิงโลภมากที่หลงใหลเพียงเปลือกนอกของเงินตรา สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือการเป็นเพียง "เครื่องมือ" ในเกมแก้แค้นของคนรวย อาคินชะงักไปชั่วครู่ นัยน์ตาคมกริบไหววูบก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้เย่อหยิ่งและไม่ได้เย็นชา แต่เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคลั่งรักและความจริงใจอย่างที่สุด "ศรุตเหรอคะ? สำหรับฉันแล้ว หมอนั่นเป็นเพียงเศษฝุ่นที่ไม่มีค่าพอจะให้ฉันเสียเวลาคิดถึงด้วยซ้ำ" อาคินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องแนบแผ่นหลังติดกับราวกันตกกระจกใสเบื้องหลัง "ส่วนเรื่องอดีต... ใช่ค่ะ ฉันไม่เคยลืม วันแรกที่คุณยื่นร่มคันเล็กๆ ให้ฉันในวันที่ฝนตกหนัก วันที่คุณบอกว่า 'ชีวิตคนเรามีค่ามากกว่าเงินในบัญชีนะ' ...วันนั้นแหละริน ที่ทำให้ผู้ชายที่หัวใจตายด้านอย่างฉัน... อยากจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง" คำพูดของเขาเฉียบคมและทรงพลังราวกับกระสุนเงินที่พุ่งตรงเข้าสู่กลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนขอบตาพาลจะร้อนผ่าว ความอึดอัด ความกดดัน และความหวาดกลัวทั้งหมดที่สะสมมาตลอดทั้งวันราวกับถูกละลายหายไปในพริบตาด้วยไออุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ประคองแก้มเธอไว้ "รินคะ..." อาคินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันอาจจะปกปิดตัวตน อาจจะใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเพื่อรอเวลาสะสางบัญชีกับพวกที่เคยเหยียบย่ำตระกูลของฉัน แต่มีสิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยตั้งแต่ก้าวแรกที่ฉันได้เจอคุณ... คือหัวใจของฉันดวงนี้ ที่มันยกให้คุณไปตั้งแต่วินาทีแรกแล้วค่ะ" รินรดานิ่งงัน สมองขาวโพลน คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังยิ่งกว่าคำหวานใดๆ ในโลกกำลังบีบเค้นหัวใจของเธอจนแทบหยุดเต้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น และพบเพียงเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ภายใน... ชัดเจน และมั่นคง เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างออกไป... *กริ๊งงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอาคินที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารดังแหวกความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศโรแมนติกให้สะั่นคลอนในชั่วพริบตา อาคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน เขาผละออกจากรินรดาเพียงเล็กน้อยเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ รินรดาลอบถอนหายใจด้วยความประหม่า เธอกำลังจะหันกลับไปมองวิวด้านนอกเพื่อตั้งสติ ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะทึนของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่กำลังบินวนอยู่เหนือยอดตึกของภัตตาคาร เสียงใบพัดตีลมคำรามกึกก้องจนกระจกใสสั่นสะเทือน อาคินก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบดุจใบมีดโกนทันทีที่อ่านชื่อผู้โทรเข้า เขาเหลือบมองรินรดาก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนน่ากลัว "ว่าไงคะ... คุณอา..." เสียงปลายสายหัวרויเราะเยาะเย้ยดังลอดออกมาจากลำโพงเบาๆ "ตกใจไหมล่ะอาคิน? ฉันบอกแล้วว่าแกไม่มีวันหนيพ้นเงื้อมมือของฉันหรอก..." ทว่ายังไม่ทันที่ปลายสายจะได้พูดจบ อาคินก็แค่นسหัวเราะในลำคอ แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและรอยยิ้มแห่งผู้ชนะที่เหนือกว่าทุกสิ่ง "ศรุต... แกคิดว่าการส่งเฮลิคอปเตอร์มาบินวนเหนือหัวฉัน จะทำให้แกดูน่าเกรงขามขึ้นงั้นเหรอคะ?" อาคินเอ่ยเสียงเยียบเย็น "แต่เสียใจด้วยนะ... เพราะตอนนี้ ตำรวจเศรษฐกิจและทีมทนายความส่วนตัวของฉัน กำลังบุกเข้ายึดทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัทตระกูลศรุตเรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับมามองหน้าอาคินด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ