ซื้อบริษัทคู่แข่ง

"ถ้าแกยังก้มหน้าเซ็นเอกสารฉบับนั้นไม่ได้ ฉันจะบอกให้บอร์ดบริหารไล่แกออก ตั้งแต่วินาทีนี้ซะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นลั่นห้องประชุมใหญ่ของบริษัท 'พรีเมียร์ อินโนเวชั่น' ศรุตยืนค้ำหัวด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกระหายอำนาจ นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองร่างเพรียวบางของรินรดาที่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหนือกว่า เอกสารในมือของเธอคือสัญญาโอนหุ้นมูลค่ามหาศาลที่ถูกบีบให้ขายในราคาถูกราวกับเศษกระดาษ รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าศรุต—อดีตผู้บริหารที่เคยเหยียดหยามเธอและอาคินสารพัด ตอนที่อาคินยังเป็นเพียงพนักงานต๊อกต๋อยในแผนกบุคคล ศรุตเคยสาดกาแฟใส่หน้าเขาอย่างไร้ความปรานี และตอนนี้ เมื่ออาคินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ศรุตก็กลับมาเพื่อขยفةเธอให้จมดิน "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย "นี่มันบริษัทที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจบริหารมาตลอด..." "สิทธิ์เหรอ? ในโลกธุรกิจ เงินและอำนาจคือความจริงอันสูงสุด!" ศรุตหัวسรเราะลั่นอย่างได้ใจ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงดูแคลน "แฟนหนุ่มไส้แห้งของเธอหนีไปแล้วล่ะสิ ถึงได้มานั่งทำหน้าหมาจนตรอกอยู่ตรงนี้ ยอมเซ็นซะ หรืออยากให้ฉันไล่ตะเพิดเธอออกไปแบบไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว!" บรืน—! เสียงเครื่องยนต์เจ็ตของเฮลิคอปเตอร์รุ่นสั่งทำพิเศษดังกระหึ่มสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอก กระจกใสกันความร้อนบานใหญ่ของห้องประชุมบนชั้นที่สามสิบสั่นสะเทือนตามแรงลมมหาศาล ลมพายุหมุนวนเกิดจากแรงใบพัดที่กดต่ำลง สร้างความแตกตื่นให้กับทุกคนในห้อง ศรุตขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เดินกระแทกเท้าไปที่กระจกเพื่อมองหาต้นตอความวุ่นวาย ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทประทับตราสัญลักษณ์ตระกูลอภิมหาเศรษฐีระดับโลก ลอยนิ่งอยู่เหนือลานจอดดาดฟ้าเฉพาะกิจ ก่อนที่บันไดเชือกจะถูกหย่อนลงมา พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ท่วงท่าการก้าวเดินเยือกเย็นราวกับพญายมที่ก้าวลงมาจากสรวงสวรรค์ ประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบคนกรูเข้ามาตรึงกำลังไว้ทุกมุมห้องอย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่ร่างของ 'อาคิน' จะก้าวเข้ามาด้วยแววตาดุดัน เย็นชา และทรงอำนาจจนแทบทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ รินรดานิ่งงั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่และนั่งกุมมือเธอร้องไห้ในห้องพักแคบๆ เมื่อเดือนก่อน... หายไปไหนเสียแล้ว? ตรงหน้าเธอเวลานี้ คือประธานกรรมการบริหารสูงสุดแห่งกลุ่มบริษัทเคเคเอส กรุ๊ป ผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งของประเทศ ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่แม้แต่นายกรัฐมนตรียังต้องนัดหมายล่วงหน้า "อะ... อาคิน?" รินรดาครางชื่อนั้นแผ่วเบา หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ ศรุตหน้าถอดสี ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นเทาโดยอัตโนมัติ เขาจำได้แม่นยำ—ไอ้หนุ่มยากจนที่เขาเคยเหยียบย่ำคนนั้น บัดนี้ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยรัศมีแห่งการพิพากษา "คะ... คุณอาคิน... ท่านประธานอาคิน!" ศรุตฝืนปั้นยิ้มแห้งเหือด ละล่ำละลักเอ่ยด้วยความหวาดกลัว "มะ... มาทำอะไรที่นี่ครับ หรือว่าสนใจจะมาร่วมลงทุนกับพรีเมียร์..." "หุบปากซะ" คำพูดเพียงคำเดียวจากริมฝีปากหยักลึกของอาคิน ราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดแทงเข้าไปในขั้วหัวใจของศรุต อาคินไม่แม้แต่จะชายตามองศรุตด้วยซ้ำ สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเพียงรินรดา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่เขายอมแลกทุกอย่างบนโลกใบนี้เพื่อปกป้อง อาคินก้าวเท้าเข้าไปหารินรดาอย่างช้าๆ ร่างสูงคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเก้าอี้ของเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบขึ้นมาแนบแก้มอย่างทะนุถนอม ความดุดันและเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกและหยาดน้ำตาคลอเบ้าที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมมาสายไป... ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณต้องกลัว" เสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบข้างหูทำให้รินรดาน้ำตาซึม เธอส่ายหัวช้าๆ ไม่อาจหาคำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกในอกได้เวลานี้ อาคินยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกมาจากร่างของเขาราวกับราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ เขาหันขวับไปมองศรุตที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ "แก... แกมันแค่ไอ้พนักงานกระจอกไม่ใช่เหรอวะ!" ศรุตสติแตก ร้องตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวผสมความแค้น "แกไม่มีสิทธิ์มา..." "ไม่มีสิทธิ์?" อาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย "ในเมื่อแกพูดถึงคำว่า 'สิทธิ์' งั้นฉันจะแสดงให้ดูว่า อำนาจที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร" อาคินหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมา กดโทรออกด้วยมือเพียงข้างเดียว น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจถูกเปล่งออกมา "จัดการซื้อกิจการของ 'พรีเมียร์ อินโนเวชั่น' ทั้งหมด ให้เวลาพวกมันสิบนาทีในการกวาดซื้อหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ จากนั้น... สั่งปลดพนักงานระดับบริหารทุกคน และสั่งปิดบริษัทนี้ให้ราบคาบภายในหนึ่งชั่วโมง" "ทะ... ท่านประธานอาคิน! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" ศรุตทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง บริษัทนี้คือหยาดเหงื่อทั้งหมดของตระกูลเขา ถ้ามันถูกปิดตัวลง เขาจะกลายเป็นบุคคลล้มละลายทันที "ผมขอร้องล่ะครับ! ยกโทษให้ผมด้วย! ผมมันตาถั่วเองที่ไม่รู้ว่าท่านคือ..." อาคินปรายตามองศรุตราวกับมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า เขาไม่แม้แต่จะชายตามองคำอ้อนวอนเหล่านั้น ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเลขาธิการส่วนตัวที่ยืนรอคำสั่งอยู่ด้านนอก ดังขึ้นพร้อมกับข้อความยืนยันการทำธุรกรรมระดับหมื่นล้านผ่านบัตรเครดิตดำไร้วงเงินที่ถูกอนุมัติเสร็จสิ้นในเวลาเพียงสามวินาที อาคินหันกลับมาหารินรดา รอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยนระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ "รินครับ... กลับบ้านของเรากันเถอะ ที่นี่ไม่มีค่าพอให้คุณต้องเสียน้ำตาอีกต่อไปแล้ว" รินรดามองรอยยิ้มนั้น หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเธอกำลังจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขา— ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอาคินก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นแทรกบรรยากาศ เลขาธิการส่วนตัวรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพเหตุการณ์บางอย่างจากกล้องวงจรปิดหน้าคฤหาสน์ตระกูลอาคิน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนบุกรุกเข้าไปในห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน และบุคคลนั้นกำลังถือ... เอกสารลับสุดยอดเกี่ยวกับการเสียชีวิตของคุณพ่อคุณครับ!" ด้วยรักจากเค้กวานิลลาค่ะ