กับดักมรณะ

“ไอ้ศรุต... แกกล้าดียังไงเอาชื่อฉันไปแอบอ้างกู้เงินเน่าๆ แบบนั้น?!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ เอกสารนับร้อยแผ่นปลิวว่อนกลางอากาศราวกับใบไม้ร่วง ใบหน้าของศรุตซีดเผือกไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับจนไหลย้อยลงมาผสมกับคราบน้ำตาแห่งความหวาดกลัว เขาตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงสง่าที่ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาดุจพญายมผู้กุมความเป็นความตาย อาคินไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเป็นคำรามลั่นเหมือนสุนัขจนตรอก ตรงกันข้าม ความนิ่งเงียบและรอยยิ้มมุมปากของเขากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุทโมน ในห้องประชุมที่เคยเป็นบัลลังก์แห่งความเย่อหยิ่งของศรุต บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหารที่ไร้ทางหนีทีไล่ รอบตัวศรุตเต็มไปด้วยเจ้าหนี้หน้าเลือดและตัวแทนจากสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ถึงเจ็ดแห่ง พวกเขากำลังจ้องมองกรรมการผู้จัดการคนเก่งด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลังจากความจริงอันน่าสะพรึงถูกเปิดเผยว่า ลายเซ็นและชื่อเสียงของบริษัทในเครืออาคินถูกศรุตใช้เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันเงินกู้นอกระบบและตราสารหนี้เน่าๆ มูลค่ามหาศาลเพื่อนำไปพยุงหุ้นที่กำลังดิ่งเหวของตัวเอง “คุณอาคิน... ผม... ผมอธิบายได้นะครับ คือว่า...” ศรุตละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี พยายามจะคลานเข้าไปกอดขาของผู้ชายที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่พนักงานกระจอกๆ ไร้หัวนอนปลายเท้า ทว่า อาคินเพียงแค่ขยับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ ราวกับกำลังมองเศษขยะเปียกปอนบนพื้นรองเท้า “คำว่าอธิบาย... เก็บไว้ไปพูดให้ศาลฟังเถอะค่ะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด รินรดาที่ยืนเคียงข้างอาคินมาตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย เธอมองดูชายหนุ่มผู้เคยใช้อำนาจกดขี่กลั่นแกล้งผู้อื่นด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความสมเพชเวทนา มีเพียงความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างคนที่เธอรักในยามศึกสงคราม เอกสารทางกฎหมายฉบับหนาในมือเรียวของเธอคือหลักฐานชิ้นเอกที่มัดตัวศรุตไว้แน่นหนา จนดิ้นไม่หลุดแม้แต่นิดเดียว “คุณศรุตคะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่งสนิทจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “โครงการรีสอร์ตหรูที่คุณแอบเอาโฉนดที่ดินปลอมไปจำنอดไว้กับนายทุนเถื่อน... ตอนนี้ทางตำรวจเศรษฐกิจกำลังเข้าตรวจค้นพื้นที่เรียบร้อยแล้วนะคะ และบัญชีลับที่คุณโยกย้ายเงินสดบริษัทไปฟอก... ทางเราก็ส่งมอบให้ ปปง. ตรวจสอบเส้นทางการเงินทั้งหมดแล้วเช่นกันค่ะ” ศรุตเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกนอกเบ้า สมองของเขาขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เส้นทางที่เขาปูพรมด้วยความโลภและคราบน้ำตาของคนอื่น บัดนี้มันได้กลายเป็นกับดักมรณะที่พังทลายลงมาฝังกลบตัวเขาเองจนมิด “แก... แกจงใจวางแผนล่อฉันตั้งแต่แรก!” ศรุตแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความแค้นเคืองสุดขีด เขาชี้หน้าอาคิน “แกแกล้งทำเป็นจน ทำเป็นไม่มีเงิน เพื่อรอให้ฉันติดกับดักกู้เงินพวกนี้สินะไอ้อาคิน!” อาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย้ยหยัน เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับศรุตที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น “ถ้าแกไม่โลภอยากได้สมบัติของตระกูลฉัน ถ้าแกไม่คิดจะฮุบบริษัทแล้วเขี่ยฉันทิ้งตั้งแต่แรก... กับดักนี้ก็ไม่มีวันทำงานหรอกศรุต” อาคินกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก “ความโลภของแกต่างหาก... ที่เป็นคนลงมือเหนี่ยวไกปืนนัดนี้ด้วยตัวเอง” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เจ้าหนี้รายใหญ่ที่สุดก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมกับพยักหน้าให้ลูกน้องยื่นเอกสารทวงหนี้ก้อนโตที่ครบกำหนดชำระในวันนี้ทันที “คุณศรุตครับ หุ้นที่คุณเอามาค้ำประกันตอนนี้มูลค่ากลายเป็นศูนย์ไปเรียบร้อยแล้ว และเงินกู้สามร้อยล้านบาท... ต้องชำระคืนภายในเที่ยงวันนี้ ไม่อย่างนั้นพวกผมจะดำเนินคดีอาญาล้มละลายทุจริตทันที!” ศรุตเข่าทรุดลงไปอีกรอบ โลกทั้งใบพังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ทรัพย์สิน เงินทอง หน้าตาทางสังคม และอนาคตที่เขาสร้างมาทั้งชีวิต มลายหายไปในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของคนที่เขาเคยเหยียบย่ำ ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังสุดขีดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของศรุตที่ตกอยู่บนพื้นก็แผדเสียงดังลั่นขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของทุกคนในห้อง ศรุตตัวสั่นเทาด้วยความหวังอันริบหรี่ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วที่ไร้เรี่ยวแรง หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าจากบุคคลที่เขากลัวที่สุดในตระกูล—ประธานอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลใหญ่ ศรุตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวสั่นเทากดรับสายด้วยความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ “ฮ... ฮัลโหลครับท่าน... ช่วยผมด้วยครับ ผมโดน...” “(แกหมดอนาคตแล้วไอ้ศรุต...)” ปลายสายสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจจนศรุตสะท้านเฮือก “(แล้วก็เตรียมตัวรับหมายจับข้อหาฉ้อโกงทรัพย์สินของตระกูลได้เลย... เพราะตอนนี้ ทางทนายความประจำตระกูลกำลังเดินทางไปถึงบริษัทของแกแล้ว และคนที่สั่งการเรื่องทั้งหมด... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานตัวจริงของกลุ่มทุนที่เราเพิ่งควบรวมกิจการด้วยต่างหาก!)” ศรุตช็อกค้าง ดวงตาเบิกโพลงมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับร่างของอาคินที่ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ พร้อมบอดี้การ์ดสวมแว่นดำอีกสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามา นายตำรวจยศใหญ่ในเครื่องแบบเต็มยศก้าวตามหลังมาติดๆ พร้อมกับกุญแจมือสีเงินวาววับในมือ “คุณศรุต ธนakit... คุณถูกจับในข้อหาทุจริตยักยอกทรัพย์และฉ้อโกงสถาบันการเงินครับ” ขณะที่ตำรวจกำลังก้าวเข้าไปล็อกตัวศรุตที่ส่งเสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความสติแตก อาคินก็หันหลังให้ภาพอุบาทว์เหล่านั้นอย่างไม่ใยดี เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาหรูเรือนแพง ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและคลั่งรักอย่างล้นปรี่ ซึ่งตัดกับความโหดเหี้ยมเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “เคลียร์เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณประธาน” รินรดายิ้มหวานให้เขาอย่างรู้ใจ “ดีมากครับคนเก่ง” อาคินยื่นมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้แนบแน่น ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท “รางวัลสำหรับความเหนื่อยวันนี้... อยากไปรูดซื้ออะไรที่มิลานเป็นพิเศษไหมครับ? เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมบินออกเดินทางทันทีที่เราก้าวออกจากตึกนี้” รินรดากำลังจะอ้าปากตอบด้วยรอยยิ้ม ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของอาคินกลับดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์สายด่วนจากสนามบินนานาชาติ—แจ้งเตือนว่าเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวและเครื่องบินเจ็ตลำเลียงพร้อมทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วตามคำสั่งเร่งด่วน และในจังหวะนั้นเอง... ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงมาจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าตึกก็เปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรส haute couture สีแดงเพลิง ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในที่นั้นต้องสะดุดกุนึกไม่ถึง! - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ -