วิกฤตการณ์ล่มสลาย

เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของศรุต ร่างในชุดเดรส *haute couture* สีแดงเพลิงก้าวพ้นจากเงาประตูลิฟต์ส่วนตัว ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงขับเน้นให้ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังดูทรงอำนาจจนน่าเกรงขาม และเมื่อเธอดึงแว่นตานั้นลงมาคล้องไว้ที่อกเสื้อ... ความเงียบงันราวกับป่าช้าก็เข้าปกคลุมห้องประชุมใหญ่ของอาณาจักรธุรกิจศรุตกรุ๊ปทันที "คุณ... คุณเข้ามาได้อย่างไร!" เลขานุการส่วนตัวของศรุตหน้าถอดสี ละล่ำละลักด้วยความตกใจ "ที่นี่คือเขตหวงห้าม! รปภ.! ใครอยู่ข้างนอก ไปลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปเดี๋ยวนี้!" ไม่มีเสียงตอบรับจากภายนอก มีเพียงรอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวผู้มาใหม่ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคมมีดแห่งอำนาจที่ซ่อนอยู่ใต้ความหวานละมุน เธอคือ "คุณหญิงศจี" ทายาทกองทุนการลงทุนข้ามชาติระดับโลก และที่สำคัญที่สุด... เธอคือผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงเสียงจริงที่ถือสิทธิ์ขาดในการชี้เป็นชี้ตายบริษัทแห่งนี้ ศรุตที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หัวโต๊ะประชุม ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปพิงพนักเก้าอี้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า เกมพลิกแล้ว และตัวเขาเองต่างหากที่กำลังจะกลายเป็นเหยื่อผู้ถูกเชือด "ไม่ต้องเรียก รปภ. ให้เสียเวลาหรอกค่ะคุณเลขา" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่รินรดา ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างอาคิน ขยับยิ้มบางๆ อย่างสง่างาม "เพราะตอนนี้... อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดในบริษัทนี้ อยู่ในมือของพวกเราแล้วค่ะ" อาคินยังคงยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย เยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขามองดูศรุตที่กำลังดิ้นรนเหมือนปลาหมดลมบนเขียงด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษส่งกลิ่นอายของความเป็นผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดโดยไม่ต้องเอ่ยคำขู่ใดๆ สักคำ "เป็นไปไม่ได้..." ศรุตพึมพำเสียงสั่นเครือริมฝีปากสั่นระริก "ฉัน... ฉันกุมหุ้นในมือไว้ตั้งสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ฉันคือประธาน... พวกแกไม่มีทางฮุบบริษัทฉันได้!" "สี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่คุณภูมิใจนักหนาเหรอคะ?" คุณหญิงศจีหัวנסเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงช่างน่าฟังแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอยกแท็บเล็ตหรูขึ้นมาก่อนจะสะบัดนิ้วเบาๆ หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น แสดงกราฟแสดงสถานะทางการเงินที่ดิ่งเหวลงสู่ก้นเหว พร้อมกับตัวเลขหนี้สินก้อนโตที่พุ่งทะยานเกินกว่าจะเยียวยา "ตื่นจากฝันได้แล้วค่ะคุณศรุต" อาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนห้องประชุมสะเทือน "บัญชีลับที่คุณใช้ยักยอกเงินบริษัท ถูกอายัดโดย ปปง. เรียบร้อยแล้วเมื่อสามนาทีที่แล้ว และบรรดาธนาคารเจ้าหนี้ทั้งหมด... ก็กำลังรอเซ็นสัญญาโอนทรัพย์สินที่เหลืออยู่ให้1ในเครือข่ายของผม" พรึบ! เอกสารกองโตถูกโยนลงบนโต๊ะประชุมตรงหน้าศรุต เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ศรุตคว้าแฟ้มนั้นขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา ดวงตาไล่อ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความสิ้นหวัง ทุกอย่างเป็นจริง... อาณาจักรที่เขาทุ่มเทสร้างและใช้เล่ห์เหลี่ยมเหยียบย่ำคนอื่นมาตลอดชีวิต พังทลายลงในพริบตาเดียว! "ไม่... ไม่จริง! แกมันก็แค่พนักงานกระจอกๆ คนหนึ่ง! แกทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!" ศรุตสติแตก พุ่งตัวจะเข้ามาทำร้ายอาคินด้วยความโกรธแค้นสุดขีด แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ร่างทุร้นทุรายนั้นจะเข้าถึงตัวอาคิน ร่างของบอดี้การ์ดสากลชุดดำสี่นายก็พุ่งเข้ามาล็อกตัวศรุตกดลงกับพื้นห้องประชุมอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและอับอายดังระงมไปทั่วบริเวณ รินรดามองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ เธอไม่มีความสะใจจนออกนอกหน้า แต่มีความเด็ดเดี่ยวของผู้หญิงที่ผ่านพ้นความอยุติธรรมมาด้วยกัน เธอหันไปมองอาคิน สามีผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน ชายหนุ่มเอื้อมมือมาโอบเอวบางไว้หลวมๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้นางเอกสาวรู้สึกราวกับว่า โลกใบนี้ไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว "จำไว้นะคะคุณศรุต" รินรดาก้มลงมองอดีตเจ้านายที่นอนคว่ำหน้าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย "สิ่งที่พวกคุณทำกับคนอื่นไว้ วันนี้... มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นค่ะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของอาคินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างฉับพลัน ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นลานจอดเฮลิคอปเตอร์ด้านล่าง ซึ่งในวินาทีนั้นเอง... เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทไร้สังกัดลำหนึ่งกำลังบินวนเวียนลดระดับลงจอดอย่างกะทันหัน โดยมีเงาร่างปริศนาอีกกลุ่มก้าวลงมาพร้อมกับเอกสารลับสุดยอดที่ถูกส่งตรงมาจากต่างประเทศ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ