ใช้อำนาจมืดจัดการ

“ถ้าคิดว่าส่งเศษสวะพวกนี้มาเก็บกวาดแล้วจะปิดปากฉันได้ ศรุตคงประเมินตระกูลอาคินต่ำเกินไปแล้วล่ะค่ะ” รินรดากระซิบลอดไรฟัน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังพุ่งเข้าใกล้ประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานส่วน เธอยืนนิ่งสงบโดยมีร่างสูงใหญ่ของอาคินยืนบังอยู่เบื้องหน้า แผ่นหลังกว้างที่เคยดูเหมือนพนักงานออฟฟิศธรรมดา ตอนนี้กลับแผ่ซ่านไอสังหารเยือกเย็นและทรงอำนาจดุจพญายมผู้กุมความเป็นความตายของคนทั้งโลก ปึง! ประตูกระจกนิรภัยถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนพุ่งทะลักเข้ามา พร้อมกับประกายวาววับของมีดสั้นในมือของหัวหน้าแก๊บ ใบหน้าของพวกมันเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด “จัดการเก็บมันซะ! นายใหญ่สั่งมาว่าอย่าให้เหลือแม้แต่ร่องรอย!” เสียงแหบพร่าตะโกนก้อง พร้อมกับพุ่งตรงเข้ามาหารินรดาก่อน ทว่า... ร่างของอาคินกลับไวกว่ากระสุน ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวด้วยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลฉายแววเย้ยหยัน มือหนาคว้าข้อมือของมือสังหารที่พุ่งเข้ามาแทงได้อย่างแม่นยำราวจับวาง ก่อนจะบิดกระดูกข้อมือนั้นด้วยแรงทั้งหมดในเสี้ยววินาที กรอบ! เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่ออาคินซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่ลิ้นปี่จนร่างนั้นลอยกระเด็นไปกระแทกชั้นหนังสือจนพังครืนลงมาไม่เป็นท่า “พวกแกกล้าดียังไง ถึงกล้าแตะต้องผู้หญิงของฉัน” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากของอาคินเต็มไปด้วยความดุดันและน่าสะพรึงกลัว จนมือสังหารอีกสองคนที่เหลือถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุดเมื่อรับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่ม ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งตึกระฟ้า แรงลมมหาศาลจากการลงจอดกะทันหันพัดกระหน่ำจนกระจกหน้าต่างบานใหญ่สั่นสะเทือน วูบวาบ—! เฮลิคอปเตอร์สีดำด้านไร้สัญลักษณ์ทางการค้า แต่ประทับตราสัญลักษณ์ตระกูลอภิมหาเศรษฐีระดับโลก ลอยลำนิ่งสนิทอยู่เหนือลานจอดเฮลิคอปเตอร์เฉพาะกิจของตึก ประตูห้องโดยสารเปิดผางออกพร้อมกับร่างของชายชุดสูทร่วมสิบชีวิตที่โรยตัวลงมาอย่างรวดเร็วดุจหน่วยรบพิเศษ พวกเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าอาคินทันทีที่แตะพื้น “ท่านประธานครับ ทีมรักษาความปลอดภัยพิเศษและกองกำลังเฉพาะกิจพร้อมปฏิบัติการแล้วครับ! คำสั่งของท่านคืออะไรครับ” หัวหน้าบอดี้การ์ดก้าวออกมารายงานด้วยความเคารพสูงสุด รินรดากวาดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความตกใจระคนโล่งอกฉายชัดผ่านดวงตากลมโต เธอมองชายหนุ่มผู้ชายที่เธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงพนักงานกินเงินเดือนธรรมดา แต่บัดนี้เขากลับกลายเป็นราชาผู้กุมอำนาจเงินตราและกองกำลังที่แม้แต่ตำรวจระดับสูงยังต้องเกรงใจ อาคินหันกลับมามองรวดเร็ว แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในพริบตา เขายกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม “ไม่เป็นไรแล้วนะคะริน... คนที่กล้าทำร้ายคุณจะต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด” รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เธอยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้ารับ “ค่ะ... ฉันเชื่อใจคุณค่ะ อาคิน” คำตอบรับนั้นทำให้อาคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและความเด็ดขาด เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวใบมีดโกน “จับกุมพวกมันทั้งหมด ส่งตัวไปให้ตำรวจสอบสวนให้หมดเปลือก... ส่วนศรุต... เตรียมเฮลิคอปเตอร์ เราจะไปเยี่ยมเขาที่บริษัทด้วยตัวเอง” “รับทราบครับ!” ทว่า ก่อนที่อาคินและรินรดากจะก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าแปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึก แต่กลับมีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอพร้อมกับภาพถ่ายบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ‘ถ้าไม่อยากให้พ่อเธอในห้องไอซียูมีจุดจบแบบสยดสยอง จงก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นแล้วอย่าหันกลับมาอีก...’ รินรดานิ่งงัน ใบหน้าถอดสีลงในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ว่า... ศรุตไม่ได้มีแผนแค่ส่งคนมาจัดการเธอที่นี่ แต่เขากุมชีวิตของพ่อเธอไว้เป็นตัวประกันในอีกที่หนึ่งแล้ว! อาคินสังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของหญิงสาวทันที เขารemoved มือจากการจูงมือเธอแล้วก้าวเข้าประชิดตัวด้วยความร้อนใจ “รินคะ? เกิดอะไรขึ้น ใครส่งอะไรมาให้คุณ?” รินรดากลืนน้ำฝาดลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้าอาคินด้วยแววตาที่สั่นไหวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก “อาคินคะ... พ่อของฉัน... กำลังตกอยู่ในอันตรายค่ะ!” และในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของอาคินก็ดังขึ้นตัดขัดจังหวะ หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพวิดีโอคอลจากเบอร์นิรนาม เมื่ออาคินกดรับ สายตาก็ต้องวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระอุ เมื่อปรากฏใบหน้าของศรุตที่กำลังหัวเราะเยาะเย้ยผ่านจอภาพ โดยมีร่างของพ่อรินรดานอนไร้สติอยู่บนเตียงคนไข้ที่มีสายระโยงระยาง พร้อมกับมีดปลายแหลมจ่ออยู่ที่คอของชายชรา! “ไงล่ะ อาคิน... แกคิดว่าแกมีเฮลิคอปเตอร์เท่ๆ แล้วจะชนะฉันงั้นเหรอ? อยากให้ตาแก่คนนี้รอด หรืออยากเห็นเขากลายเป็นศพ เลือกเอาเองก็แล้วกัน!” เสียงเยาะเย้ยของศรุตดังสะท้อนก้องผ่านลำโพงโทรศัพท์ท่ามกลางแรงลมเฮลิคอปเตอร์ที่พัดกระหน่ำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ