เปิดโปงธาตุแท้

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนังแท้ราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องประชุมใหญ่ชั้นสูงสุดของอาคารธนกิจไพศาล แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้ถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพงสั่นสะเทือนจนกาแฟสีเข้มกระฉलकเปื้อนขอบโต๊ะ “แกคิดว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร, ศรุต?” น้ำเสียงที่ราบเรียบ เย็นเยือก และทรงพลังจนน่าขนลุกดังขึ้น อาคินยืนนิ่งสนิทอยู่หลังเก้าอี้ประธานกรรมการบริหาร ร่างสูงสง่าในสูทสั่งตัดเข้ารูปปبرษ์ด้วยความเนี๊ยบไร้ที่ติ เขาส่งสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบยาพิษกวาดมองผู้บริหารระดับสูงและคณะกรรมการทุกคนที่นั่งตัวเกร็งอยู่โดยรอบ ย้อนกลับไปเพียงสิบนาทีที่แล้ว ศรุตเพิ่งจะวางสายจากโทรศัพท์มือถือด้วยความลำพองใจ รอยยิ้มหยันเหยียดของศรุตยังคงค้างอยู่บนมุมปาก ขณะที่เขาหันไปประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่าอาคินเป็นเพียงแค่ลูกจ้างกระจอกๆ ที่กำลังจะหมดอนาคต และบิดาบังเกิดเกล้าของอาคินกำลังตกอยู่ในกำมือของเขา แต่ในวินาทีนี้... รอยยิ้มเยาะเย้ยพวกนั้นได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เมื่อประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชราในชุดสูทภูมิฐาน—ท่านประธานใหญ่แห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านที่ทุกคนคิดว่านอนป่วยปางตายอยู่บนเตียงโรงพยาบาล! “คุณพ่อ...” ศรุตพึมพำออกมาด้วยเสียงที่สั่นพร่า ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ “ตกใจมากสินะ, ศรุต ที่ฉันยังยืนอยู่ตรงนี้ได้” ท่านประธานอาวุโสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่ไม่ต้องตะโกน แต่กลับกดดันให้ทุกลมหายใจในห้องประชุมนี้แทบหยุดนิ่ง สายตาของท่านกวาดมองหลานชายแท้ๆ ที่คิดไม่ซื่อด้วยความผิดหวังระคนเย้ยหยัน “แกคงคิดว่าแผนการฮุบหุ้นและยักยอกเงินบริษัทของแกจะไม่มีใครล่วงรู้สินะ ถึงได้กล้าทำเรื่องระยำเช่นนี้” อาคินก้าวเท้าเดินช้าๆ ออกมาข้างหน้า มือเรียวยาวปลดกระดุมสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น ก่อนจะกดรีโมทคอนโทรลขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนผนัง พรึบ! จอโปรเจคเตอร์ขนาดมหึมาสว่างวาบขึ้น พร้อมกับแสดงภาพเอกสารลับ บัญชีธนาคารนอกระบบ และคลิปวิดีโอเสียงสนทนาระหว่างศรุตกับกลุ่มนักลงทุนสีเทา ทุกตัวอักษร ทุกยอดเงิน และทุกใบหน้า ปรากฏหราอยู่เบื้องหน้าคณะกรรมการทุกคนอย่างไม่มีที่หลบซ่อน “นี่มัน... อะไรกัน!” หนึ่งในคณะกรรมการอาวุโสอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นตัวเลขเงินหลายร้อยล้านที่ถูกถ่ายโอนไปยังบัญชีลับของศรุต “นั่นคือหลักฐานว่าทำไมศรุตถึงพยายามกำจัดฉัน และพยายามทุกวิถีทางที่จะครอบครองบริษัทนี้” อาคินกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขานิ่งสนทนาแต่แฝงไปด้วยความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ศรุตให้แหลکคามือ “รวมถึงหลักฐานการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐและการทำลายหลักฐานความปลอดภัยในไซต์งานก่อสร้างเมื่อเดือนก่อนด้วย ทุกอย่างถูกส่งให้ตำรวจกองปราบปรามเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่เรากำลังประชุมกันอยู่นี้” ศรุตหน้าถอดสี ขาเริ่มสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เขาหันซ้ายแลขวาเพื่อหาทางหนทีไล่ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่สายตารังเกียจเดียดฉันท์และเย็นชาจากคนรอบข้างที่เคยเลียแข้งเลียขาเขามาก่อน “ไม่... ไม่จริง! นี่มันเรื่องโกหก! อาคิน แกมันไอ้คนต้มตุ๋น แกใส่ร้ายฉัน!” ศรุตแผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวหมายจะเข้ามาทำร้ายอาคินด้วยความโกรธแค้นสุดขีด ทว่า อาคินแม้แต่จะหลบก็ยังไม่ทำ เขายืนนิ่งราวกับภูผา ปล่อยให้ศรุตพุ่งเข้ามาใกล้ จนกระทั่ง... ปัง! เสียงประตูห้องประชุมถูกเปิดผางอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายในเครื่องแบบตำรวจยศใหญ่หลายนายก้าวเข้ามาประกบตัวศรุตเอาไว้ทันท่วงที กุญแจมือเหล็กวาววับถูกล็อกเข้ากับข้อมือของศรุตอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีโอกาสให้ดิ้นรน “คุณศรุตครับ คุณถูกจับในข้อหายักยอกทรัพย์ ฉ้อโกงบริษัท และสมคบคิดกันฟอกเงิน เชิญไปสถานีตำรวจกับพวกเราด้วยครับ” เสียงเจ้าหน้าที่ตำรวจดังก้อง ทำลายความเงียบงันทั้งหมดลง ศรุตถูกกดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง ใบหน้าแนบชิดกับพื้นรองเท้าหนังขัดเงาของอาคิน ความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนเขาทำได้เพียงส่งเสียงครางฮือในลำคอด้วยความสิ้นหวัง อาคินก้มมองศรุตที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไม่มีค่าแม้แต่จะเหยียบซ้ำ ร่างสูงหันหลังกลับไปมองรินรดาที่ยืนส่งยิ้มบางๆ ให้กำลังใจเขาอยู่ตรงมุมห้อง รอยยิ้มของเธอบด ริมฝีปากนุ่มละมุนที่ส่งมาให้ คือพลังเดียวที่ทำให้อาคินรู้สึกว่าชัยชนะในวันนี้มีความหมายอย่างแท้จริง เขาก้าวเข้าไปหารินรดา ยื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นและความรู้สึกทั้งหมดผ่านฝ่ามือที่ประสานกัน ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะคลี่คลายลงในความหวานซึ้งนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอาคินก็แผดเสียงดังขึ้น ทำลายความเงียบงันขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่อากัปกิริยาของอาคินที่ขมวดคิ้วลงเล็กน้อย ทำให้รินรดาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง อาคินกดรับสายด้วยความลังเลครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำปลายสายจะกระซิบผ่านลำโพงด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายของอาคินเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา— *“ยินดีด้วยนะคุณอาคิน... แต่คุณลืมคิดไปหรือเปล่า ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้... ไม่ได้มีแค่ตัวคนเดียวหรอกนะ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ