คุกรออยู่

เสียงเหล็กกระทบกันในห้องสอบสวนแคบๆ นั้นดังชัดเจนเสียจนบาดแก้วหู ทว่าเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า กลับสร้างความสะใจให้รินรดาได้มากกว่าเสียงใดๆ ในโลกนี้ค่ะ “มันเป็นเอกสารปลอม! พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาจับผมแบบนี้!” ศรุตตบโต๊ะเสียงดังลั่น ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับสูทแบรนด์เนมราคาแพงที่เคยเนี๊ยบยับยู่ยี่ไม่ต่างจากศักดิ์ศรีของเจ้าตัวในวินาทีนี้ สายตาที่เคยใช้มองเหยียดหยามคนอื่นหวาดลานระคนหวาดผวา เมื่อมองตรงไปยังแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะสแตนเลส แฟ้มที่รวบรวมหลักฐานการทุจริต การฟอกเงิน และการฮุบหุ้นอย่างผิดกฎหมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา—หลักฐานที่ถูกเก็บกวาดอย่างเงียบเชียบและแม่นยำ โดยผู้ชายที่ศรุตเคยคิดว่าเป็นแค่พนักงานกระจ้อยร่อยในบริษัท อาคินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหล่อเหลาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบมองดูสุนัขจนตรอกตรงหน้าด้วยความสมเพชเวทนา มือเรียวยาวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบของอีกฝ่าย “เอกสารปลอมอย่างนั้นเหรอคะ คุณศรุต” น้ำเสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้นจากริมฝีปากของรินรดา เธอไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเขาเฉยๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ รินรดาก้าวออกมาข้างหน้า เคียงบ่าเคียงไหล่กับชายคนรัก สวมชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาที่สะท้อนถึงอำนาจและความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม “เส้นทางการเงินจากบัญชีลับในหมู่เกาะเคย์แมน ลายเซ็นของคุณในสัญญาฉบับผี หรือแม้แต่คลิปเสียงที่คุณสั่งให้คนไปทำลายหลักฐาน... ทั้งหมดนี้ ตำรวจ ปปง. และ ป.ป.ช. ตรวจสอบจนละเอียดทุกตัวอักษรแล้วค่ะ” ศรุตหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เขาหันขวับมามองหญิงสาวที่ตนเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่ “พนักงานฝ่ายบุคคลจนตรอก” สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “แก... แกเป็นใครกันแน่ รินรดา! ทำไมแกถึงเข้าไปอยู่ในแผนการนี้ได้!” “ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่โชคดีได้ยืนข้างคนที่มองเห็นคุณค่าของกันและกันค่ะ” รินรดายิ้มละมุน รอยยิ้มที่หวานหยดแต่กลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน “ต่างจากคุณ... ที่มองคนอื่นเป็นแค่บันไดไต่เต้า สุดท้ายแล้ว บันไดที่คุณเหยียบย่ำคนอื่นมาตลอด ก็พังลงมาทับตัวคุณเองจนไม่เหลือแม้แต่ซาก” ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง นายตำรวจยศใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกุญแจมือในมือ เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวานยิ่งตอกย้ำความจริงที่ไม่มีทางดิ้นหลุด “คุณศรุตครับ คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดอะไรทั้งสิ้น เพราะทุกคำพูดของคุณจะถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาล เชิญครับ” “ไม่! ผมไม่ไป! พวกคุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร! พ่อผมเป็นใคร!” ศรุตแผדเสียงโหยหวนดิ้นรนสุดชีวิตเมื่อเจ้าหน้าที่พุ่งเข้าล็อกตัว กดร่างของเขาให้ลุกขึ้นยืนแล้วบังคับสวมกุญแจมือเหล็กเย็นเฉียบเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้าง แรงขัดขืนไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันเด็ดขาดของกฎหมายและอำนาจที่แท้จริง อาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงสง่าแผ่รังสีความน่าเกรงขามจนศรุตต้องหดคอด้วยความหวาดกลัว แม้จะถูกใส่กุญแจมือแล้วก็ตาม สายตาที่อาคินมองลงมามันไม่ใช่สายตาของการแก้แค้น แต่มันคือสายตาของเจ้าชีวิตที่กำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง “จำคำพูดเมื่อตอนบ่ายวันนั้นได้ไหมคะคุณศรุต” อาคินโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำ ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในโสตประสาทของคนแพ้ “ที่คุณบอกว่า *‘ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้... ไม่ได้มีแค่ตัวคนเดียวหรอกนะ’*... ใช่ค่ะ เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่เธอมาพร้อมกับหลักฐานที่จะส่งคุณไปนอนในคุกตลอดชีวิตต่างหากล่ะ” ใบบิดเบี้ยวของศรุตฉายแววตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ทุกย่างก้าว ทุกคำพูด และทุกการหลุมพรางที่เขาขุดดักไว้ กลับเป็นอาคินและรินรดาที่ตลบหลังต้อนเขาเข้ามาในกรงขังนี้อย่างสมบูรณ์แบบ! ร่างของศรุตถูกลากตัวออกไปจากห้องสอบสวน เสียงโวยวายค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน เหลือไว้เพียงความเงียบสงบและกลิ่นอายแห่งชัยชนะที่อบอวลอยู่รอบตัว รินรดาถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ความกดดันที่แบกรับมานานนับเดือนมลายหายไปในพริบตา ก่อนที่เรียวแขนแกร่งจะโอบกอดเธอเข้ามาแนบชิด อกอุ่นๆ ของอาคินคือที่พักพิงที่ปลอดภัยที่สุดในโลกใบนี้ “เหนื่อยไหมคะคนดี” สัมผัสอ่อนโยนจากริมฝีปากหนาที่กดจูบลงบนขมับของเธอทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไหว อาคินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการยืนยันว่าทุกอย่างจบลงแล้วจริงๆ “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” รินรดายิ้มกว้าง ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา “เพราะรู้ว่าไม่ว่ายังไง... คุณก็ไม่มีวันปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับความมืดมนพวกนั้นคนเดียว” อาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมมองตามร่างของศรุตที่ถูกดันตัวขึ้นรถปิคอัพของเจ้าหน้าที่ตำรวจผ่านกระจกใสบานใหญ่ ความรู้สึกพึงพอใจฉายชัดในแววตา แต่ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลายและเข้าที่เข้าทาง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ อาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปลายนิ้วเรียวกดรับสายด้วยความสงสัย “มีอะไร” เสียงปลายสายหอบหายใจรุนแรงราวกับวิ่งหนีตายมาไกล เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่วลีหนึ่งที่หลุดออกมาจากปากลูกน้องคนสนิท กลับทำให้อาคินชะงักกึก รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าแข็งค้างในเสี้ยววินาที *“นายครับ! แย่แล้วครับ! หุ้นในเครือบริษัทแม่ทั้งหมดถูกเทขายแบบไม่ทราบสาเหตุ มูลค่าความเสียหายทะลุแสนล้านในเวลาไม่ถึงสามนาที... และคนที่อยู่เบื้องหลังคำสั่งซื้อทั้งหมด ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบุคคลที่คุณคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนครับ!”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ "เค้กวานิลลา" มาถึงตอนนี้นะคะ