กำจัดเสี้ยนหนาม

เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ หน้าจอ LED ขนาดมหาสารเบื้องหน้ากระพริบแสงสีชาดสลับกับตัวเลขมูลค่าความเสียหายที่ร่วงดิ่งลงเหยือกราวนรกสูบ ศรุตยืนตัวแข็งทื่อ มือที่กำสมาร์ทโฟนราคาแพงสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก "มันเป็นไปไม่ได้..." ศรุตพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "ระบบป้องกันการเทขายหุ้นของตระกูลเราไร้เทียมทาน ใครหน้าไหนมันจะมีทุนสำรองระดับแสนล้านภายในสามนาที... ใครกัน!" ประตูห้องประชุมหรูหราถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็นและทรงอำนาจ ทุกย่างก้าวที่อาคินเดินผ่าน ราวกับอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง นัยน์ตาคมกริบดั่งพญายมมองตรงไปยังศรุตผู้กำลังสูญเสียทุกสิ่งด้วยความเวทนาปนสมเพช รินรดาเดินเคียงข้างเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม มือเรียวบางของเธอสอดประสานอยู่กับฝ่ามืออุ่นของชายหนุ่ม เธอไม่ได้เอ่ยคำเยาะเย้ยใดๆ ออกมาสักคำ แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของหญิงสาวกลับทรงพลังยิ่งกว่าคมมีดนับพันเล่มที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของศรุต "แก... แกมันแค่พนักงานกระจอกๆ คนหนึ่ง!" ศรุตแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองให้ยืนหยัด แต่วินาทีต่อมา เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ เมื่อบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตเดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับอาคินอย่างพร้อมเพรียง "ท่านประธานครับ... การกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ บัดนี้ ตระกูลของศรุตล้มละลายอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีแม้แต่เศษดินที่จะให้ยืนหยศแล้วครับ" เสียงรายงานดังชัดถ้อยชัดคำ ทิ่มแทงโสตประสาทของศรุตจนเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง ศรุตหน้าซีดเผือดราวกับคน ไร้ลมหายใจ เขามองหน้าอาคินสลับกับรินรดา สมองที่เคยฉลาดเฉลียวกลับว่างเปล่า ภาพของชายหนุ่มผู้เคยถูกเขาเหยียดหยาม ถ่มน้ำลายใส่ และขับไล่ออกจากบริษัทเมื่อหลายเดือนก่อน ซ้อนทับกับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งประเทศในปัจจุบัน "คุณ... คุณอาคิน..." ศรุตคลานเข้าไปหาอย่างหมดสภาพ น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรั่งพรูออกมาอาบแก้ม "ผมขอร้อง... เมตตาผมสักครั้งเถอะครับ ผมสำนึกผิดแล้ว... อยากได้อะไร ผมยกให้หมดเลย!" อาคินหยุดยืนตรงหน้าชายผู้เคยเหยียบย่ำเขา สายตาคมกริบมองลงมาดั่งพระผู้เป็นเจ้าที่กำลังพิพากษาบาป มือใหญ่ตบเบาๆ ลงบนไหล่ของศรุตด้วยความนุ่มนวล แต่หนักหน่วงราวกับภูเขาผันทับ "ตอนที่เธอเหยียบย่ำรินรดาและฉัน... เธอมองเห็นความเมตตาในแววตาเธอบ้างไหมล่ะ, ศรุต?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย แต่กลับทรงพลังอำนาจจนศรุตสะท้านไปถึงกระดูกดำ "ความผิดพลาดที่ใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเธอ คือการคิดว่าคนอย่างฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง... แต่ตอนนี้ เกมมันจบลงแล้ว" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ศรุตเล็กน้อย เธอก้มมองอดีตหัวหน้างานผู้เคยใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงผู้อื่นด้วยสายตานิ่ง2สงบ "อำนาจที่ได้มาจากการเหยียบหัวคนอื่น สุดท้ายแล้วมันก็แค่ปราสาททรายที่รอวันพังทลายค่ะคุณศรุต และวันนี้... คลื่นลูกใหญ่ก็ซัดมันหายไปจนไม่เหลือแม้แต่ซากแล้วนะคะ" ศรุตสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาอยากจะกรีดร้องแต่ลำคอตีบตัน ความอัปยศอดสูและ ความสิ้นหวัดกัดกินหัวใจจนแทบแหลกสลาย รอบตัวเขาเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบของคณะกรรมการบริษัทที่ต่างหันหลังให้และเตรียมพร้อมจะเหยียบย้ำเขาซ้ำทันทีที่หมดอำนาจ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งชัยชนะกำลังแผ่ซ่านปกคลุมทั่วห้องประชุม จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนส่วนตัวของอาคินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ อาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว นัยน์ตาคมกริบที่เคยเยือกเย็น กลับไหววูบด้วยประกายความระแวงที่ยากจะคาดเดา รินรดาชำเลืองมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งข้อความ บนหน้าจอสีดำสนิท ปรากฏข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวจากเบอร์แปลกที่ไม่มีตัวตนในระบบ: *“ยินดีด้วยกับชัยชนะ... แต่อย่าลืมว่า ‘เจ้าสาว’ ของคุณ ไม่ได้เดินทางมาที่นี่คนเดียวนะคะ, คุณอาคิน”* (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ)