กลิ่นแกงที่น่าสงสัย

"ฝ่ามือที่กล้าเอาเครื่องแกงเน่าๆ มาหลอกขายชาวบ้าน สมควรจะถูกโบยให้หลังลายเสียให้เข็ด!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับถาดไม้ไผ่ที่ถูกปัดร่วงลงมากองกับพื้น เศษพริกแกงสีแดงคล้ำกระเด็นเปรอะเปื้อนชายผ้าซิ่นสีมะตูมของรินรดา กลิ่นฉุนกึกของกะปิขึ้นราและพริกไทยดำเก่าเก็บลอยฟุ้งเข้าจมูกจนหญิงสาวต้องย่นหัวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความตกใจ—แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณเชฟมือหนึ่งบอกทันทีว่า วัตถุดิบชั้นต่ำกองนี้ 'ถูกจงใจยัด The Evidence' เข้ามาในตะกร้าของนางต่างหาก รินรดากวาดสายตาคมกริบมอง 'ป้าชบา' หญิงสูงวัยปากมากประจำตลาดทุ่งกระพังโหมผู้ยืนเท้าสะเอวหน้าแดงก่ำด้วยความสะใจ รอบกายของอีกฝ่ายมีชาวบ้านมุงดูกันแน่นขนัด เสียงซุบซิบนินทากระจายออกไปราวกับไฟลามทุ่ง "ตายจริง... แม่ร of ร้านข้าวแกงรสเด็ดเนี่ยนะ จะกล้าทำของสกปรกขาย" "ก็เห็นช่วงนี้ขายดิบขายดีจนคนต่อแถวไม่ขาดสาย คงจะโลภมากใช้ของถูกๆ มาลดต้นทุนล่ะสิ" "น่ารังเกียจชะมัด เอาของเน่าๆ มาให้ชาวบ้านกินได้ยังไง!" ท่ามกลางเสียงติฉินนินทา รินรดากลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกหรือลốngลุกลน นางค่อยๆ ย่อตัวลงหยิบกระปุกแกงไตปลาที่ถูกปัดตกขึ้นมาพิจารณาอย่างใจเย็น ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเนื้อพริกแกงเพียงนิดก่อนจะยกขึ้นแตะปลายลิ้น... *ฟุบ!* รสชาติเค็มปร่าปะปนด้วยความเปรี้ยวหมักหมมแบบผิดธรรมชาติ รินรดายิ้มเยาะในใจ กลิ่นอายแบบนี้ รสสัมผัสแบบนี้... มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับกลิ่นที่นางเพิ่งสัมผัสได้จากสายลมเมื่อครู่ ราวกับหลุดออกมาจากตำรับยาและเครื่องแกงเก่าคร่ำครึของแม่ชีเฒ่าผู้ล่วงลับจากสำนักชีปลายนาเมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน! "ป้าชบาคะ..." เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ทำเอาผู้สูงวัยที่กำลังยิ้มเยาะถึงกับชะงัก "ของในตะกร้านี้ เป็นของที่ป้าเก็บมาจากไหนกันแน่ ถึงได้มั่นใจนักว่ามันมาจากครัวของฉัน?" "ฮึ! ยังจะมาทำปากแข็ง! นังเด็กนี่! ฉันเห็นกับตาว่าแกแอบเอาไânพริกแกงก้นหม้อที่เน่าหนอนขึ้นมาซุกไว้ใต้กองขิงในตะกร้า แล้วทำเป็นเอามาวางขายตบตาชาวบ้าน!" ป้าชบาแผדเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนพิรุธที่สั่นไหวในดวงตา รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่รัศมีกดดันและความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวนาง กลับทำให้ป้าชบาถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ตาเห็นงั้นหรือคะ? แปลกเสียจริง... ตะกร้าใบนี้ ศิลา—สามีของฉันเป็นคนถักให้ และฉันก็สะพายมันติดตัวตลอดทางตั้งแต่ก้าวออกจากบ้าน จนกระทั่งมาถึงแผงค้า ป้ามีตาหรือมีตาทิพย์กันแน่ ถึงได้มองทะลุผ้าคลุมตะกร้าเข้ามาเห็นได้ แถมเครื่องแกงถ้วยนี้... เนื้อพริกแกงแห้งกรังและมีเชื้อราสีเขียวขึ้นขอบชัดเจน ซึ่งในครัวของฉันใช้พริกสดโขดสดใหม่ทุกวัน ไม่มีทางมีของหมักดองขึ้นราแบบนี้เก็บไว้แน่นอน เว้นเสียแต่ว่า..." รินรดาก้าวเข้าไปหาป้าชบาช้าๆ โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เว้นเสียแต่ว่า... มีคนจงใจ 'ยัดเยียด' มันให้ฉัน เพื่อหวังจะดิสเครดิตแม่ค้าหน้าใหม่คนนี้... ว่าไหมคะ?" ป้าชบาหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือที่เท้าสะเอวเริ่มสั่นเทา "พ... พูดจาเหลวไหล! แกอย่ามาเฉไฉนะ!" "ฉันจะเหลวไหลหรือเปล่า ให้พยานหลักฐานเป็นตัวพูดเถอะค่ะ" รินรดายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะชูถ้วยเครื่องแกงขึ้นสูงให้ทุกคนได้เห็นรอยประทับนิ้วมือบนดินเผา "รอยนิ้วมือบนก้นถ้วยนี้... รอยนิ้วหัวแม่มือที่ใหญ่และมีรอยแผลเป็นแนวยาวแบบนี้ ดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน ว่าไหมคะ... พี่น้องชาวตลาด?" ทันใดนั้นเอง ฝูงชนที่กำลังรุมประณามก็เริ่มเงียบกริบ สายตาทุกคู่หันไปมองมือของป้าชบาที่พยายามซ่อนไว้ข้างลำตัวอย่างมีพิรุธ ความจริงกำลังจะปรากฏและคนผิดกำลังจะดิ้นไม่หลุด ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศกำลังพลิกผัน ท่ามกลางสายลมยามบ่ายที่พัดโชยเข้ามาอีกระลอก กลิ่นหอมฉุนรุนแรงอันเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศตระกูลขิงและดีปลาก็โชว์หึ่งพุ่งทะลุทะลวงเข้ามาในจมูกของรินรดาจนนางต้องชะงักกึก ไม่ใช่กลิ่นเครื่องแกงเน่า... แต่เป็นกลิ่นหอมของ 'แกงเผ็ดไก่ใส่หน่อไม้ดอง' ที่ส่งตรงมาจากสำรับลับในมิติกาลเวลาของนางเอง! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับไปมองยังทิศทางของแผงค้าตนเองทันที สิ่งที่นางพบคือร่างสูงใหญ่ของสามี—ผู้กองศิลากำลังยืนถือทัพพีตักแกงร้อนๆ ให้กับบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ซึ่งกำลังก무ย้มเย็นเยียบส่งตรงมาให้นางจากระยะไกล และเมื่อบุรุษผู้นั้นค่อยๆ เปิดฮู้ดคลุมศีรษะออก รินรดาก็ต้องแทบหยุดหายใจ—ใบหน้านั้น... คือคนตายที่นางฝังกลบไว้ด้วยมือตัวเองเมื่อสิบปีก่อน! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!