คำเตือนจากนายทหาร

ควันสีเทาอมม่วงที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือเตาถ่านดินเผา ไม่ได้ช่วยลดทอนความระอุในบรรยากาศลงเลยแม้แต่น้อย รินรดากวาดสายตามองกระทะเหล็กหล่อที่เพิ่งผ่านการคั่วพริกแกงเผ็ดสูตรโบราณ กลิ่นหอมฉุนของลูกผักชี ยี่หร่า และพริกขี้หนูแห้งเผาไฟจนหอมกรุ่นยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายนิ้ว ทว่าสิ่งดึงดูดความสนใจของนางพญาห้องครัวกาลเวลาในยามวิกาลนี้ กลับไม่ใช่ความหอมของเครื่องแกง หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนพิงกรอบประตูห้องครัว สีหน้าของผู้กองศิลาในยามนี้เคร่งขรึมเสียจนรอยย่นหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม "คุณกำลังทำให้ไอ้เสือเฒ่าสิงห์เหนือคิ้วกระตุก" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กร้านแดดกร้านลม แต่เจือไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด รินรดาวางตะหลิวไม้ลงบนขอบอ่างอย่างไม่รีบร้อน นางปัดเศษเครื่องเทศออกจากผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสามี นัยน์ตาคู่คมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำให้คนมองต้องใจหายวาบ "แล้วอย่างไรคะ หรือคิดว่าภรรยาคนนี้จะก้มหัวให้พวกใช้อำนาจบาทใหญ่ในตลาดสดนั่นเหรอ?" รินรดาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เฉียบคมดั่งใบมีดที่เพิ่งลับ "ถ้าตาเฒ่าทรงพลนั่นอยากจะลองดีกับพริกแกงสูตรดิบของฉัน ก็เชิญส่งคนมาได้เลยค่ะ ฉันจะได้ใช้ครกหินในครัวนี่แหละทุบหน้ามันให้หายซ่าเสียที" ศิลาถอนหายใจยาวพรืด เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวภรรยาตัวเล็กแต่วาจาคมกริบ มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรียวบางไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม แม้เขาจะรู้ดีว่าภรรยาของตนมี 'ของดี' และความฉลาดเป็นอาวุธลับที่คนธรรมดาเทียบไม่ติด แต่โลกภายนอกรั้วบ้านหลังนี้ไม่ได้มีแค่แม่ค้าปากตลาดหรือคนโลภทั่วไป ทรงพลคือผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่มีทั้งเส้นสายและกองกำลังใต้ดินในเขตชายแดน "คุณไม่เข้าใจ..." ศิลาลดเสียงลงกระซิบใกล้ใบหู กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นป่าเขาและเหงื่อจางๆ ลอยเข้ากระทบประสาทรับ "คนอย่างทรงพลไม่ได้เล่นตามกติกา เขาไม่ได้ส่งคนมาแค่หาเรื่องแผงผักหรือแย่งลูกค้าในตลาดหรอกนะรินรดา แต่เขามองเห็น 'แหล่งวัตถุดิบ' และ 'สูตรลับ' ที่คุณถือครองอยู่ต่างหาก ถ้าเขาไม่ได้ เขาก็จะทำลายมันทิ้งเสีย ไม่เว้นแม้กระทั่ง..." ศิลาเว้นจังหวะ ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาด้วยความห่วงใยสุดซึ้ง "...ตัวคุณ" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่สมองอันปราดเปรื่องของอดีตเชฟดาวมิชลินกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ภาพของพริกแกงสูตรพิเศษที่นางแอบดึงออกมาจากมิติห้องครัวกาลเวลา วัตถุดิบหายากที่ให้รสชาติล้ำลึกเกินกว่ายุคสมัยนี้จะหาได้... ทั้งหมดนี้กำลังกลายเป็นเป้าสายตาของหมาป่าหิวโซ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขัน รินรดาบิดข้อมือออกจากการจับกุมอย่างนุ่มนวลแต่มั่นคง นางหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมือช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับนายทหารหนุ่มตรงๆ "ถ้าหมาป่ามันอยากจะเข้ามาในถ้ำเสือ..." รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "เราก็ต้องเตรียม 'หม้อตุ๋น' ใบใหญ่ไว้ต้อนรับมันให้สมเกียรติค่ะ ผู้กองศิลา" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคออย่างจนใจ ความดื้อรั้นและกล้าหาญเกินพิกัดของภรรยาคนนี้ไม่เคยทำให้เขารอดพ้นจากความหลงใหลได้เลยสักครั้ง มือหนายื่นไปลูบศีรษะทุยเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "ให้มันได้อย่างนี้สิ ยัยตัวแสบของผม" บรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวเริ่มผ่อนคลายลงด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างคนทั้งสอง ทว่า ในวินาทีที่ศิลากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาหอมหน้าผากภรรยาเพื่อปลอบขวัญ เสียงเคาะประตูกระจกบานเกล็ดด้านหลังบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน—*ก๊อก ก๊อก ก๊อก*—จังหวะจะโคนหนักแน่นและไร้ซึ่งมารยาท ทั้งคู่หันขวับไปมองพร้อมกัน รินรดากวาดตามองผ่านกระจกใสออกไปในความมืดสลัวยามดึก แสงจันทร์สาดส่องกระทบกับเงาร่างของชายแปลกหน้าสวมหมวกไอאתองคลุมหน้าครึ่งท่อน กำลังยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงรั้วไม้เตี้ย ศิลาขยับตัวบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามมีดพกประจำตัวที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนายทหารพรานตื่นตัวเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที ทว่า รินรดากลับเอื้อมมือไปแตะแขนสามีไว้เบาๆ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดมกลิ่นอากาศภายนอก... กลิ่นอายจางๆ ของดินปืนผสมกับกลิ่นหอมของ 'ใบตองตึงหมักเกลือ' ลอยลอดเข้ามาแตะจมูก *กลิ่นนี้... มันคือกลิ่นเดียวกับวัตถุดิบปริศนาที่เคยถูกทิ้งไว้หน้าร้านเมื่อสามวันก่อน* รินรดาหรี่ตาลง รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่ริมฝีปากอีกครั้ง นางก้าวเท้าแซงหน้าสามีออกไปเปิดประตูบ้านด้วยตนเอง ท่ามกลางสายตาทักท้วงระคนเป็นห่วงของศิลา มือเรียวดึงกลอนประตูเปิดผางออกอย่างไม่เกรงกลัวความมืด ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่เงาร่างของมือสังหารจากทรงพลอย่างที่คาดคิด แต่เป็นตะกร้าสานไม้ไผ่เก่าคร่ำคร่าใบหนึ่ง วางอยู่บนขั้นบันได พร้อมกับกลิ่นหอมหวลของ 'แกงไตปลาโบราณ' ที่ส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชนิดที่ต่อให้คนจมูกตายก็ยังต้องสะดุ้งตื่น! และที่ก้นตะกร้า... มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ทว่าเฉียบขาดแปะอยู่: *"ระวังตัวไว้... คนที่ส่งพริกแกงมาให้คุณ ไม่ใช่แค่พ่อค้าตลาดสด แต่เป็นคนจาก 'เบื้องบน' ที่กำลังตามหาซากศพในอดีต"* รินรดานิ่งงัน นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ ก่อนที่กลิ่นหอมอันคุ้นเคยและรุนแรงของแกงไตปลาในตะกร้าจะระเบิดกลิ่นออกมาอีกระลอก จนกระทั่งลมพัดกรรโชกแรงครั้งใหญ่ พัดเอาฝุ่นควันและกลิ่นอายบางอย่างที่นางจำได้แม่นยำพุ่งเข้าปะทะหน้า... กลิ่นของแม่ชีเฒ่าผู้ล่วงลับจากสำนักชีปลายนาเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!