เลือดที่ต้องชำระ

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีเก่าลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิอาจกลบกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่โชยมาจากปลายนิ้วของหลินเฟยหงได้เลย อาภรณ์ไหมปักลายหงส์เพลิงสีชาดสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันหอมระเหยจนดูราวกับหยาดโลหิตที่กำลังไหลริน นางนั่งหลังตรงสง่างามอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์สลักลายวิจิตร สายตานิ่งสนิททอดมองร่างที่กำลังสั่นเทาของ "ชุนเอ๋อร์" สาวใช้คนสนิทที่หมอบกราบอยู่แทบเท้า นาง-ผู้ซึ่งในอดีตชาติเคยโง่งามจนต้องสังเวยชีวิตและสายเลือดตนเองให้แก่กรงทองแห่งวังหลัง บัดนี้กลับมาพร้อมดวงตาที่ล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "บ่าว... บ่าวไม่เข้าใจที่นายหญิงกล่าวเจ้าค่ะ..." เสียงของชุนเอ๋อร์สั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่หลินเฟยหงกลับมองทะลุปรุโปร่งไปถึงความสัตย์ซื่อจอมปลอมที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าอันน่าสงสารนั้น "ไม่เข้าใจอย่างนั้นหรือ?" เสียงหวานใสดังกังวานขึ้น ทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ หลินเฟยหงค่อยๆ เอื้อมมือเรียวระหงหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ขึ้นมาหมุนเล่นช้าๆ "ชาถ้วยนี้ที่เจ้าต้มให้ข้าเมื่อยามอิกกะก่อน... มีผงหญ้าวิญญาณราคะผสมอยู่ครึ่งส่วน กับผงสลายกระดูกอีกครึ่งส่วน ชุนเอ๋อร์เอ๋อ... ฝ่ายในวังหลังนี้ช่างกว้างใหญ่นัก ไฉนเลยเจ้าจึงเลือกทางเดินที่สั้นที่สุดเพื่อส่งข้าไปลงนรกเล่า" สิ้นคำพูดนั้น ศีรษะของสาวใช้ก็โขกลงกับพื้นศิลาจนเกิดเสียงดังทึบ นางโอดครวญร่ำไห้เนื้อตัวสั่นเทาน้ำตานองหน้า "นายหญิงโปรดเมตตา! บ่าว... บ่าวถูกบังคับ! หากบ่าวไม่ทำ ทางฝั่งตำหนักบูรพาจะ..." "จะสังหารครอบครัวของเจ้าที่หมู่บ้านหลิ่วใช่หรือไม่?" หลินเฟยหงต่อประโยคให้โดยที่ใบหน้ามิได้เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับสร้างความสะพรึงกลัวให้แก่ผู้พบเห็นยิ่งกว่ายมทูต "เจ้าคิดว่าความลับที่เจ้าแอบส่งจดหมายออกนอกจวนทุกคืนวันแรม 15 ค่ำ จะรอดพ้นสายตาของข้าไปได้กระนั้นหรือ? ชุนเอ๋อร์... เจ้าอยู่รับใช้ข้ามาสามปี ย่อมรู้ดีว่าข้าเกลียดที่สุดคือสิ่งใด" "นายหญิง... ไว้ชีวิตบ่าวด้วย! นายหญิง!" ชุนเอ๋อร์คลานเข้าไปหมายจะเกาะชายอาภรณ์ของเจ้านาย ทว่ากลับถูกปลายรองเท้าปักลายดอกเหมยของหลินเฟยหงเขี่ยออกอย่างไร้เยื่อใย "ความเมตตาในวังหลัง เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ข้าเผาทิ้งไปหมดสิ้นตั้งแต่วันที่ข้าฟื้นตื่นขึ้นมาแล้ว" ทันใดนั้น ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีนิลสนิทของ "อ๋องเฉินอี้" ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบราวกับพยัคฆ์ย่างก้าว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววאกกราดมองสภาพภายในห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของสตรีงามผู้เป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจที่แท้จริงบนกระดานนี้ รอยยิ้มมุมปากของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นปรากฏขึ้นเล็กน้อย เจือแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "ดูท่า... สนองคุณด้วยคุณ ตอบแทนคุณด้วยคุณธรรม คงใช้ไม่ได้ผลกับสنوว์ในกรงขังแห่งนี้กระมัง พระชายา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างหยอกเย้า ทว่าแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ทำให้อากาศรอบกายลดอุณหภูมิลงทันตา หลินเฟยหงปรายตามองบุรุษผู้เป็นพันธมิตรเพียงหนึ่งเดียวในยามนี้ นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ชวนให้ใจหายวาบ "ท่านอ๋องมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ เกรงว่าจะมิใช่เพียงเพราะต้องการมาชมการลงทัณฑ์คนทรยศกระมังคะ" เฉินอี้ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนหลินเฟยหงได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นสนิมดาบ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างประหลาด "ข้าเพียงแต่เป็นห่วง เกรงว่ามือเรียวคู่นี้จะต้องมาเปื้อนเลือดโคลนของคนชั้นต่ำเช่นนี้ต่างหาก... เรื่องจัดการขยะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนของข้าเถอะ" "ขยะชิ้นนี้ เป็นคนของตระกูลหลิน เหตุใดข้าต้องยืมมือท่านอ๋องเล่าคะ" หลินเฟยหงหันกลับไปสบตาเขาตรงๆ แววตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับประกายไฟที่กระทบกับน้ำมัน นิ่ง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยเกมอำนาจที่อ่านไม่ออก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์ประจำตัวอ๋องเฉินอี้ก็ดังขึ้นจากนอกประตูก่อนที่ร่างนั้นจะคุกเข่าลงด้วยความร้อนรน "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการลับจากฮ่องเต้... ถูกส่งตรงมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ และผู้ที่ถือราชโองการมาในยามนี้ คือขันทีคนสนิทของไทเฮาเอง!" หลินเฟยหงหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นางหันไปมองถ้วยชาพิษที่ชุนเอ๋อร์เป็นผู้ชง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบตากับอ๋องเฉินอี้ที่หันมามองนางด้วยความหมายลึกซึ้ง หมากตานี้... เดินเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เสียอีก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงหมากตานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!