เสียงกระซิบในห้องมืด

กลิ่นกำยานมดยอบและไม้กฤษณาเผาไหม้จนส่งกลิ่นอวลหนาแน่นอยู่ในห้องหนังสือทึบ แสงจากคบเพลิงด้านนอกทาบทับเงาร่างระหงของหลินเฟยหงให้ทอดยาวไปบนฉากกั้นห้องลายพยัคฆ์ซ่อนลาย นางมิได้เอ่ยคำใดออกมาตั้งแต่ก้านธูปดอกล่าสุดมอดดับลง ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบคั้นหัวใจของคนที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องล่างจนแทบหยุดหายใจ "เจ้าบอกว่า ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา มหาดเล็กซุนไปที่หอตำราหลวงทุกวันอังคาร... แต่เหตุใดรายงานการเบิกจ่ายกระดาษและหมึกของกรมพิธีการ จึงระบุว่าเขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นเพียงครึ่งเค่อเล่า?" น้ำเสียงของหลินเฟยหงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ ทว่ากลับทรงพลังจนทำให้เหงื่อกาฬเม็ดโตผุดพรายขึ้นบนขมับของบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ นางค่อยๆ หมุนแหวนหยกมันแกะสลักรูปหงส์บนนิ้วชี้อย่างเชื่องช้า ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความสง่างามเยือกเย็นของอดีตจักรพรรดินีผู้เคยผ่านมหันตภัยในวังหลวงมานับครั้งไม่ถ้วน บ่าวรับใช้กราบลงกับพื้นจนหน้าผากแนบแผ่นศิลาเย็นเฉียบ เสียงสั่นเครือเอ่ยตอบ "เรียน... เรียนฮูหยินน้อย บ่าวสืบทราบมาว่า มหาดเล็กซุนมิได้ไปเพื่อคัดลอกตำราตามคำสั่งของใต้เท้าซ่ง หากแต่เขาแอบนำ... นำ ‘แผ่นป้ายพยัคฆ์จำลอง’ ไปเทียบรอยประทับกับหีบไม้จันทน์แดงที่มาจากตำหนักของจักรพรีดิเพคะ" หลินเฟยหงหยุดชะงักการหมุนแหวน ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยราวกับพยัคฆ์สาวที่กำลังจ้องมองเหยื่อในความมืด สายลับของจักรพรรดิเจิ้นหลงแทรกซึมเข้ามาลึกถึงเพียงนี้เชียวหรือ? หมากตานี้ของบุรุษบนบัลลังก์มังกรผู้นั้นช่างเดินได้รวดเร็วกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ก้าวหนึ่ง ทว่าในความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา นางกลับมองเห็นช่องว่างสำหรับสวนกลับอย่างงดงาม ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แผ่วเบาดั่งเงาพรายก็ดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอก ม่านมุกถูกปัดออกด้วยเรียวนิ้วสอบของบุรุษผู้หนึ่ง อ๋องเฉินอี้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยอาภรณ์สีนิลสนิทปักดิ้นเงินลายเมฆา กลิ่นอายสงครามและความเย็นชาจากค่ำคืนภายนอกพลلองเข้ามาผสมผสานกับกลิ่นกำยานในห้องจนทำให้บรรยากาศยิ่งเยียบเย็นลงไปอีก "ดูท่า... แมวตัวน้อยในวังหลวงจะส่งเห็บหมัดเข้ามาสร้างความรำคาญใจให้เจ้าอีกแล้วกระมัง, เฟยหง" เฉินอี้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มรื่นหู ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก เขาปรายตามองบ่าวรับใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนเคียงข้างหญิงสาวโดยเว้นระยะห่างที่ให้เกียรติและคุมเชิงในเวลาเดียวกัน หลินเฟยหงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชากลับสะท้อนภาพเงาของบุรุษผู้ยืนหยัดเคียงข้างนางเสมอมา นางไม่ถอยหนี ไม่หวาดหวั่น มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากดั่งดอกเหมืองามท่ามกลางเหมันตฤดู "หมัดพวกนี้หากปล่อยไว้รังแต่จะกัดกินเนื้อจนเน่าเฟะเพคะ ท่านอ๋อง... ท่านคิดว่า หากเราส่งข่าวปลอมเรื่องคลังอาวุธลับที่เขาใหญ่ให้เจ้ามหาดเล็กผู้นั้นล่วงรู้ จักรพรรดิเจิ้นหลงจะส่งกองกำลังเงาออกAมาตรวจสอบด้วยพระองค์เองหรือไม่?" เฉินอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววชื่นชมระคนทึ่งในความเด็ดเดี่ยวและเล่ห์เหลี่ยมอันล้ำลึกของสตรีตรงหน้า เขาโน้มตัวลงกระซิบชิดริมใบหูของนาง จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เจือความเสน่หาอันหนักแน่น "แผนการแย่งชิงเหยื่อในถ้ำเสือ... เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก เฟยหง แต่นั่นย่อมเสี่ยงเกินไป หากเจิ้นหลงเกิดระแวงขึ้นมา สตรีที่ข้ารักที่สุดบนแผ่นดินนี้จะตกอยู่ในอันตราย" "ความตายคือสิ่งที่หม่อมฉันผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง ท่านอ๋องคิดว่าชีวิตที่เหลือนี้... ยังมีสิ่งใดที่ต้องหวาดกลัวอีกหรือเพคะ?" นางตอบกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงดั่งหินผา ในขณะที่ทั้งสองกำลังประสานสายตากันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงกะเทาะเกราะเหล็กดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนหลัก ป้ายหยกประจำตำแหน่งของราชสำนักถูกกระแทกกับพื้นเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานจากขันทีหน้าพระพักตร์ที่นำราชโองการลับมาถึง "มีพระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท! ให้เรียกตัวบุตรตรีหลินเฟยหงเข้าเฝ้าเป็นการเร่งด่วน ณ ตำหนักอักษรทิพย์ในยามวิกาล ผู้ใดขัดขืนมีโทษประหารทั้งตระกูล!" เฉินอี้หรี่ตาลงทันที มือหนากำด้ามกระบี่ข้างกายแน่นจนข้อต่องอมขาว ทว่าหลินเฟยหงกลับเป็นฝ่ายยกมือขึ้นแตะเบาๆ บนหลังมือของเขา นางเหยียดยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาสุกสกาวทอประกายความหมายล้ำลึกราวกับรอคอยเวลานี้มานานแสนนานแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปพร้อมกับความระทึกใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!