เมื่อความซึนถูกตีแผ่

ปลายนิ้วเรียวของรวิศแตะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตอย่างเชื่องช้า ทว่าเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยจากข้อความล่าสุดที่เขาส่งเข้าเครื่องของเธอเมื่อครู่ กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานไร้แสงไฟ "ระวังตัวไว้นะครับน่านน้ำ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนใหม่ มาเร็วกว่าที่เราคำนวณไว้ซะอีก" ดร.น่านน้ำไม่ได้แสดงอาการตกใจอย่างที่อัลกอริทึมการคาดเดาพฤติกรรมมนุษย์ของเขาควรจะเป็น เธอเพียงแค่วางปากกาลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่สวยหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหน้ากากของความเหนือกว่าที่เขาสวมเอาไว้กลบเกลื่อนความร้อนรนบางอย่าง "แขกไม่ได้รับเชิญเหรอคะคุณรวิศ หรือว่า... คุณกำลังพูดถึงตัวเองที่ถือวิสาสะเจาะระบบส่งข้อความส่วนตัวเข้ามือถือฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตกันแน่" น่านน้ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รวิศหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างจงใจสร้างแรงกดดัน "ผมเรียกว่า ‘การอัปเดตสถานการณ์ฉุกเฉิน’ ต่างหากล่ะครับ ดร.น่านน้ำ คนไข้รายล่าสุดของคุณ หรือจะพูดให้ถูกคือคนที่คุณกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษ... เขากำลังเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่สมองกลของคุณจะประเมินทันแล้วนะ" "คุณกำลังใช้จิตวิทยาเชิงขู่ขวัญแบบเด็กๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจสินะคะ" น่านน้ำลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอไม่ถอยหนีแม้แต่น้อยเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ ที่เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความท้าทาย "ทางด้านประสาทวิทยา เราเรียกพฤติกรรมแบบที่คุณกำลังทำอยู่ว่า *Threat Reactivity* หรือการตอบสนองต่อภัยคุกคามเพื่อสร้างความตื่นเต้นหลอกๆ ให้ตัวเองรู้สึกว่ายังควบคุมสถานการณ์ได้... ทั้งที่จริงๆ แล้ว คุณต่างหากที่กำลังรนหาที่" รวิศชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเรียบเฉยที่ซ่อนความท้าทายเอาไว้ภายใต้มาดนักวิชาการผู้เคร่งขรึม แทนที่จะถอย เขาก1ับโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับกรอบหน้าของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยเข้ามาแตะจมูก ทำให้ระบบประสาทส่วนกลางของน่านน้ำกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "รู้ทันเกมขนาดนี้... แปลว่าคุณทำการบ้านมาดีสินะครับ" เสียงกระซิบของเขานุ่มทุ้มและเจือความเย้าแหย่ที่อันตรายถึงชีวิต "แต่คุณลืมวิเคราะห์ตัวแปรสำคัญไปอย่างหนึ่งนะ น่านน้ำ" "ตัวแปรอะไรคะ?" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันทางกายภาพที่เขาสร้างขึ้น "ตัวแปรที่เรียกว่า... ความรู้สึกของผมเอง" คำพูดนั้นทำให้น่านน้ำชะงักไปชั่ววินาที หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะตามอัตราการเผาผลาญปกติ กลับพลาดจังหวะไปอย่างน่ารำคาญ รวิศไม่ได้ขยับหนี เขากลับใช้สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับพยายามจะถอดรหัสลับที่เธอพยายามล็อกกุญแจปิดตายเอาไว้ใต้ชั้นตรรกะอันแน่นหนา "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะรวิศ" น่านน้ำเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาอุณหภูมิความเย็นชาในน้ำเสียงเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "และเกมที่คุณกำลังเล่น มันไม่มีอัลกอริทึมไหนในโลกคำนวณความเสียหายไหวหรอก" "ผมถึงบอกไงครับว่าเรากำลังเล่นเกมเดียวกัน..." รวิศยิ้มยั่ว ปลายนิ้วเรียวเอื้อมออกไปราวกับจะปัดปอยผมที่ตกลงมาบดบังใบหน้าของเธอ แต่น่านน้ำกลับเอียงตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยื่นมือไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตของเขาไว้มั่น เป็นการสวนกลับที่ฉับพลันจนรวิศเองก็คาดไม่ถึง ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างน่าหวาดหวั่น น่านน้ำรู้ดีว่าเธอรู้ทันเกมทั้งหมดที่เขากำลังชักใย แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่ตัดวงจรนั้น เธอยอมก้าวลงมาในหลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้ด้วยความสมัครใจ เพียงเพราะอยากพิสูจน์ว่า... ระหว่างตรรกะของเธอกับความคลั่งรักสุดโต่งของเขา ใครกันแน่ที่จะพังทลายลงก่อน "ถ้าอยากจะเล่นเกมนี้นักล่ะก็..." น่านน้ำกระซิบชิดริมฝีปากของเขา น้ำเสียงหวานเยียบเย็นแต่แฝงความท้าทายขั้นสุด "ก็อย่ามาร้องขอความปรานีทีหลังก็แล้วกันค่ะ" รวิศแย้มยิ้มกว้างขึ้น แววตาพราวระยับด้วยความถูกใจในความพยศที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความซึนของเธอ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดเย้าแหย่กลับไปเพื่อต่อบทสนทนาอันร้อนระอุนี้ต่อ ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญ ร่างสูงโปรดของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดิ่งฮวบลงทันตาเห็น "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันลึกซึ้งนะครับ... แต่ดูเหมือนผมจะมาถูกเวลาพอดีเลยใช่ไหม ดร.น่านน้ำ" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!