อัลกอริทึมที่คลาดเคลื่อน

เสียงคีย์บอร์ดกลไกสווิชต์สีฟ้าถูกรัวกระหน่ำด้วยแรงกดที่หนักหน่วงราวกับมันคือตัวแทนความคับแค้นใจในอก รวิศไม่ได้สติว่าปลายนิ้วของตัวเองกำลังพิมพ์โค้ดชุดไหนลงไป สิ่งเดียวที่เขาโฟกัสคือหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดสามสิบสองนิ้วที่แสดงผลโค้ดโครงข่ายประสาทเทียมของ ดร.น่านน้ำ ซึ่งพังไม่เป็นท่าตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดสุดท้าย โปรเจกต์วิจัยร่วมที่กระทรวงอนุมัติงบมาให้ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับสร้างความหงุดหงิดระคายเคืองใจตั้งแต่เห็นหน้าเจ้าของงาน “คุณใช้สมองส่วนไหนคิดคะ ถึงออกแบบสถาปัตยกรรมระบบความปลอดภัยให้บล็อกการทำงานของอัลกอริทึมฝั่งฉันแบบนั้น” เสียงหวานทุบโต๊ะทำงานเบาๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ดร.น่านน้ำก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หล่อนยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้ม ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน เสื้อเชิร์ตสีขาวสะอาดตารีดเรียบกริบเข้าชุดกับกางเกงสแลคเข้ารูป ยิ่งขับเน้นภาพลักษณ์ของนักวิทยาศาสตร์ผู้ไร้หัวใจและยึดติดกับกฎระเบียบให้ดูน่าหมั่นไส้เป็นทวีคูณ รวิศเลิกคิ้วช้าๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน เขาลอบมองปลายคางเชิดรั้นนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเคาะนิ้วเรียวยาวลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ “ผมไม่ได้บล็อกครับ... อ๋อ ขอโทษทีค่ะ ฉันไม่ได้บล็อก... เผลอติดปากพูดภาษาผู้ชายตามสันดานดิบซะได้ พอดีช่วงนี้คลุกคลีกับตรรกะพังๆ ของคุณนานไปหน่อย” รวิศจงใจยิ้มกวนประสาท ยักไหล่กวนๆ “พูดให้ถูกคือ โค้ดของคุณมันมีช่องโหว่ขนาดเท่าช้างแสมต่างหากล่ะ ดร.น่านน้ำ สมองระดับดอกเตอร์ด้านประสาทวิทยา แต่เขียนโปรแกรมจัดการข้อมูลความทรงจำอารมณ์เหมือนเด็กฝึกงานหัดเขียนเว็บขายของออนไลน์” “รวิศ!” น่านน้ำสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด หล่อนก้าวเข้าไปอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับหล่อนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สะอาดๆ ปนกลิ่นชาเขียวจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนวิศวกรหนุ่มต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ “งานวิจัยนี้เป็นของฉัน หน้าที่ของคุณคือทำตามโครงสร้างที่ฉันกำหนด ไม่ใช่มานั่งแก้โค้ดตามใจชอบแบบนี้!” “ถ้าทำตามโครงสร้างโบราณคร่ำครึของคุณ อีกสามปีโปรเจกต์นี้ก็ไม่ทางสำเร็จหรอกค่ะคุณขา” รวิศจงใจดัดเสียงเลียนแบบสำเนียงประชดประชัน ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคนตรงหน้าของขึ้น “ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม มนุษย์เราไม่ได้ตัดสินใจด้วยเหตุผลร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างที่คุณพยายามสะกดจิตตัวเองหรอกนะ ระบบวิจัยระบบนี้ก็เหมือนกัน มันต้องมีความยืดหยุ่น มีช่องว่างให้ความแปรปรวนทางอารมณ์เข้ามามีส่วนร่วม ไม่ใช่แข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ไร้วิญญาณเหมือนคนคุมโปรเจกต์” “คุณกำลังบอกว่าฉันเป็นหุ่นยนต์?” น่านน้ำหรี่ตาลงอันตราย น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่ากลัว หล่อนก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเขา ระยะห่างที่ใกล้จนเกือบชิดทำให้รวิศชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับแก้มทำให้ระบบประมวลผลในหัวของวิศวกรหนุ่มรวนเรไปชั่วเสี้ยววินาที “ผมไม่ได้พูด... แต่ถ้าคุณร้อนตัว จะรับไว้พิจารณาก็ไม่ว่ากันนะ” รวิศกระตุกยิ้มมุมปาก พยายามดึงสติกลับมาควบคุมสถานการณ์ ไม่ให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะทรยศเอา “เอาเป็นว่า มาเดิมพันกันไหมล่ะ ดร.น่านน้ำ” “เดิมพันอะไรของคุณ?” “ถ้าอัลกอริทึมที่คุณเขียนมันรันผลทดสอบผ่านโดยที่ไม่มี Error แม้แต่ตัวเดียวภายในสัปดาห์นี้ ผมจะยอมกราบขอขมาคุณกลางห้องประชุมใหญ่... แต่ถ้ามันพังไม่เป็นท่าเหมือนที่ผมเตือน คุณต้องยอมทำตามระบบที่ผมออกแบบให้ทุกประการ... ว่าไงคะ กล้าพอไหม หรือจะยอมรับความจริงว่าทฤษฎีของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกันแน่” น่านน้ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาส่อแววท้าทายของรวิศ หล่อนเกลียดการพ่ายแพ้ ยิ่งเป็นเรื่องงานวิจัยที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต หล่อนไม่มีทางยอมจำนนให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เด็ดขาด “ตกลงค่ะ!” น่านน้ำกระแทกเสียงตอบรับทันควัน “เตรียมตัวกราบขอขมาฉันไว้ได้เลย รวิศ!” หล่อนสะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธ เตรียมจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเร่งมือแก้โค้ดตามทฤษฎีที่มั่นใจ แต่วินาทีที่หมุนตัวกลับนั้นเอง ปลายเสื้อเชิร์ตของหล่อนดันไปเกี่ยวเข้ากับมุมขอบจอคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะของรวิศอย่างไม่คาดคิด แรงกระชากกะทันหันทำให้ข้าวของบนโต๊ะ ทั้งสมุดบันทึก ปากกา และแก้วกาแฟเซถลา “ระวัง!” รวิศพุ่งตัวลุกขึ้นคว้าเอวบางของน่านน้ำไว้ตามสัญชาตญาณ แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างทั้งร่างของหญิงสาวเซถลาเข้ามาปะทะเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง น้ำหนักตัวที่ทับถมลงมาทำให้รวิศเสียหลักล้มลงไปพนักพิงเก้าอี้ โดยมีร่างบางของ ดร.น่านน้ำคร่อมทับอยู่บนตักของเขาพอดี ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของหล่อนโชยเข้าจมูกชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ปลายนิ้วของรวิศที่ยังคงโอบรอบเอวบางไว้สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลภายใต้เนื้อผ้า ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันแนบแน่นจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม ไม่รู้ว่าเป็นของใครกันแน่ที่ดังกว่ากัน น่านน้ำเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หล่อนรีบใช้มือยันอกแกร่งเอาไว้เพื่อจะดันตัวเองลุกขึ้น แต่ทว่า... จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับรวิศ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มเวลานี้ไม่ได้ฉายแววกวนประสาทเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับลẫกซึ้ง ร้อนแรง และเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้น่านน้ำรู้สึกราวกับถูกสะกดจิต หล่อนสมองตื้อตัน ลืมสิ้นทุกทฤษฎีประสาทวิทยา ลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจ “ปล่อยนะ...” หล่อนกระซิบเสียงสั่นพร่า หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ไม่ปล่อยค่ะ...” รวิศกระซิบตอบเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงความคลั่งรักเอาไว้อย่างมิดชิด “ในเมื่อคุณตกลงเดิมพันแล้ว... เรามาเริ่มทดสอบ ‘ระบบสัมผัส’ ของจริงกันหน่อยดีไหมคะ ดร.น่านน้ำ” ยังไม่ทันที่น่านน้ำจะได้เอ่ยปากต่อว่า ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่นพร้อมกับเสียงใสของเจ้าหน้าที่ประสานงานโครงการที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ดร.น่านน้ำคะ! ผู้อำนวยการเรียกประชุมด่วนค่ะ เรื่องงบประมาณเพิ่มเติม... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ! ดิฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะคะ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขรหัสลับหัวใจไปด้วยกันนะคะ