สมมติฐานเริ่มต้น

"ความรักไม่ใช่ปาฏิหาริย์ค่ะ ดร.น่านน้ำ มันเป็นเพียงแค่ปฏิกิริยาเคมีกระจอกๆ ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยโดปามีน นอร์เอปิเนฟริน และออกซิโทซิน เพื่อหลอกล่อให้ยีนของเราสืบพันธุ์ต่อไปก็เท่านั้น... อย่าเอาคำว่า 'พรหมลิขิต' มายย้อมแมวขายในงานประชุมวิชาการระดับชาตินี้เลยค่ะ มันน่าสมเพช" เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบกริบของห้องประชุมใหญ่โตมโหฬาร ดร.น่านน้ำ นักประสาทวิทยาหญิงผู้ครองฉายา 'น้ำแข็งขั้วโลก' ชะงักมือที่กำลังจะกดคลิกสไลด์นำเสนอพรีเซนเทชันชั่วขณะ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง The Row สีเงินหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เธอกวาดสายตาคมปลาบไปยังต้นเสียง—ผู้ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่นั่งไขว่ห้างอยู่แถวหน้าสุด ใบหน้าหล่อเหลาแบบคมคายรับกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและกวนประสาทขั้นสุด รวิศ... วิศวกรซอฟต์แวร์อัจฉริยะผู้บุกเบิกอัลกอริทึมทำนายความรักที่กำลังเป็นไวรัลและแย่งงบประมาณวิจัยก้อนโตไปจากมือเธอเมื่อเดือนก่อน "ถ้าคุณรวิศใช้สมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) คิดสักนิดก่อนจะพ่นคำพูดขยะพวกนั้นออกมา คุณน่าจะรู้ว่าทฤษฎีประสาทชีววิทยาของฉันมีงานวิจัยมารองรับถึงสิบปีเต็มค่ะ" น่านน้ำเชิดหน้าขึ้น เลือดในกายสูบฉีดด้วยความเร้าใจเมื่อเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ "อัลกอริทึมจับคู่ปัญญาอ่อนของคุณ ที่เขียนขึ้นมาจากโค้ดลวกๆ ไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของความซับซ้อนในฮิปโปแคมปัสของมนุษย์ด้วยซ้ำ อย่าเอาตรรกะพังๆ ของโปรแกรมเมอร์ตกอับมาปะปนกับวิทยาศาสตร์แขนงนี้เลยค่ะ" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องประชุม บรรณาธิการวารสารวิชาการและคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อกเมื่อเห็นดีกรีความเดือดของทั้งคู่ที่พุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้าห้องประชุม ทั้งน่านน้ำและรวิศก็เปิดฉากสงครามเย็นใส่กันผ่านสายตามาตลอด จนกระทั่งการนำเสนอผลงานเริ่มต้นขึ้น และความอดทนของรวิศก็หมดลงในสไลด์ที่สาม รวิศหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่ทรงเสน่ห์แต่น่าหมั่นไส้เป็นบ้า เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เวทีบรรยายทีละน้อยทีละน้อย จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับโพเดียมของน่านน้ำเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์ผสมความสะอาดของผู้ชายลอยมาแตะจมูก น่านน้ำเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ฮิปโปแคมปัสเหรอครับ?" รวิศโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอใกล้จนอันตราย ดวงตาคมก్రిบสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย "น่าเสียดายจังนะครับ ด็อกเตอร์... ที่ต่อให้สมองส่วนนั้นของคุณจะบันทึกความทรงจำแม่นยำแค่ไหน แต่มันก็สั่งให้คุณ 'ปอดแหก' ไม่กล้าทดลองรักใครจริงๆ สักที เพราะคุณกลัวความเจ็บปวดจากเซโทนินที่ดรอปลงต่างหากล่ะครับ" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนน่านน้ำรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางสาธารณชน เธอตบมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน ความสูงที่ต่างกันเล็กน้อยไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อ รังสีความโกรธแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "คุณไม่มีสิทธิ์มาวิเคราะห์จิตใต้สำนึกของฉันค่ะ รวิศ!" น่านน้ำกระซิบลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง "คุณมันก็แค่พวกหลงตัวเองที่คิดว่าโลกใบนี้หมุนรอบอัลกอริทึมโค้ดงี่เง่าของคุณ!" "ผมไม่ได้หลงตัวเองครับ..." รวิศกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนน่ากลัว ปลายจมูกของเขาแทบจะเฉียดผ่านกรอบแว่นของเธออยู่รอมร่อ "แต่ผมกำลังสนใจจะ 'ทดลอง' บางอย่าง... กับนักประสาทวิทยาปากเก่งคนนี้ต่างหาก ว่าตรรกะเหล็กของคุณมันจะพังคามือผมในกี่วินาที" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลา เสียงรอบข้างของคณะกรรมการเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้ม น่านน้ำเบิกตากว้าง หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นผิดจังหวะจนเสียงดังโครกครากในอก—*เวรเอ้ย โดปามีนบ้านี่ทำงานไวเกินไปแล้ว!*—เธอกำหมัดแน่น พยายามจะถอยหลังหนีเพื่อรักษาพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่า... แกร๊ก! ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มทรงอำนาจของศาสตราจารย์อาวุโสผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการ ที่เอ่ยขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างพวกเขาทั้งสองคนขึ้นมาว่า "ดร.น่านน้ำ และคุณรวิศ... ทางกระทรวงอนุมัติงบก้อนโตให้พวกคุณสองคน 'ร่วมมือ' ทำโปรเจกต์วิจัยชิ้นเดียวกันแล้วนะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!" จิตวิทยาเพื่อทุกคนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูบานแรกสู่โลกแห่งความรักและตรรกะอันบ้าคลั่งนี้นะคะ