ในวันที่เหตุผลพ่ายแพ้

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวาบอยู่เหนือศีรษะ ไม่ได้ทำให้ฉันตกใจเท่ากับตัวเลขบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างรวดเร็ว ระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์หลักในห้องแล็บวิจัยประสาทวิทยาขัดข้องอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องทดลองพิเศษกำลังพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดอันตราย ข้อมูลงานวิจัยมูลค่ามหาศาลที่ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตทุ่มเททำมา กำลังจะสลายหายไปในพริบตา หากระบบดับเพลิงอัตโนมัติทำงานด้วยก๊าซเคมีโดยที่ระบบระบายความร้อนยังไม่ถูกแก้ไข ข้อมูลทั้งหมดจะถูกฟอร์แมตอย่างไร้ความปรานี "ให้ตายสิ!" ฉันสบถออกมาเบาๆ ขณะพยายามรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อOverrideระบบด้วยมือ แต่หน้าจอกลับขึ้นข้อความสีแดงตัวโต: *ERROR 404: ACCESS DENIED - DUAL AUTHORIZATION REQUIRED* บ้าจริง... ห้องแล็บนี้ถูกออกแบบมาด้วยระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด การจะรีเซ็ตระบบฉุกเฉินในสถานการณ์นี้ ต้องใช้รหัสยืนยันจากผู้ดูแลระบบสองคนพร้อมกันเท่านั้น และคนๆ นั้นก็กำลังยืนอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงสองเมตรด้วยซ้ำ รวิศไม่ได้ลนลานแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังยืนชมการแสดงละครเวทีรอบรอบสื่อมวลชน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูกราวรู้อภิสิทธิ์เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ ในขณะที่เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมของฉัน "มองทำไมล่ะครับ ดร.น่านน้ำ ระบบเตือนภัยบอกอยู่โต้งๆ ว่าคุณต้องการ 'ฉัน' ถึงจะรอดจากสถานการณ์นี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของฉันเต้นตุบๆ "อย่ามาลีลา รวิศ! รีบมาสแกนลายนิ้วมือของคุณเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้อมูลสามปีของฉันจะกลายเป็นจุล!" ฉันหันไปตวาดใส่เขาด้วยความหงุดหงิด โทนเสียงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พยายามกลบเกลื่อนความตระหนกข้างใน รวิศยักิ้วช้าๆ เขายกมือขึ้นปัดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นโอโซนจากเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของฉันทันทีที่เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว พื้นที่ในห้องแล็บที่กว้างขวางกลับแคบลงถนัดตาเมื่อเราต้องมายืนเบียดกันหน้าแผงควบคุมระบบ "พูดจาให้มันน่ารักหน่อยสิครับ คนกำลังจะช่วยชีวิตงานวิจัยที่คุณรักยิ่งกว่าชีพเนี่ยนะ... ขอร้องผมสักคำสิ แล้วผมจะยอมขยับนิ้ว" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับข้างแก้ม ระยะห่างระหว่างเราแทบไม่มีเหลือ พื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำด้วยความจงใจ ตามหลักจิตวิทยาแล้ว มนุษย์มักจะใช้กลไกการป้องกันตัว (Defense Mechanism) ด้วยการปะทะหรือประชดประชันเมื่อตกอยู่ในภาวะกดดันขั้น极 แต่สำหรับฉันตอนนี้ กลไกที่กำลังทำงานคือความตื่นตระหนกที่ถูกกระตุ้นด้วยสารอะดรีนาลีนหลั่งทะลัก จนหัวใจเต้นรัวเร็วกว่าปกติไม่ใช่เพราะกลัวระบบพัง... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากกายของเขาที่แนบชิดเข้ามาต่างหาก "ฝันไปเถอะ!" ฉันสวนกลับทันควัน ดวงตาจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง "ถ้าข้อมูลนี้หายไป ฉันจะลากคุณไปตกนรกด้วยกันแน่ๆ รวิศ!" "ดุเป็นแมวป่าเลยนะ... แต่เสียดายที่แมวตัวนี้ไม่มีเล็บพอจะทำอะไรผมได้หรอก" เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย ในจังหวะที่สัญญาณเตือนภัยส่งเสียงดังลั่นระงับประสาท เสียงระบบนับถอยหลังก็ดังขึ้น *'T-MINUS 30 SECONDS'* หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาด บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด รวิศไม่ได้เล่นสนุกอีกต่อไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที มือหนาเอื้อมพรวดเข้ามาคว้าข้อมือของฉันไว้แน่น ดึงร่างของฉันให้ขยับเข้าไปชิดแผงควบคุมมากขึ้นเพื่อเปิดทางให้เขาสามารถเอื้อมมือไปกดปุ่มพร้อมกับฉันได้ "เลิกดื้อแล้วมองหน้าผม น่านน้ำ" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มและจริงจังอย่างกะทันหัน จนฉันเผลอชะงักไป ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ราวกับต้องการอ่านทะลุเข้าไปในสมองส่วนอัลกอรึทึมที่กำลังรวนเรของฉันในตอนนี้ "ฉัน... ฉันไม่ได้ดื้อ" เสียงของฉันแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วมือของเขาแตะลงบนเครื่องสแกนพร้อมกับนิ้วของฉัน แรงกดอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาที่ทาบทับลงมาทำให้สมาธิที่เคยมีกระเจิงหายไปหมดสิ้น ระบบส่งเสียงปี๊บยาว *'AUTHORIZATION CONFIRMED. SYSTEM RESTORED.'* แสงสีแดงฉานดับลงแทนที่ด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อนตามปกติ เสียงพัดลมระบายความร้อนกลับมาทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่า... บรรยากาศรอบตัวเรากลับร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม รวิศยังคงไม่ยอมขยับตัวออกไปไหน เขายังคงกักตัวฉันไว้ระหว่างแผงควบคุมกับอ้อมแขนแกร่งของเขา ลมหายใจของเราผสานกันในระยะประชิด จนฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเจนยิ่งกว่าเสียงเครื่องจักร "ทีนี้..." รวิศกระซิบชิดริมใบหูของฉัน น้ำเสียงพร่าต่ำและเจือไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนเร้นมานาน "เราจะเคลียร์เรื่องที่เราจูบ... เอ๊ย เรื่องที่เราค้างคาไว้เมื่อคืนกันต่อได้หรือยังล่ะครับ ดร.น่านน้ำ" หัวใจของฉันกระตุกวูบ สมองประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน ทว่าก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากเถียง ประตูห้องแล็บนิรภัยด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนเรียกชื่อฉันด้วยความตกใจของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเพื่อนร่วมงานอีกสามคนที่วิ่งกรูเข้ามา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่หาทางออกไม่เจอของทั้งคู่ในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!