รอยร้าวของความเย็นชา

“ถอยไป! ใครใช้ให้พวกคุณเข้ามา!” เสียงตวาดของดร.น่านน้ำดังก้องไปทั่วห้องแล็บ ทำเอาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งกรูเข้ามาถึงกับชะงักงัน เธอไม่ได้หันไปมองพวกเขาด้วยซ้ำ สายตาที่มักจะนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามปกติ บัดนี้กลับไหวระริกเหมือนแก้วที่กำลังร้าว ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ดูยับย่นผิดวิสัย มือเรียวบางกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ดร.น่านน้ำครับ... คือระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งเตือนว่ามีความผิดปกติในโซน 7 พวกเรา...” “ฉันบอกให้ถอยไปไง! ไม่ได้ยินหรือไง!” น่านน้ำตะคอกซ้ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เธอไม่ได้กำลังโกรธเจ้าหน้าที่ แต่เธอกำลังโกรธตัวเอง... โกรธที่ความเยือกเย็นที่สร้างมาเป็นสิบปีพังทลายลงเพียงเพราะสายตาของรวิศที่มองมาด้วยความสมเพช รวิศยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังความวุ่นวาย เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าไปแทรกแซง แต่สายตาคมกริบนั้นจับจ้องทุกรอยร้าวบนใบหน้าของเธอ ราวกับนักล่าที่กำลังจดบันทึกทุกรายละเอียดของเหยื่อที่กำลังจนมุม “ออกไปให้หมด” รวิศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทรงอำนาจจนเจ้าหน้าที่ทั้งสามคนยอมถอยกรูดออกไปนอกห้องอย่างว่าง่าย ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นประสาทหู จนเหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของน่านน้ำ “คุณมีความสุขมากใช่ไหม” น่านน้ำหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการพยายามกลั้นน้ำตาไว้ “ที่ได้เห็นสมการที่ผมสร้างมากับมือ... มันพังไม่เป็นท่าต่อหน้าคุณ” รวิศก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยถูกจัดวางไว้ตามหลักการทางวิทยาศาสตร์บัดนี้หายไปเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ผมไม่เคยคิดว่ามันพัง น่านน้ำ... ผมแค่คิดว่าคุณกำลังพยายาม ‘แก้ไข’ ปัญหาที่ไม่จำเป็นต้องแก้ต่างหาก” “นี่ไม่ใช่ปัญหาเหรอ?” เธอชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ความรู้สึกที่ฉันคุมไม่ได้ ความวูบไหวที่อัลกอริทึมของฉันตรวจจับไม่ได้ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดหรือไง!” “คุณเรียกมันว่าความผิดพลาด แต่ผมเรียกว่า ‘ความเป็นมนุษย์’” รวิศขยับเข้าไปประชิด จังหวะการก้าวของเขาเชื่องช้า ทว่ากดดัน “คุณเป็นประสาทวิทยา คุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด ว่าสมองที่สมบูรณ์แบบเกินไป มักจะนำไปสู่ความตายที่โดดเดี่ยว... เหมือนที่คุณเป็นอยู่ตอนนี้” น่านน้ำถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับโต๊ะปฏิบัติการ มือของเธอคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดลง “คุณมันปีศาจ รวิศ... คุณพยายามรื้อระบบประสาทของฉันเพื่อความบันเทิงของคุณสินะ” รวิศไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูดอีกต่อไป เขาโน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะใบหน้าของเธอ แววตากวนประสาทที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความอ่อนแสงบางอย่างที่น่านน้ำไม่เคยเห็น... มันเป็นความอ่อนแสงที่อันตรายกว่าความเย็นชาเป็นเท่าตัว “ถ้าผมเป็นปีศาจ งั้นคุณก็คือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมยอมตกนรก” เขาขยับริมฝีปากกระซิบชิดใบหู “คุณไม่ได้บกพร่อง น่านน้ำ... คุณแค่ลืมไปว่าสมองน่ะประมวลผลด้วยตรรกะ แต่หัวใจมันทำงานด้วย ‘สัญชาตญาณ’ ซึ่งคุณกำลังกลัวมัน... กลัวว่าถ้าคุณยอมปล่อยให้ตัวเองรู้สึก คุณจะกลายเป็นคนงี่เง่าที่ขาดผมไม่ได้” คำพูดจี้จุดจนเธอหน้าชา น่านน้ำเงยหน้าขึ้นหวังจะโต้กลับด้วยตรรกะที่เฉียบคมที่สุดเท่าที่จะคิดออก แต่ทว่า... วินาทีที่สายตาประสานกัน ความว่างเปล่าในใจที่เธอพยายามถมด้วยงานวิจัยกลับพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ เธอไม่ได้โกรธอีกต่อไป แต่เธอกลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ขาอ่อนแรง “คุณ... หุบปากไปเลยนะ” เสียงของเธอแผ่วเบา สั่นเครือ ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามดั่งเคย รวิศแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมมาเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัวที่หางตาของเธอ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้น่านน้ำชะงักงัน เธอไม่ถอยหนี เธอไม่ผลักไส... ราวกับว่าระบบป้องกันความรู้สึกของเธอได้ถูกลบทิ้งไปเรียบร้อยแล้วโดยมือของผู้ชายตรงหน้า “ร้องไห้ออกมาสิ” เขากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด “รอยร้าวพวกนี้แหละ... คือที่ที่แสงสว่างจะส่องผ่านเข้ามา” ในจังหวะที่หัวใจของน่านน้ำกำลังเต้นรัวจนควบคุมไม่อยู่ มือถือในกระเป๋ากาวน์ของเธอก็สั่นรัวขึ้นมา ทำลายภวังค์สีชมพูที่แสนเปราะบาง เธอสะดุ้งสุดตัวและรีบหยิบขึ้นมาดู ทว่าทันทีที่เห็นชื่อผู้โทร หน้าของเธอก็เปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือดราวกับศพ เธอเงยหน้าขึ้นมองรวิศด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่... มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความหวาดกลัว “คนคนนี้... เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนี่นา...” น่านน้ำพึมพำ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก “ใครโทรมา?” รวิศขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “พ่อของฉัน...” เธอเงยหน้ามองรวิศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก “พ่อที่เสียชีวิตไปแล้ว... รวิศ... หน้าจอโทรศัพท์มันโชว์เบอร์พ่อที่เสียไปเมื่อสามปีก่อน!” จิตวิทยาเพื่อทุกคนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับรอยร้าวของน่านน้ำในตอนนี้นะคะ