ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ระบบ

ปลายนิ้วอุ่นจัดที่ยังคงทาบทับอยู่บนหลังมือของฉันไม่ได้สร้างความรู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนในนิยายรักน้ำเน่าทั่วไปเลยสักนิดค่ะ ตรงกันข้าม... มันคือแรงกดดันระดับสิบคนที่กำลังทำให้สมองส่วนอะมิกดาลากรีดร้องลั่นว่านี่คือ ‘ภัยคุกคาม’ “ถอนคำพูดของคุณไปซะ รวิศ” ฉันดึงมือกลับทันทีราวกับถูกกระแสไฟแรงสูงช็อต แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอกด้วยความตื่นตระหนก แต่ฉันก็ยังคงรักษามาดของนักประสาทวิทยาผู้ใช้ตรรกะไว้ได้อย่างเหนียวแน่น “คุณกำลังเอาอารมณ์ชั่ววูบมาปะปนกับสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์” รวิศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นนั้นทั้งกวนประสาทและมีเสน่ห์ร้ายกาจจนน่าหมั่นไส้ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ทอดสายตามองฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “วิทยาศาสตร์เหรอครับ ดร.น่านน้ำ? หรือว่าคุณกำลังกลัวว่า ‘ทฤษฎี’ ที่คุณสร้างขึ้นมาป้องกันตัวเอง มันจะพังทลายลงจริงๆ เพราะตัวแปรอย่างผมกันแน่?” คำพูดนั้นจี้ใจดำจนฉันต้องกัดกรามแน่น ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าเขามีอิทธิพลต่อระบบความคิดที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างดีของฉันมากเกินไปแล้ว ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้วนเวียนอยู่ในชีวิตประจำวัน... และก่อนที่เราจะได้ปะทะคารมกันไปมากกว่านี้ สายตาของฉันก็บังเอิญเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา หน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดสว่างวาบท่ามกลางความสลัวของห้องทำงานในยามค่ำคืน ไฟล์เอกสาร PDF เก่าคร่ำคร่าที่มีชื่อคุ้นตาจนน่าใจหาย—*‘โครงการวิจัยโครงข่ายประสาทและการตอบสนองทางอารมณ์ (ปี 2018)’* ชื่อเจ้าของผลงานวิจัยฉบับนั้น... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชื่อของฉันเอง ลมหายใจของฉันสะดุดกึก สมองส่วนพรีฟรอนตาลคอร์เทกซ์ที่ทำหน้าที่ประมวลผลเหตุผลหยุดทำงานไปชั่วขณะ งานวิจัยชิ้นนี้คือผลงานชิ้นโบแดงสมัยที่ฉันยังเป็นนักศึกษาระดับปริญญาเอก ก่อนที่เกิดเหตุการณ์บางอย่าง... เหตุการณ์ที่ทำให้ฉันปิดตายหัวใจและเลือกที่จะมองความรักเป็นเพียงแค่ปฏิกิริยาเคมีไร้สาระ “คุณไปได้ไฟล์นี้มาจากไหน” น้ำเสียงของฉันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบโดยอัตโนมัติ ความตื่นเต้นจากบทสนทนาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวงอย่างรวดเร็ว รวิศหุบยิ้มทันที แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ลุ่มลึกและหนักหน่วง เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้ฉันได้มองเห็นหน้าจอแท็บเล็ตนั้นชัดเจนขึ้น “ผมไม่ได้บังเอิญเจอหรอกครับ... น่านน้ำ แต่ผมตามหามันมาตลอดห้าปีเต็ม ตั้งแต่วันที่คุณลบมันออกจากเซิร์ฟเวอร์ของมหาวิทยาลัย” “คุณหมายความว่ายังไง” ฉันก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นจนเจ็บ “คุณเป็นใครกันแน่ รวิศ?” “วิศวกรซอฟต์แวร์ที่บริษัทเทคโนโลยีจัดหาให้คุณไงครับ” เขายิ้มขมขื่น “...แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นคนเดียวกับที่เคยนั่งฟังคุณนำเสนองานวิจัยชิ้นนี้ในหอประชุมเมื่อห้าปีก่อน คนที่เห็นว่าดวงตาของคุณมันเป็นประกายมากแค่ไหนตอนที่คุณพูดถึง ‘ความรัก’ ในเชิงโครงสร้างทางชีววิทยา” คำพูดของเขาทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ความทรงจำเก่าๆ ที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเอกสารและตรรกะอันเย็นชาพรั่งพรูขึ้นมาในหัว สมัยนั้นฉันยังเป็นเด็กสาวผู้เต็มไปด้วยความหวังและศรัทธาในความสัมพันธ์ จนกระทั่งความจริงอันโหดร้ายเข้ามาทำลายทุกอย่าง... และนั่นคือปมในใจที่ฉันไม่เคยบอกใคร “คุณรื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม” ฉันถามเสียงสั่น ความแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มร้าวราน “คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ รวิศ?” “ผมไม่ได้ต้องการอะไรนอกจากอยากให้คุณ ‘ตื่น’ สักที” รวิศก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน ราวกับต้องการทะลวงผ่านเกราะป้องกันทุกชั้นที่ฉันสร้างขึ้น “คุณใช้ตรรกะและอัลกอริทึมมาขังตัวเองไว้ในกรง เพราะคุณกลัวที่จะเจ็บปวดจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน... ใช่ไหมครับ?” หัวใจของฉันกระตุกวูบ ความจริงถูกเปิดโปงอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ที่ยึดเหนี่ยว มือเรียวเล็กยกขึ้นหมายจะผลักอกแกร่งของเขาออกไปเพื่อสร้างระยะห่าง แต่รวิศกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้าง... เอื้อมขึ้นมาประคองกรอบหน้าของฉันไว้อย่างแผ่วเบa สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง ทำให้ฉันลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ “ปล่อยนะ...” ฉันกระซิบเสียงแผ่ว ความดื้อรั้นทั้งหมดพังทลายลงเหลือเพียงความสั่นไหวในน้ำเสียง “ไม่ปล่อยครับ” เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนริมฝีปากของฉัน “ต่อให้คุณจะใช้สมองส่วนไหนมาอ้างเพื่อผลักไสผม แต่จำไว้เลยนะน่านน้ำ... ว่าหัวใจของคุณมันเริ่มประมวลผลชื่อผมไปนานแล้ว” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความใกล้ชิดนี้สั่นคลอนทุกหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่ฉันยึดถือ จนกระทั่ง... *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว โดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย “ดร.น่านน้ำครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ระบบฐานข้อมูลหลักกำลังถูกแฮก...!” รวิศชะתักเล็กน้อย เขายอมผละใบหน้าออกจากฉันอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ดวงตายังคงมองฉันด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่าง ก่อนที่เขาจะหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อฉันหันไปมองหน้าบุคคลที่สามที่เพิ่งพังประตูเข้ามา... เลือดในกายของฉันก็เย็นเฉียบลงทันที เมื่อตระหนักได้ว่าวิกฤตครั้งนี้มันไม่ได้จบแค่เรื่องงานวิจัยเก่า แต่มันคือเกมเดิมพันที่ใหญ่กว่าที่เราคิดไว้หลายร้อยเท่า! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมถอดรหัสหัวใจไปพร้อมกันนะคะ