ปฐมพยาบาลหนุ่มชาวนา

"อยากกินหมูตุ๋นจนตัวสั่น ถึงขนาดต้องพังประตูบ้านคนอื่นเข้ามาเลยอย่างนั้นหรือ สะใภ้ใหญ่?" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในยามเหมันต์หลุดออกมาจากริมฝีปากของหลินฟางเซียน ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองร่างท้วมของพี่สะใภ้รองที่ยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู ดวงตาของอีกฝ่ายเบิกกว้างด้วยความตะลึงปนความโลภที่ฉายชัดจนน่าสมเพช ตะกร้าไม้ไผ่สานในมือของนางสั่นระริกเมื่อเห็นหมูตุ๋นสีน้ำตาลเข้มส่งกลิ่นหอมยวนใจบนโต๊ะอาหาร สะใภ้ใหญ่บ้านรองกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองที่มักคิดเอาเปรียบชาวบ้านอยู่เป็นนิจกำลังคำนวณความคุ้มค่าของการเข้ามาอาละวาดในวันนี้ แต่ทว่า รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวของหลินฟางเซียนในยามนี้กลับทำให้นางรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาที่สันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "นะ...นังเด็กนี่! เจ้ากล้าด่าข้าหรอ?" สะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า มืออวบอูมชี้หน้าหลินฟางเซียน "บ้านนี้น่ะเป็นของตระกูลจ้าว ข้าจะเข้ามาที่ไหนก็ได้ อีกอย่าง อาหารพวกนี้ใช้วัตถุดิบจากกองฟืนส่วนรวม เจ้าเอาเนื้อหมูชั้นดีนี่มาจากไหน หาลู่ทางขโมยมาใช่ไหม ข้าจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านว่าพวกเจ้าแอบซ่อนเสบียง!" หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างเพรียวระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายช้าๆ ท่วงท่าองอาจราวนับร้อยปีในวังหลวงประทับอยู่ในทุกย่างก้าว "ฟ้องหรือ? เชิญตามสบายเลยค่ะ แต่อย่าลืมบอกหัวหน้าหมู่บ้านด้วยนะ ว่าท่านพังประตูบ้านเราเข้ามาอย่างไร้มารยาท และพยายามจะมาปล้นชิงอาหารบนโต๊ะของสะใภ้ที่สามีเพิ่งไปทำงานหนักจนบาดเจ็บกลับมา!" ประโยคหลังนี้ทำเอาสะใภ้ใหญ่ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเลิกลั่กเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาทางประตูหลังบ้าน นั่นคือจ้าวหาน สามีของนางเอง! สภาพของจ้าวหานในยามนี้ทำให้หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบด้วยความเจ็บแปลกประหลาด—ความทรงจำของร่างเดิมผสานเข้ากับความห่วงใยจากจิตวิญญาณแพทย์หญิงอย่างแนบแน่น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายเปื้อนหยาดเหงื่อและคราบเขม่าดิน เสื้อผ้าขาดวิ่นบริเวณหัวเข่า และที่สำคัญคือแขนขวาของเขาห้อยต่องแต่ง มีรอยบวมช้ำม่วงคล้ำจนน่ากลัวจากการถูกท่อนซุงกระแทกในระหว่างการขนย้ายไม้ที่ลานพักสินค้าของคอมมูน "พี่จ้าว!" หลินฟางเซียนไม่รอช้า นางละสายตาจากสะใภ้ใหญ่ทันทีแล้วสาว้าวเท้าเข้าไปประคองร่างหนาที่กำลังกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ฟางเซียน... ข้าไม่เป็นไร..." จ้าวหานกัดฟันเอ่ยเสียงแหบพร่า ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตาที่มองนางกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงกังวลระคนกัน "ข้า... ข้าทำงานได้ไม่ดีพอ วันนี้ไม่ได้คะแนนสะสมแถมยังต้องรบกวนเจ้าอีก..." "หุบปากเสียเถอะค่ะ!" หลินฟางเซียนเอ็ดเบาๆ แต่แววตาฉายแววอ่อนโยนอย่างยิ่ง มือเรียวบางแตะสำรวจบริเวณแขนที่ได้รับบาดเจ็บอย่างแผ่วเบาด้วยความเชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ ในฐานะแพทย์หญิงอัจฉริยะ แค่เพียงปลายนิ้วสัมผัส นางก็วินิจฉัยได้ทันทีว่ากระดูกท่อนแขนขวาของเขาร้าว และมีอาการกล้ามเนื้อฉีกขาดอย่างรุนแรง หากปล่อยไว้โดยไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง มีหวังแขนข้างนี้คงพิการใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต! ส่วนสะใภ้ใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นว่าจ้าวหานบาดเจ็บกลับมาและไม่มีท่าทีจะปกป้องภรรยา แถมยังดูท่าทางสะביสะบอม รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที "โอ๊ะๆๆ ดูสิเนี่ย สามีเจ้ากลายเป็นคนพิการไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว! ทำงานไม่ได้แถมยังสร้างภาระ กินข้าวก็เปลือง ข้าล่ะสงสารตระกูลจ้าวจริงๆ ที่มีลูกชายเช่นนี้!" *ผวะ!* เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว หลินฟางเซียนหันขวับกลับมา ดวงตาคู่สวยประกายวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางทำเอาสะใภ้ใหญ่ถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว "ถ้าท่านยังไม่อยากให้ปากเน่าๆ ของท่านใช้งานไม่ได้ไปตลอดชีวิต ก็ไสหัวออกไปจากบ้านเราเดี๋ยวนี้ค่ะ!" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดโกนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ทรัพย์สินในบ้านหลังนี้เป็นของข้ากับจ้าวหาน ทุกเมล็ดข้าว ทุกชิ้นเนื้อ ได้มาจากหยาดเหงื่อและมิติลับของข้า ไม่เกี่ยวกับคนตระกูลจ้าวหน้าเงินอย่างพวกท่าน ไสหัวไปก่อนที่ฉันจะใช้เข็มเงินฝังจุดให้ท่านพูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต!" สะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือด ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ นางไม่เคยเห็นหลินฟางเซียนในมุมนี้มาก่อน นังนี่มันกลายเป็นปีศาจไปแล้วแน่ๆ! "จดจำไว้... เจ้า... เจ้าสะใภ้สามตัวดี อย่าร้องไห้มาขอความช่วยเหลือก็แล้วกัน!" นางตะโกนขู่ด้วยความหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีหายออกไปจากบ้านราวกับมีผีไล่หลัง หลินฟางเซียนพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมาสนใจคนตัวโตที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้ นางกวาดสายตามองสำรวจบาดแผลทั่วร่างของเขาอีกครั้ง "นั่งนิ่งๆ ค่ะ ห้ามขยับเด็ดขาด" นางสั่งเสียงเฉียบขาด จ้าวหานมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน หัวใจดวงน้อยๆ ของเขากำลังเต้นระส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน ผู้หญิงคนนี้... ปกป้องเขาอย่างนั้นหรือ? ทั้งที่ชาวบ้านต่างนินทากว่าเขาเป็นตัวซวย เป็นภาระ แต่นางกลับยืนหยัดอยู่เคียงข้าง และไล่ตะردคนใจร้ายพวกนั้นออกไปอย่างไม่เกรงกลัว "ฟางเซียน... แขนข้า... มันคงใช้การไม่ได้แล้ว เจ้า... ถ้าเจ้าอยากจะหย่า..." *แปะ!* ฝ่ามือเรียวบางตีเบาๆ ที่หลังมือของเขาอย่างหมั่นไส้ หลินฟางเซียนถลึงตาใส่สามีตัวโตที่คิดมากเกินเหตุ "พูดจาเหลวไหลอะไรกันคะ! ใครบอกว่าคุณจะพิการ? แค่กระดูกร้าวธรรมดา ในมือหมออย่างฉัน ไม่มีคำว่ารักษาไม่หายค่ะ!" พูดจบ หลินฟางเซียนก็อาศัยจังหวะที่จ้าวหานกำลังตะลึงงัน ตบะจิตมิติลับในห้วงความคิดทำงานทันที แสงสีทองจางๆ วาบขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนที่ขวดยาประสานกระดูกโบราณและเข็มทองคำบริสุทธิ์จากห้องยาลับจะปรากฏขึ้นในมืออย่างแนบเนียน จ้าวหานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สิ่งของพวกนี้... โผล่มาจากไหนกัน?! "อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งสิ้นค่ะ นั่งนิ่งๆ แล้วหายใจเข้าลึกๆ ฉันจะเริ่มทำการรักษาคุณเดี๋ยวนี้..." หลินฟางเซียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของแพทย์หญิงยอดอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์ล้นเหลือ ทำให้หัวใจของหนุ่มชาวนาผู้ซื่อสัตย์เต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ทว่า ในขณะที่ปลายเข็มทองกำลังจะจรดลงบนจุดชีพจรเพื่อระงับความเจ็บปวดให้กับจ้าวหานนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าจ้าวที่ตะโกนด่าทอข้ามรั้วเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังลูกสะใภ้อัปมงคล! กล้าดียังไงถึงไล่สะใภ้ใหญ่ ออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! วันนี้ถ้าพวกเจ้าไม่ส่งเงินมาสิบลอยและหมูตุ๋นทั้งหมด ข้าจะประกาศตัดขาดพวกเจ้าออกจากตระกูลจ้าว!" หลินฟางเซียนชะงักมือที่ถือเข็มทอง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวย ดูท่า... แม่สามีตัวแสบคนนี้คงจะร้อนเงินจนทนไม่ไหว ถึงได้ยกโขยงกันมาหาเรื่องถึงถิ่นในเวลาแบบนี้สินะคะ? *** **โปรดติดตามตอนต่อไป** *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!*