เปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนทัศนคติ

กลิ่นอายความอับชื้นของเสื้อผ้าเก่าเก็บผสมกลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ ทว่าในเวลานี้ หลินฟางเซียนกลับไม่ได้สนใจกลิ่นไม่พึงประสงค์เหล่านั้น สายตาคมกริบดั่งใบมีดของแพทย์หญิงอัจฉริยะกำลังกวาดมองกองเสื้อผ้าสีหม่นตรงหน้าด้วยความรู้สึก ‘รับไม่ได้’ อย่างยิ่ง ยุค 70 จะยากจนข้นแค้นอย่างไร แต่ไม่ได้หมายความว่าลูกผู้ชายอกสามศอกอย่าง จ้าวหาน สามีรูปงามของนางจะต้องแต่งกายราวกับขอทานข้างถนนเพื่อรองรับสายตาดูแคลนของชาวบ้านในคอมมูนนะคะ! "ฟางเซียน เจ้า... เจ้าจะรื้อตู้เสื้อผ้าของข้าออกมาทำไมกัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเก้ๆ กังๆ จ้าวหานยืนกอดอกพิงกรอบประตู ร่างกายกำยำสมส่วนภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบขยับเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นภรรยาคนสวยกำลังหยิบกางเกงผ้าฝ้ายปะชุนตัวเก่าของเขาขึ้นมาพินิจพิจารณาราวกับมันคือวัตถุโบราณที่ต้องคำสาป หลินฟางเซียนวางกางเกงตัวนั้นลงอย่างไม่ไยดี นางหันขวับมามองสามีด้วยสายตาดุแกมเอ็นดู ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วใช้มือเรียวบางจิ้มลงไปที่อกแกร่งเบาๆ "ถ้าท่านยังใส่เสื้อผ้าสีเทาหม่นจนกลืนไปกับฝาผนังบ้านแบบนี้ คนอื่นเขาจะคิดว่าบ้านเราไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะซักผ้าเอาเสียเปล่านะคะ" นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายเจ้าเล่ห์ "จำคำของภรรยาคนนี้ไว้ให้ดี สามีของหลินฟางเซียน จะต้องดูสะอาดสะอ้าน น่าเกรงขาม และสะดุดตาที่สุดในหมู่บ้านคอมมูนแห่งนี้ค่ะ!" จ้าวหานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายความมุ่งมั่นในดวงตาของภรรยาต่างหากที่ทำให้เขาแทบสิ้นฤทธิ์ ตั้งแต่ภรรยาฟื้นขึ้นมาจากไข้คราวก่อน นางก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ทั้งฉลาดหลักแหลม มือเบารักษาคนได้ และที่สำคัญ... นางดูใส่ใจเขาจนเกินกว่าคำว่า 'ภรรยาตามคลองธรรม' เสียแล้ว "แต่นั่น... มันเป็นชุดที่ดีที่สุดที่ข้ามีแล้วนะ" จ้าวหานกระซิบเสียงอ่อย หลบสายตาวับวาวคู่นั้นอย่างจนมุม "ชุดที่ดีที่สุดงั้นหรือคะ? งั้นแปลว่าที่เหลืออยู่ในตู้คงมีแต่ผ้าขี้ริ้วสินะ" หลินฟางเซียนถอนหายใจเบาๆ นางรู้ดีว่าสถานะการเงินของครอบครัวจ้าวในตอนนี้ย่ำแย่แค่ไหน เนื่องจากแม่เฒ่าจ้าว แม่สามีตัวแสบมักจะริบเงินหยวนทุกบาททุกสตางค์ที่จ้าวหานหามาได้ไปปรนเปรอ จ้าวเฉียง ลูกชายคนโปรดที่เอาแต่ผลาญเงินเล่นไปวันๆ แต่ทว่า... นางคือใครกัน? นางคือแพทย์หญิงผู้ครอบครองมิติลับที่มีทั้งสมุนไพรล้ำค่าและคลังสินค้าขนาดย่อม การจะเนรมิตเสื้อผ้าเนื้อดีสักสองสามชุดให้สามี โดยใช้ผ้าฝ้ายคุณภาพเยี่ยมจากมิติมาดัดแปลงเย็บใหม่ ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถแน่นอนค่ะ! "นั่งลงตรงนี้ค่ะ" นางสั่งเสียงเฉียบขาดพลางตบลงที่เก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย จ้าวหานสะดุ้งเล็กน้อย รีบสาวเท้ายาวๆ ไปนั่งลงทันทีอย่างว่าง2ง่าย ราวกับทหารรับคำสั่งจากผู้บัญชาการไม่มีผิดเพี้ยน ภาพชายหนุ่มร่างใหญ่ใจกล้า หวาดกลัวภรรยาตัวเล็กนิดเดียว หากใครในหมู่บ้านมาเห็นเข้าคงอ้าปากค้างจนกรามค้างแน่นอน แต่สำหรับจ้าวหานแล้ว... ความสุขและความอบอุ่นในอกที่ถูกเติมเต็มนี้ มันช่างคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าอะไร หลินฟางเซียนหยิบสายวัดที่แอบนำออกมาจากมิติลับด้วยความรวดเร็ว นางโน้มตัวลงโอบล้อมร่างหนาเพื่อวัดไซส์ หัวไหล่กว้าง แผ่นอกหนา และรอบเอวสอบ กลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือจางของบุรุษเพศลอยเข้าจมูกจนแพทย์หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะชะงักไปชั่วขณะ *ให้ตายสิ... หุ่นของสามีนางคนนี้ ช่างสมบูรณ์แบบเสียจนน่าเอาผ้าแพรมาตัดชุดคลุมให้ใส่เดินโชว์ตัวจริงๆ นะคะ* จ้าวหานเกร็งตัวทื่อราวกับท่อนไม้ ลมหายใจอุ่นร้อนของภรรยาที่ปัดผ่านต้นคอและแผ่นอกทำเอาสติสตังของเขาเต้นระรัว สมองขาวโพลนไปหมด มือหนาทั้งสองข้างกำแน่นวางไว้บนตักเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังพพลุ่งพล่าน "ห้ามขยับสิคะ เดี๋ยวก็วัดขนาดผิดหรอ" เสียงหวานเอွေกระซิบอยู่ใกล้ใบหูจนจ้าวหานขนลุกซู่ "ข... ข้าไม่ได้ขยับเสียหน่อย" เขาแก้ตัวเสียงสั่น หลินฟางเซียนอมยิ้มขบขันกับอาการเขินอายราวกับเด็กหนุ่มแรกรุ่นของสามีร่างยักษ์ นางจดบันทึกตัวเลขลงในสมุดเล่มเล็กอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราจะเริ่ม 'เปลี่ยนทัศนคติ' ของคนในบ้านนี้ทีละน้อยค่ะ เริ่มจากการแต่งกายของท่าน เพื่อให้พวกเขารู้ว่า... ต่อให้ตระกูลจ้าวจะพยายามกดพวกเราให้จมดินแค่ไหน แต่สามีของหลินฟางเซียน จะไม่มีวันก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำอีกเด็ดขาด!" คำพูดนั้นหนักแน่นและทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ตอกย้ำลงกลางใจของจ้าวหาน แววตาที่เคยมีความน้อยเนื้อต่ำใจซ่อนอยู่บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความฮึกเหิม เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยา สบเข้ากับดวงตาคู่งามที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องเก็บของกำลังเต็มไปด้วยความอบอุ่นและพลังใจอันฮึกเหิม เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามด้วยเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่แمแผดจ้าทะลุกำแพงดินเข้ามา "ไอ้ลูกอกตัญญู! จ้าวหาน! แกเอาตัวมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! จะปล่อยให้แม่หิวตายคาเรือนใหญ่หรือไง ถึงไม่ยอมเอาแป้งสาลีมาส่งสักที!" เสียงแผดร้องของแม่เฒ่าจ้าวดังก้องเข้ามาในลานบ้าน สร้างความหงุดหงิดให้แก่หลินฟางเซียนทันที นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก *มาได้จังหวะเสียจริง แม่สามีผู้ประเสริฐ...* จ้าวหานหน้าถอดสี รีบผุดลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความร้อนรน "ฟางเซียน ท่านแม่มาแล้ว เดี๋ยวข้าออกไปรับหน้าเอง..." "ช้าก่อนค่ะ สามี" หลินฟางเซียนเอ่ยห้ามเสียงนุ่ม แต่มั่นคง นางคว้าผ้าฝ้ายเนื้อดีสีน้ำเงินเข้มที่แอบหยิบออกมาจากมิติซ่อนไว้ใต้กองผ้าเก่า พร้อมกับรอยยิ้มพราวระยับในดวงตา "เรายังคุยกันไม่จบเรื่องการปรับลุคใหม่เลยนะคะ... ปล่อยให้แม่เฒ่าตะโกนไปสistค่ะ ให้ท่านได้ออกกำลังปอดเสียหน่อย ส่วนเรา... ออกไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ ด้วยภาพลักษณ์ใหม่ที่ทำให้พวกเขากระอักเลือดกันเถอะค่ะ!" จ้าวหานมองรอยยิ้มของภรรยาแล้วพลانรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกัน ความกลัวแม่สามีที่เคยฝังรากลึกในใจกลับถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นเร้าใจอย่างบอกไม่ถูก นางเอกสาวก้าวเดินนำหน้าสามีออกไปที่ประตูเรือน ร่างเพรียวระหงภายใต้ชุดเรียบร้อยแต่สง่างามก้าวอย่างมั่นคง ทิ้งให้เสียงโวยวายด้านนอกค่อยๆ เงียบลงเมื่อบานประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออก... ทว่า ทันทีที่แม่เฒ่าจ้าวเงยหน้าขึ้นเตรียมจะพ่นคำด่าทอใส่หน้าลูกชายและสะใภ้ตัวดี สายตาของนางกลับต้องเบิกกว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า เมื่อเห็นสภาพของบุตรชายผู้เคยหงิมและยอมก้มหัวให้มาตลอดชีวิต ยืนแผ่รังสีความน่าเกรงขามเคียงข้างภรรยาด้วยชุดผ้าฝ้ายตัดใหม่สะอาดสะอ้าน ที่ไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูสง่างามราวกับคุณชายจากเมืองใหญ่! แม่เฒ่าจ้าวอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปชั่วขณะ *อวี้ซินหมอยายุค 70* (ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนนักเขียนคนนี้เสมอนะคะ)