เมื่อหมอหญิงสวมวิญญาณนักเลง

"ถ้าพวกแกยังกล้าก้าวเท้าล้ำเข้ามาในเขตแปลงผักของบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตวาดกร้าวด้วยความโมโหของหลินฟางเซียนดังก้องกังวานไปทั่วทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน ร่างบางในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านยืนเท้าสะเอว ใบหน้างดงามที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสุขุม บัดนี้กลับฉายแววเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปี ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองกลุ่มคนตรงหน้าที่กำลังทำหน้าตากวนประสาทใส่ เผชิญหน้ากับนางคือ "กลุ่มอันธพาลประจำหมู่บ้าน" นำโดยเหล่าจางชายฉกรรจ์ร่างหนาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความอันพาลเกเรและชอบฮุบที่ดินของชาวบ้านตาดำๆ ร่วมด้วยสมุนมือขวาอีกสองสามคน แปลงผักแปลงนี้... ผักกาดเขียวที่นางฟูมฟักรดน้ำด้วยน้ำจากมิติลับจนใบเขียวขจีอวบออ่น และโสมตังกุยแปลงเล็กๆ ที่แอบปลูกไว้เพื่อเตรียมนำไปใช้ประโยชน์ บัดนี้กลับถูกคนพวกนี้จงใจเดินย่ำจนหักพังเสียหายไปแถบหนึ่ง เจตนาชัดเจนว่าต้องการมารังควานและข่มขู่ครอบครัวของจ้าวหานที่เพิ่งแยกบ้านออกมา "โอ๊ะโหย! สะใภ้รองจ้าว ทำไมต้องทำหน้าตาดุเดือดขนาดนั้นเล่า?" เหล่าจางหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรของหลินฟางเซียนด้วยแววตาลวนลามน่ารังเกียจ "ที่ดินผืนนี้เดิมทีก็เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ใครๆ ก็มีสิทธิ์ใช้ประโยชน์ทั้งนั้นแหละ อีกอย่าง... สามีไร้น้ำยาของเธอไปรับจ้างขุดเหมืองตั้งไกล ปล่อยให้เมียสวยๆ อยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวเหงาหรือไงจ๊ะ ให้พวกฉันช่วยมา 'ดูแล' แทนไหมล่ะ ฮ่าๆๆๆ!" ลูกสมุนที่เหลือส่งเสียงหัวร่อต่อกระซิกอย่างน่าไม่อาย หลินฟางเซียนแค่นเสียง "หึ" ออกมาในลำคอ ความโกรธที่ระอุในอกถูกกดทับด้วยความเย็นชา นางไม่ใช่หลินฟางเซียนคนอ่อนแอคนเดิมที่ยอมให้ใครมารังแก นางคือแพทย์หญิงยอดอัจฉริยะผู้เคยผ่าตัดเคสยากมานับไม่ถ้วน และต่อสู้ฟาดฟันกับอุปสรรคมาหมดแล้ว คนพวกนี้เป็นแค่มดปลวกที่บังกล้ามาขวางทางทำมาหากินของนาง! "ปากเน่าๆ แบบนี้ สมควรได้รับการล้างพิษเสียบ้างนะคะ" หลินฟางเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับวาวโรจน์ นางขยับตัวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน สองเท้าก้าวเข้าไปประชิดตัวเหล่าจางในพริบตา นิ้วเรียวยาวดั่งหยกพุ่งออกไปกดจุดสำคัญบริเวณไหปลาร้าและข้อต่อแขนของชายฉกรรจ์ร่างหนาทันที! *อั๊ก!* เหล่าจางที่กำลังยิ้มระรื่น หน้าตาบิดเบี้ยวทันทีด้วยความเจ็บปวดสุดขั้ว ความรู้สึกชาหนึบแล่นพล่านไปทั่วท่อนแขน ก่อนที่แรงกดอันแม่นยำจะทำให้เขาล้มพับคุกเข่าลงไปกองกับพื้นดินอย่างหมดท่า ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่กระดูกสันหลัง "ลูกพี่!" สมุนคนอื่นๆ อุทานด้วยความตกใจ ใบซีดเผือดด้วยความคาดไม่ถึงว่าหญิงสาวร่างบางคนนี้จะมีฝีมือการต่อสู้ที่ร้ายกาจปานนี้ "ใครกล้าขยับอีกคน ฉันจะฝังเข็มพิษสลายกำลังวังชาให้เป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต!" หลินฟางเซียนเอ่ยเสียงเรียบ นางดึงเข็มเงินเล่มบางออกจากกระเป๋าผ้าข้างเอว ปลายเข็มวาววับสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนน่ากลัว ความกดดันและกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างบอบบางนั้น ทำให้พวกอันธพาลที่เหลือถึงกับผถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินดิน "ฟางเซียน!" จ้าวหานที่ควรจะอยู่ในแปลงนาไกลออกไป กลับวิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ภรรยาตัวน้อยของเขายืนถือเข็มเงินขู่กลุ่มอันธพาล ขณะที่หัวหน้าอันธพาลอย่างเหล่าจางกำลังนอนโอครวญครางกุมแขนอยู่แทบเท้า หัวใจของจ้าวหานกระตุกวูบ ความห่วงใยพุ่งทะยานจนระเบิดออกมาเป็นความโกรธขึง เขาไม่ได้กลัวว่าภรรยาจะเพลี่ยงพล้ำ แต่เขากลัว... กลัวว่าภรรยาคนสวยผู้บอบบางจะต้องมาแปดเปื้อนหรือได้รับอันตรายเพราะปกป้องครอบครัว! "พวกแก... รังแกเมียฉันเรอะ!" จ้าวหานคำรามในลำคอเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าไปกระชากคอเสื้อของสมุนที่ยืนใกล้ที่สุดเหวี่ยงออกไปราวกับกระสอบทราย แรงมหาศาลจากหนุ่มชาวนาที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิตระเบิดออกในยามวิกฤต ความดุดันน่าเกรงขามที่ถูกกดทับไว้ใต้ความซื่อสัตย์มานาน บัดนี้แผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขามสมชื่อ หลินฟางเซียนหันไปมองสามีที่ยืนบังหน้าตนเองไว้ ร่างหนานั้นสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธที่ห่วงนาง ทว่าแผ่นหลังกว้างที่ตั้งตระหง่านปกป้องนางไว้นั้น... กลับอบอุ่นและมั่นคงเสียจนหัวใจของแพทย์หญิงผู้เย็นชาถึงกับกระตุกไหววูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ นี่สินะ... ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้อง เหล่าจางกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจและอับอาย ขายหน้าสิ้นดีที่โดนผู้หญิงจัดการแถมยังโดนสามีของนางซัดจนหน้าเขียว แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันราวดั่งพญาเสือของจ้าวหาน เขาก็รู้ทันทีว่าหากยังดันทุรังต่อ วันนี้คงได้กระดูกหักกลับบ้านแน่ "ฝ...ฝากไว้ก่อนเถอะแก!" เหล่าจางกัดฟันพ่นคำขู่ ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วโบกมือเรียกสมุนถอยร่นหนีหายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านละแวกนั้นที่เริ่มแอบมามุงดู บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดหญ้า จ้าวหานรีบหันกลับมาสำรวจร่างกายภรรยาด้วยความร้อนรน มือหยาบกร้านสั่นเทาเล็กน้อยขณะจับแขนเรียวสำรวจ "ฟางเซียน เธอ... เจ็บตรงไหนไหม? พวกมันทำอะไรเธอหรือเปล่า? บอกฉันซิ!" หลินฟางเซียนมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความกังวลใจอย่างลึกซึ้ง มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยความขบขันและเอ็นดู "ฉันไม่ได้บอบบางขนาดนั้นเสียหน่อยค่ะพี่หาน... คนที่ควรถูกถามว่าเจ็บตรงไหน น่าจะเป็นพวกมันต่างหากล่ะคะ" นางเอ่ยตอบเสียงหวาน พลางเก็บเข็มเงินเข้าที่อย่างใจเย็น จ้าวหานชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มมั่นใจของภรรยา ก่อนที่ความรู้สึกโล่งใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งระคนนับถือ ภรรยาตัวน้อยของเขา... ทำไมยิ่งอยู่ด้วยถึงได้เก่งกาจและน่าทึ่งขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้นะ? ทว่า ความเงียบสงบยังไม่ทันได้ทอดยาว นกพิราบสื่อสารสีเทาตัวหนึ่งก็บินโฉบลงมาเกาะที่กิ่งไม้ใกล้ๆ พร้อมกับข้อความลับที่ผูกติดข้อเท้า ซึ่งถูกส่งตรงมาจาก "คนในตระกูลใหญ่" ที่หลินฟางเซียนเคยสะสางบัญชีแค้นไว้เมื่อชาติภพก่อน... หรือบางที... อาจจะเป็นเงาอดีตที่กำลังไล่ล่ามาถึงตัวเร็วกว่าที่คิด? หลินฟางเซียนหยิบกระดาษชิ้นนั้นขึ้นมาคลี่อ่าน กวาดสายตาเพียงแวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายตาดุดันที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม เมื่อจ้าวหานเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของภรรยา เขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง "มีอะไรหรือ, ฟางเซียน? ใครมันกล้าส่งอะไรมาอีก?" หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่นางจะยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เขาดู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของจ้าวหานสะดุดกึก— "ดูเหมือนว่า... 'คนบ้านเดิม' ของฉัน จะรู้ที่อยู่ของเราแล้วค่ะ และพวกมันกำลังเดินทางมาที่นี่... *ในคืนนี้*" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอมานะคะ!