ตลาดมืดและโอกาสทอง

"เงียบเสียงหน่อย! อยากให้คนทั้งหมู่บ้านรู้หรือไงว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่!" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่วิกลจริตของแม่เฒ่าจ้าวดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ผุๆ ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง ท่ามกลางความมืดมิดของคืนเดือนมืด ยามนี้ลมหนาวพัดโชยมาปะทะผิวเนื้อจนเยือกเย็น แต่ไอร้อนจากความโลภกลับพลุ่งพล่านอยู่ในอกของคนตระกูลจ้าว ภายในบ้าน หลินฟางเซียนยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะหยันขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับดวงดาวในคืนไร้จันทร์ เธอก้มลงมองห่อผ้ามันปลาบในมือ ซึ่งภายในบรรจุโสมป่าอายุหลายสิบปีที่เธอแอบคัดสรรมาจากมิติลับห้องยาโบราณ รวมถึงยาสมานแผลสูตรลับที่ปรุงขึ้นเองกับมือ นี่คือทุนก้อนแรกที่จะพลิกชะตาชีวิตของเธอและจ้าวหานให้หลุดพ้นจากนรกขุมนี้! "ฟางเซียน..." จ้าวหานก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากร้านจากการทำนาเอื้อมมาจับท่อนแขนเรียวของเธอไว้เบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลระคนห่วงใย "คนพวกนั้นมาจริงๆ ด้วย เจ้า... เจ้าหลบไปข้างหลังก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง" ฟางเซียนหันไปมองสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ ร่างสูงใหญ่ที่เคยถูกกดขี่จนหลังงอ บัดนี้กลับยืนหยัดบังร่างเธอไว้ด้วยความปกป้อง หัวใจดวงน้อยของแพทย์หญิงจากยุคโบราณเกิดความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอวางมือทับลงบนมือหยาบกร้านนั้น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น "จัดการอะไรกันคะพี่จ้าว? คนพวกนี้มาเพื่อปล้นชิงไม่ใช่มาเยี่ยมเยียน เราจะยอมให้พวกมันเหยียบย่ำเหมือนเก่าไม่ได้อีกแล้ว" เสียงหวานใสกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น ข้างนอกรั้ว แม่เฒ่าจ้าวเริ่มทุบประตูเสียงดังขึ้นด้วยความหงุดหงิด "นังตัวซวย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! คิดว่าหนีมาอยู่กันสองคนแล้วจะปีกกล้าขาแข็งไม่ต้องกราบกรานแม่ผู้ให้กำเนิดแล้วหรือไง! คายเงินและเสบียงทั้งหมดออกมา ไม่อย่างนั้นฉันจะแหกปากให้คนมาไล่พวกแกออกจากหมู่บ้าน!" ฟางเซียนหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... แก่จนป่านนี้แล้ว สมองยังเหลือแต่ความโลภสินะคะ" เธอหันไปหยิบขวดกระปุกเซรามิกเล็กๆ ออกมาจากมิติลับ มันคือผงยาสลบฤทธิ์อ่อนที่ผสมกลิ่นสมุนไพรฉุนกึก ฟางเซียนส่งยิ้มซุกซนให้จ้าวหาน "พี่จ้าวคะ อยากลองฝีมือภรรยาคนนี้ไหมคะ? รับรองว่าคืนนี้ คนตระกูลจ้าวจะได้บทเรียนราคาแพงที่ไม่มีวันลืมเลยล่ะค่ะ" จ้าวหานมองรอยยิ้มพราวระยับบนใบหน้าเนียนนุ่มของภรรยา แม้จะสถานการณ์คับขัน แต่เขากลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่าเกรงขามและชวนหลงใหลเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้น "ถ้าเจ้าต้องการ พี่ก็จะช่วยทุกอย่างเอง" แกร็ก! เสียงไม้กลอนประตูถูกเปิดออกช้าๆ แม่เฒ่าจ้าวที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูซ้ำถึงกับเซถลนเข้ามาด้านในเกือบล้มหน้าคะมำ โดยมีพี่ชายและน้องสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์ตามติดเข้ามาด้วยสีหน้ากระหายเงิน "นัง...!" แม่เฒ่าจ้าวอ้าปากเตรียมด่ากราด แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนกลับลงคอไปเมื่อเห็นสายตาที่ดุจดังคมมีดของหลินฟางเซียนที่มองตรงมา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ลมอะไรหอบพวกท่านมาถึงเรือนโทรมๆ ของพวกเราล่ะคะ แม่สามี?" ฟางเซียนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มที่ประดับบนริมฝีปากกลับทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ยังจะมีหน้ามาถามอีกนะนังสะใภ้!" แม่เฒ่าจ้าวกัดฟันกรอด กวาดสายตามองไปรอบบ้านเพื่อหาทรัพย์สิน "ส่งเงินที่แกแอบซ่อนไว้ออกมาให้หมด! แล้วก็น้ำมันหมูและแป้งขาวที่พวกแกได้มาจากสถานีอนามัยวันนั้นด้วย! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าพวกแกแอบซ่อนของดีไว้กินกันเองคนเดียว!" ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตกใจ "โอ้โห หูตาไวเสียจริงนะคะ น่าเสียดาย..." เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง กวาดสายตามองหน้าแต่ละคนด้วยความสมเพช "ของพวกนั้นน่ะ ฉันเอาไป 'ขาย' ที่ตลาดมืดหมดเกลี้ยงแล้วค่ะ!" "อะไรนะ?!" เสียงอุทานประสานกันดังลั่นบ้านตระกูลจ้าว แม่เฒ่าจ้าวหน้าซีดเผือด ส่วนพี่ชายจ้าวถึงกับตาค้างด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังสารเลว! แกกล้าดียังไงเอาของไปขายตลาดมืด! นั่นมันควรจะเป็นสมบัติของตระกูลจ้าว!" "สมบัติของตระกูลจ้าว?" ฟางเซียนแค่นหัวเราะเสียงดัง ชั่วพริบตานั้น ร่างบางก็ขยับตัววับวาบเข้าประชิดตัวแม่เฒ่าจ้าวด้วยความเร็วที่แทบมองไม่ทัน นิ้วเรียวยาวกดลงบนจุดชีพจรใต้กกหูของหญิงแก่ทันที "ตระกูลจ้าวเคยให้อะไรฉันบ้างนอกจากหยาดเหงื่อและคราบน้ำตา? ฝันไปเถอะค่ะ!" ปุ! ผงยาสลบถูกโปรยคละคลุ้งในอากาศเพียงชั่วเสี้ยววินาที กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรพุ่งเข้าจมูกของคนทั้งสามที่บุกรุกเข้ามา แม่เฒ่าจ้าวและพรรคพวกเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ร่างกายเริ่มเซถลาไปคนละทิศคนละทางก่อนจะล้มพับลงไปกองกับพื้นในเวลาไล่เลี่ยกัน โดยที่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือสักแอะเดียว จ้าวหานอ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าภรรยาตัวน้อยของตนจะมีวิชาแพทย์และฝีมือที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้! "เรียบร้อยค่ะ" ฟางเซียนปัดมือเบาๆ หันมายิ้มหวานให้สามี "ทีนี้... ทางสะดวกแล้วค่ะพี่จ้าว ได้เวลาที่เราจะไป 'ตลาดมืด' เพื่อเอาโสมป่าไปเปลี่ยนเป็นเงินก้อนโตกันเสียทีนะคะ" จ้าวหานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยักหน้ารับด้วยความเคารพยำเกรงที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ชายหนุ่มจัดการมัดคนทั้งสามกองรวมกันไว้มุมห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าเสื้อคลุมตัวเก่ามาสวมให้ภรรยา ทั้งสองลอบออกจากบ้านหลังน้อยในยามวิกาล มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดลับแลหลังโรงงานร้างนอกหมู่บ้าน บรรยากาศในตลาดมืดช่างอื้ออึงและเต็มไปด้วยความระแวงภัย ผู้คนสวมหมวกคลุมหน้าปิดบังตัวตน แอบกระซิบกระซาบซื้อขายตั๋วปันส่วนและสินค้าเถื่อนกันอย่างลนลาน ฟางเซียนดึงผ้าคลุมศีรษะลงมาบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เดินเคียงคู่มากับจ้าวหานที่คอยระแวดระวังภัยให้รอบด้าน ดวงตากลมโตสอดส่องหาพ่อค้ากระเป๋าหนักที่พอจะมีสายตาดูของออก จนกระทั่งสะดุดเข้ากับชายวัยกลางคนสวมเสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายเนื้อดี กำลังยืนตรวจเช็คสมุนไพรอยู่หน้าร้านค้ามุมมืด ท่าทางและรัศมีรอบตัวบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาอย่างแน่นอน และน่าจะมีอำนาจพอที่จะซื้อโสมป่าล้ำค่าของเธอในราคาสูงลิ่ว ฟางเซียนกระตุกชายเสื้อของจ้าวหานเบาๆ ส่งสัญญาณให้หยุดเดิน ก่อนจะก้าวเข้าไปหาชายคนนั้นด้วยฝีเท้ามั่นคง "ท่านคะ... สนใจสมุนไพรที่ต่อให้อีกสิบปีก็หาไม่ได้อีกแล้วไหมคะ?" เสียงหวานใสเอמהกระซิบแผ่วเบาแต่ก้องกังวานท่ามกลางความจอแจของตลาดมืด ชายวัยกลางคนชะงัก เงยหน้าขึ้นมองใต้แสงตะเกียงสลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองแพทย์หญิงสาวและชายหนุ่มร่างสูงตระหง่านตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ทว่า... ในวินาทีที่ชายคนนั้นเปิดผ้าห่อสมุนไพรออก กลิ่นอายหอมหวลของโสมป่าร้อยปีก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ดึงดูดสายตาโลภมากของอันธพาลประจำตลาดที่ซุ่มอยู่มุมมืดให้พุ่งเข้ามาหมายจะแย่งชิงทันที! แต่ก่อนที่ความวุ่นวายจะทันได้เริ่มต้นขึ้น ชายวัยกลางคนกลับยกมือห้ามลูกน้องของตนไว้ ชะงักค้างไปชั่วครู่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินฟางเซียนเต็มตา แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้สองสามีภรรยาต้องสะดุดกึกด้วยความตกใจ— "แม่นาง... หน้าตาของเจ้า ช่างละม้ายคล้ายกับ 'คนคนนั้น' ที่ข้ากำลังตามหาอยู่ไม่มีผิด!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ