สามีผู้ซื่อสัตย์เริ่มเปลี่ยนไป

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในห้องครัวของข้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนเศษผงดินเผาจากเตาไฟร่วงกราว หลินฟางเซียนยืนถือตะหลิวเหล็กด้ามยาว ใบหน้าเรียบตึงนิ่งสนิท ดวงตาดำขลับประกายความเยียบเย็น ทอดมองร่างท้วมของแม่เฒ่าจ้าวที่กำลังอ้าปากค้างกลางอากาศด้วยความตกตะลึง ป้าสะใภ้ใหญ่ที่หมายจะเข้ามาฉวยเอาเนื้อหมูสามชั้นที่นางเพิ่งผัดซีอิ๊วเสร็จใหม่ๆ ถึงกับชะงักฝ่ามือที่ยื่นออกไป กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อสบเข้ากับแววตาคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดของสะใภ้รองผู้นี้ นับตั้งแต่วันที่นางแสดงฝีมือฝังเข็มรักษาอาการปวดหลังเรื้อรังให้คนในหมู่บ้านจนเป็นที่เลื่องลือ บรรดาสายตาที่เคยดูแคลนว่านางเป็นเพียงคุณ小姐ตกยากทำอะไรไม่เป็น ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นระคนเกรงใจ วันนี้ก็เช่นกัน... กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำแดงและซีอิ๊วดำที่เคี่ยวจนงวดซึมเข้าเนื้อหมูสามชั้นอวบอ้วน ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วรั้วบ้านตระกูลจ้าว จนหมาข้างบ้านยังต้องน้ำลายสอ แต่วันนี้ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาแย่งชิงอาหารบนโต๊ะของนางอีกแล้ว ยกเว้นเสียแต่... บุรุษผู้ยืนเงียบเชียบอยู่ตรงข้ามวงกบประตู จ้าวหานยืนกอดอกพิงกรอบไม้เก่าๆ ดวงตาคมก้มมองภรรยาตัวน้อยที่กำลังตักหมูตุ๋นน้ำแดงร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างคล่องแคล่ว แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระทบเข้ากับเส้นผมสีดำสนิทที่มثวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ขับให้ผิวเนียนละเอียดผุดผ่องราวกับหยกเนื้อดี แม้จะสวมชุดผ้าฝ้ายหยาบๆ สีมอซอตามวิถีชีวิตชาวนา แต่ท่าทางคล่องแคล่วและสง่างามนั้น กลับทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังมองดูฮูหยินตระกูลสูงศักดิ์ มากกว่าจะเป็นเพียงหญิงสาวชาวไร่ธรรมดา "มองอะไรคะ? อาหารมื้อนี้ข้าไม่ได้ทำให้ท่านเสียหน่อย ถอยไป อย่ามาขวางทางคนจะยกสำรับ" หลินฟางเซียนเอ่ยเสียงเรียบ ขณะปรายตามองสามีที่เอาแต่ยืนจ้องนางไม่วางตา หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะภายใต้อกเสื้อ แม้ปากจะเอאะอะตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ แต่ใบหูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด จ้าวหานไม่โต้ตอบ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบกริบ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับจอบจับเสียมเอื้อมไปฉวยถาดไม้ใส่อาหารจากมือเรียวบางมาถือไว้เสียเอง ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่เฉียดผ่านผิวเนื้อทำเอาหลินฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคมกริบของสามี กลับไม่ใช่ความเฉยเมยหรือความดุดันเช่นเคย หากแต่เป็นแววตาที่ลุ่มลึก ซับซ้อน และ... เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก "เจ้า... เก่งเกินไปแล้ว" จ้าวหานเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แฝงความระคนทึ่งไว้ในน้ำเสียง "ทั้งวิชาแพทย์ที่แม้แต่หมอเจียงยังต้องมาขอคำชี้แนะ ทั้งฝีมือการทำอาหารที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลาย... และ... สายตาคู่นั้นของเจ้า เวลาที่เจ้าจัดการกับคนพวกนั้น" หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะ นางหันไปสบตากับเขาตรงๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ทำไมคะ? กลัวว่าภรรยาคนนี้จะร้ายกาจเกินไปจนควบคุมไม่ได้อย่างนั้นหรือ? หรือว่า... ท่านกำลังคิดถึง 'คนคนนั้น' ที่บังเอิญมีใบหน้าคล้ายกับข้ากันแน่?" คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดแทงลงกลางใจ จ้าวหานชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ดวงตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าของนางอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ประโยคปริศนาจากปากของชายแปลกหน้าคนนั้นเมื่อวานซืนยังคงก้องอยู่ในหัว... *'แม่นาง... หน้าตาของเจ้า ช่างละม้ายคล้ายกับ 'คนคนนั้น' ที่ข้ากำลังตามหาอยู่ไม่มีผิด!'* แต่ก่อนที่จ้าวหานจะได้เอ่ยคำใดแก้ตัว เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าหมู่บ้าน "พี่หาน! ฟางเซียน!แย่แล้ว! รีบออกมาเร็วเข้า! ที่สถานีอนามัยเกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีคนไข้ อาการสาหัสสากรรจ์ หมอเจียงบอกว่า... ถ้าไม่ได้สะใภ้รองจ้าวไปช่วยรักษา มีหวังวันนี้ได้ตายกันหมดแน่!" หลินฟางเซียนหรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณของแพทย์หญิงสั่นเตือนภัย นางวางผ้าในมือลงอย่างรวดเร็ว หันไปคว้ากระเป๋าผ้าใบเล็กที่ซ่อนสมุนไพรและเข็มเงินไว้ออกมาสะพายไหล่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จ้าวหานขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวล เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อแขนเรียวของนางไว้โดยไม่รู้ตัว แรงบิดที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หลินฟางเซียนต้องหยุดชะงัก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ภายนอก "อันตราย... เจ้าแน่ใจนะว่าจะไป?" เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงออกมาก่อนในยามปกติ หลินฟางเซียนอมยิ้มบางๆ นางดึงแขนตัวเองกลับอย่างนุ่มนวล แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวเด็ดขาดราวกับแม่ทัพหญิงออกศึก "ท่านผู้เฒ่าจ้าว... ท่านลืมไปแล้วหรือคะว่าข้าคือใคร? ต่อให้พญายมราชมารับตัวคนไข้ไปครึ่งซีก ข้าคนนี้ก็จะแย่งเขากลับมากินข้าวต้มที่บ้านให้ได้!" พูดจบนางก็สะบัดหน้าก้าวเดินออกไปจากห้องครัว ทิ้งให้จ้าวหานยืนมองตามแผ่นหลังบอบบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ทั้งภาคภูมิใจ ห่วงใย และ... หวาดหวั่นว่าภรรยาคนนี้จะล้ำเลิศเกินกว่าที่บุรุษชาวนาอย่างเขาจะเอื้อมถึง แต่ทว่า... เมื่อหลินฟางเซียนก้าวเท้าพ้นประตูรั้วบ้านออกไป ภาพเบื้องหน้าที่สถานีอนามัยกลับไม่ใช่ชาวบ้านที่กำลังตื่นตระหนกจากอาการเจ็บป่วยธรรมดา แต่เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์แต่งกายแปลกประหลาดกลุ่มหนึ่งที่ยืนล้อมรอบร่างโชกเลือดของใครบางคน และเมื่อคนคนนั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง หลินฟางเซียนก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด— เพราะชายแปลกหน้าผู้มีแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวที่หางคิ้วคนนั้น... กำลังจ้องมองมาที่นาง พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่เอ่ยชื่อจริงของนางในชาติภพเดิมออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ! "พบตัวแล้ว... คุณหนูหลินฟางเซียนแห่งตระกูลแพทย์โบราณ ไม่นึกเลยว่าท่านจะหนีมาซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบกันดารเช่นนี้!" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!