ปะทะฝีปากกับป้าข้างบ้าน

"สะใภ้รองหลิน นางใช้ชีวิตสุขสบายเกินหน้าเกินตาชาวบ้านเขาเสียจริง วันๆ ไม่เห็นต้องออกไปตากแดดตากลมขุดดินในแปลงนา มัวแต่ขังตัวอยู่ในบ้าน ทำตัวเหมือนคุณหญิงคุณนาย... ระวังเถอะ วันดีคืนดีสามีเกิดทิ้งขว้างขึ้นมา จะร้องไห้ไม่ออก!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าซุนดังแว่วข้ามรั้วไม้ไผ่เข้ามาในลานบ้าน เจตนากระทบกระแทกแดกดันให้ได้ยินกันทั่วทั้งซอย ขณะที่หลินฟางเซียนกำลังก้มหน้าก้มตาคัดแยกสมุนไพรโสมตังกุยตากแห้งคุณภาพเยี่ยมที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรโชยกรุ่นผสมผสานกับกลิ่นไอน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นรากบัวที่นางแอบเคี่ยวไว้บนเตาไฟในครัวตั้งแต่มืดค่ำ รสชาติและกลิ่นอายความอบอุ่นของบ้านหลังน้อยนี้ช่างขัดแย้งกับความอิจฉาริษยาของผู้คนรอบข้างเสียเหลือเกินค่ะ หลินฟางเซียนมิได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว นางเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจอันดำมืดและว่างเปล่าของผู้พูด นางวางก้านสมุนไพรลงบนตะกร้าไม้ไผ่ด้วยจังหวะที่นุ่มนวลแต่มั่นคง ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ ออกมาที่ประตูรั้วด้วยท่าทีสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ มิใช่หญิงชาวบ้านที่ง่วนอยู่กับการทำไร่ทำนา "โอ้... ป้าซุน ท่านมาชirยชี้แนะชีวิตครอบครัวข้าถึงหน้าบ้านเช่นนี้ เกรงว่าท่านคงจะว่างงานเสียจนไม่มีอะไรทำแล้วกระมั้งคะ?" หลินฟางเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่ทว่าเชือดเฉือนลึกซึ้งถึงกระดูกดำ ป้าซุนชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโมโหที่ถูกตอกกลับหน้าหงาย "นังเด็กนี่! ข้าหวังดีหรอกนะถึงเตือนเจ้า ในยุคสมัยนี้ทุกคนต้องออกแรงทำงานเพื่อแต้มคะแนนสะสม หากเจ้าเอาแต่เกียจคร้าน วันๆ ขังตัวอยู่ในบ้าน สามีของเจ้าอย่างจ้าวหานที่เหน็ดเหนื่อยแทบตายในแปลงนาจะมีสภาพอย่างไร!" "ท่านบอกว่าสามีข้าเหน็ดเหนื่อยแทบตายงั้นหรือคะ?" หลินฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจทำให้ป้าซุนถึงกับขมวดคิ้วมุ่น "แปลกเสียจริงค่ะ เมื่อครู่ตอนที่พี่หานกลับมากินมื้อเที่ยง เขายังบอกข้าเลยว่าภรรยาคนนี้คอยดูแลปรนนิบัติอย่างดี อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ แถมข้ายังใช้ความรู้เรื่องแพทย์แผนจีนช่วยรักษาอาการปวดข้อเรื้อรังที่หัวเข่าให้เขาจนหายสนิท... สามีข้าทั้งรักทั้งหลงข้าเสียขนาดนี้ เกรงว่าคนที่จะต้องร้องไห้ไม่ออกในอนาคต อาจจะไม่ใช่ข้าหกระมังคะ?" คำพูดของนางทิ่มแทงเข้าจุดตายอย่างจัง เพราะสามีของป้าซุนขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และชอบทุบตีภรรยา ชาวบ้านต่างรู้กันทั่ว แต่ไม่มีใครกล้าพูดตรงๆ เช่นนี้ สีหน้าของป้าซุนแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดจนริมฝีปากสั่นระริก "เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมาปากดีใส่ผู้หลักผู้ใหญ่!" ป้าซุนกรีดร้องเสียงหลง เงื้อมือทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของจ้าวหานที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนาเพื่อจะมาหยิบเครื่องมือเพิ่มเติม ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างภรรยาและหญิงปากร้ายไว้เสียก่อน แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่จ้องมองมาทำเอาป้าซุนผถอยหลังกรูดโดยอัตโนมัติ ความกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มผู้เงียบขรึมจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันตาเห็น "ภรรยาผม... ผมเป็นคนดูแลเองครับ และผมก็รักและเกรงใจภรรยาคนนี้ยิ่งกว่าชีวิต หากใครยังกล้ามาหาเรื่องนางที่หน้าบ้านอีก อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของจ้าวหานเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงอานุภาพทำเอาป้าซุนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายลับไปอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้านละแวกนั้นที่แอบมุงดูเหตุการณ์อยู่ หลินฟางเซียนหันมามองสามีด้วยแววตาเป็นประกายความซาบซึ้งใจ นางเอื้อมมือเรียวไปหยิบผ้าสะอาดมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นในครอบครัวนี้ช่างงดงามและแน่นแฟ้นยิ่งนัก ตกเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของเมนูเด็ดอย่าง "ไก่ตุ๋นสมุนไพรจีนโสมป่า" ที่หลินฟางเซียนบรรจงปรุงขึ้นโดยใช้ส่วนผสมล้ำค่าจากมิติลับ ค่อยๆ ลอยละล่องอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน ส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอจนเพื่อนบ้านต่างพากันกลืนน้ำลาย ขณะที่สองสามีภรรยากำลังนั่งล้อมวงเตรียมลิ้มรสชาติอาหารอันโอชะภายใต้แสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้า เสียงเคาะประตูรั้วกะทันหันก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและร้อนรน... ร่างของบุรุษในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รัฐผู้คุ้นเคยยืนหอบหายใจโยนอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่ต้องกระตุกวูบ! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!