ขุดสมุนไพรแลกข้าวมื้อแรก

กลิ่นหอมฉุนกึ้งของโสมป่าอายุหลายสิบปีคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลจ้าว ทันทีที่เงาร่างโปร่งบางของคุณหมอเจียงก้าวพ้นธรณีประตูพร้อมกับตะกร้าหวายสาน บรรยากาศรอบกายของหลินฟางเซียนก็เปลี่ยนจากความเงียบงันเป็นความตื่นตัวทันที ดวงตาคู่คมกวาดมองห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ในมือของแขกผู้มาเยือนอย่างพินิจพพิเคราะห์ "คุณหมอเจียง ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนหลังน้อยของสะใภ้รองผู้นี้ได้คะ?" หลินฟางเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยรอยยิ้มพดพิน นางวางตะเกียงน้ำมันก๊าดลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบอย่างเบามือ คุณหมอเจียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ดวงตาใต้กรอบแว่นหนาเตอะเป็นประกายด้วยความทึ่ง ระคนอยากรู้อยากเห็น เขาวางห่อกระดาษลงบนโต๊ะก่อนจะแกะออกอย่างทะนุถนอม เผยให้เห็นรากสมุนไพรสดสีน้ำตาลเข้มที่ยังมีดินติดอยู่บางเบา "ฮ่าๆๆ น้องสะใภ้หลิน อย่าเพิ่งระแวงข้าเลยน่า ข้าแค่นำของดีมาให้เจ้าดูต่างหากเล่า เมื่อบ่ายวานนี้... สมุนไพรที่เจ้าใช้รักษาอาการช็อกของลุงเฉิน ทำเอาข้าทึ่งจนนอนไม่หลับทั้งคืน!" จ้าวหานที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องรีบก้าวเข้ามาขวางภรรยาไว้โดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะซื่อสัตย์และไม่ค่อยรู้เรื่องการแพทย์ แต่สัญชาตญาณของลูกผู้ชายที่ปกป้องครอบครัวทำให้เขาไม่ไว้วางใจใครง่ายๆ ยิ่งสายตาของคุณหมอเจียงที่มองภรรยาของตนเต็มไปด้วยความชื่นชมและใคร่รู้ เขายิ่งต้องระแวดระวัง "คุณหมอเจียง มีธุระอะไรก็ว่ามาตรงๆ เถอะครับ" จ้าวหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แม้จะพยายามปรับให้สุภาพแต่ก็ยังคงความแข็งกร้าวตามประสาหนุ่มชาวนา หลินฟางเซียนเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของสามีที่ยืนบังนางไว้ครึ่งตัว มุมปากของแพทย์หญิงสาวปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูจางๆ นางยื่นมือเรียวขาวออกไปแตะแขนแกร่งของจ้าวหานเบาๆ เป็นเชิงบอกให้เขาสงบสติอารมณ์ ก่อนจะก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี "สามี... ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ คุณหมอเจียงคงไม่ได้มาหาเรื่องเราหรอกจริงไหมคะ?" นางเอ่ยเสียงหวานหู ก่อนจะหันไปสบตากับนายแพทย์ประจำสถานีอนามัย "ว่าอย่างไรคะคุณหมอ สมุนไพรในห่อนี้คงไม่ใช่แค่เอามาให้ดูเฉยๆ กระมัง?" คุณหมอเจียงตบมือฉาดใหญ่ด้วยความชอบใจ "ฉลาด สมเป็นหมอหญิงผู้ปราดเปรื่องจริงๆ! ข้าได้ยินมาว่าเจ้าแต่งเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านหง싱ได้ไม่นาน และร่างกายก็เพิ่งฟื้นไข้ ข้าเลยคิดว่า... เจ้าคงอยากขึ้นเขาไปหาวัตถุดิบและสมุนไพรมาบำรุงร่างกายและสามีบ้างกระมัง? ห่อนี้คือ 'โสมหิมะแดง' ที่ชาวบ้านเก็บได้จากตีนเขาด้านทิศเหนือ แต่มันใกล้จะแห้งตายอยู่รำคาญใจ ข้าอยากรู้ว่า ฝีมือระดับเจ้า จะมีวิธี 'ชุบชีวิต' มันให้กลับมาสดชื่นและทรงคุณค่าได้หรือไม่?" หลินฟางเซียนก้มมองรากโสมที่เหี่ยวเฉาตรงหน้า แววตาของแพทย์อัจฉริยะฉายประกายระยิบระยับเพียงเสี้ยววินาที สมุนไพรระดับนี้ แม้ในยุคโบราณจะหายากยิ่ง ยุค 70 ที่เต็มไปด้วยการจำกัดโควตาอาหารและความแห้งแล้งเช่นนี้ การได้พบโสมป่าถือเป็นสมบัติล้ำค่า หากนางนำมันเข้าไปชุบเลี้ยงใน 'มิติลับ' ห้องยาโบราณที่มีพลังปราณทิพย์ไหลเวียน เพียงแค่ชั่วข้ามคืนเดียว โสมรากนี้จะเติบโตจนมีอานุภาพสูงส่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า! "หึ... ชุบชีวิตหรือคะ?" หลินฟางเซียนยิ้มมุมปาก นางเอื้อมมือไปหยิบรากโสมนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างแผ่วเบา "สำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องยาก แต่สำหรับฉัน... มันเป็นเพียงแค่การดูแลให้ถูกวิธีเท่านั้นค่ะ" คุณหมอเจียงสูดหายใจเข้าลึกๆ "ถ้าเช่นนั้น... พรุ่งนี้เช้าตรู่ สนใจจะลองขึ้นเขาหลังหมู่บ้านไปกับข้าสักรอบไหมล่ะ? ข้ารู้จักซอกหลืบที่มักจะมีสมุนไพรหายากขึ้นอยู่ แต่ชาวบ้านไม่กล้าเข้าไปเพราะลือกันว่ามีภูตผี เจ้าเป็นคนมีความรู้และมีวิชาแพทย์ น่าจะสนใจสถานที่แบบนั้นนะ" จ้าวหานขมวดคิ้วมุ่นทันที "ไม่ได้! ป่าหลังหมู่บ้านอันตรายเกินไป สัตว์ป่าก็ชุกชุม ยิ่งช่วงนี้ใกล้หน้าหนาว พวกหมูป่ามักจะลงมาหากิน..." "พี่หานคะ..." หลินฟางเซียนเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาคนเดียว "ฉันไม่ใช่หญิงอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาปกป้องตลอดเวลาหนะคะ อีกอย่าง... บ้านเราตอนนี้เหลือแป้งข้าวโพดแค่ก้นถังแล้ว ท่านไม่อยากให้ฉันหาเงินมาซื้อเนื้อดีๆ ให้ท่านกินบ้างหรือ?" คำว่า 'หาเงินมาซื้อเนื้อให้ท่านกิน' ทำเอาหัวใจของจ้าวหานกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านไปทั่วอกจนเขาพูดไม่ออก ตั้งแต่แต่งงานกันมา มีแต่คนตราหน้าว่าเขาเป็นตัวซวย เป็นภาระ และทำให้ภรรยาต้องลำบาก แต่นี่... ภรรยาตัวน้อยของเขากลับกำลังบอกว่าจะขึ้นเขาไปหาเงินมาปรนเปรอเขาอย่างนั้นหรือ? "แต่ว่า... ข้าเป็นห่วงเจ้า" จ้าวหานพึมพำเสียงเบา ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างเขินอาย "ถ้าเป็นห่วง... พรุ่งนี้ก็ร่วมทางไปกับเราด้วยสิคะ ท่านพี่" หลินฟางเซียนแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "ท่านมีแรงกายที่แข็งแกร่ง มีความชำนาญเรื่องป่าเขา ส่วนฉันมีวิชาแพทย์และความรู้เรื่องสมุนไพร เราสองคนสามีภรรยาช่วยกัน ต่อให้เป็นเสือสมิงก็ต้องหลบทางให้เราค่ะ!" คุณหมอเจียงที่ยืนมองคนทั้งสองสวีทกันต่อหน้าต่อตาถึงกับกระแอมไอออกมาเบาๆ ด้วยความเก้อเขิน "แฮ่ม! ถ้าเช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้ยามเหม่า (05:00 - 06:50 น.) เราเจอกันที่ปากทางเข้าป่าหลังหมู่บ้าน หวังว่าน้องสะใภ้หลินจะทำให้ข้าประหลาดใจอีกครั้งนะ" เมื่อคุณหมอเจียงขอตัวกลับไปแล้ว ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนเรือนหลังน้อยอีกครั้ง หลินฟางเซียนหันกลับมาจัดการกับห่อโสมป่าในมือ นางแอบซ่อนมันไว้ในรอยพับของเสื้อผ้าก่อนจะส่งสัญญาณให้สามีเข้าไปในห้องนอน เพื่อที่นางจะได้แอบนำมันเข้าไปฟื้นฟูในมิติลับโดยไม่มีใครเห็น ทว่า... ในจังหวะที่หลินฟางเซียนกำลังจะก้าวเท้าตามจ้าวหานเข้าห้องนั้นเอง เสียงทุบประตูกรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของ "แม่เฒ่าจ้าว" แม่สามีใจร้ายที่ตะโกนแผดเสียงเข้ามาอย่างไม่เกรงใจฟ้าดิน! "นังสะใภ้ตัวดี! แกซ่อนหัวอยู่ที่ไหน เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ารู้นะว่าพวกแกแอบซ่อนของดีไว้ในบ้าน ห่อกระดาษอะไรที่คุณหมอเจียงเอามาให้เมื่อครู่ ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ฉันพังประตูเข้ามาลากหัวพวกแกไปประจานทั้งหมู่บ้าน!" จ้าวหานหน้าถอดสีทันที ดวงตาคู่วันวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่หลินฟางเซียนกลับยกยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย นางเอื้อมมือไปคว้าท่อนไม้ฟืนข้างเตาไฟขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างมั่นใจ ก่อนจะหันไปกระซิบข้างหูสามีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงพลัง "พี่หาน... อยู่เฉยๆ แล้วดูภรรยาคนนี้ 'สั่งสอน' แม่สามีผู้ประเสริฐคนนี้ให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเองค่ะ!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนยุคไปกับความสตรองของหมอหญิงฟางเซียนนะคะ!