รอยร้าวในมิตรภาพ

"นายกำลังจะบอกว่า ความสงบที่นายโหยหานักหนาเนี่ย มันมีราคาค่าตัวที่สูงพอจะเปลี่ยนชีวิตคนทั้งหมู่บ้านได้เลยนะ รวิ" เสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในร้านขายของชำของยายแสง กลิ่นอายของไม้เก่าและผงฝุ่นจางๆ ที่ลอยอบอวลไม่ได้ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ธันวาไม่ได้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ยายแสงมักจะให้นั่งเสมอ เขายืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คราคาแพง ขณะที่สายตามองรวิที่กำลังจัดเรียงกระป๋องนมข้นหวานอย่างใจเย็น ราวกับโลกภายนอกไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา รวิหยุดชะงักมือเล็กน้อย ก่อนจะวางกระป๋องใบสุดท้ายลงบนชั้น เขายืดตัวขึ้นช้าๆ สัมผัสได้ถึงความเมื่อยล้าที่แล่นผ่านแนวกระดูกสันหลัง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทที่เขารู้จักมาตั้งแต่วันที่ชีวิตยังเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน "ราคาที่ว่า... มันรวมค่าความผิดชอบต่อสิ่งที่ฉันทิ้งมาด้วยหรือเปล่า ธันวา" รวิถามเสียงเรียบ สบตาอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง ธันวาแค่นหัวเราะ ส่ายหน้าช้าๆ "นายยังคงเป็นรวิคนเดิมที่ไม่เคยเปลี่ยน คือชอบเอาศีลธรรมมาห่อหุ้มความกลัวความล้มเหลว ฟังนะ โครงการรีสอร์ตเชิงนิเวศที่ฉันเตรียมไว้ให้นายดูแล มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่มันคือการพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ต่อให้ทิ้งสังคมมานานแค่ไหน นายก็ยังเก่งกว่าใครในตลาดทุนอยู่ดี ตำแหน่งซีอีโอร่วม... กับหุ้นส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ นายคิดว่ายายแก่ในร้านนี้จะเลี้ยงดูนายได้ดีเท่ากับฐานะที่นายควรจะเป็นเหรอ?" คำว่า 'ยายแก่' กระตุกให้รวิขมวดคิ้ว เขาก้าวเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ กระแสลมพัดผ่านช่องหน้าต่างนำพาเอากลิ่นดินหลังฝนตกเข้ามา แต่มันไม่อาจกลบกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันหอมระเหยที่ยายแสงมักจะจุดไว้ในมุมหนึ่งของร้านได้ รวิเดินผ่านธันวาไปหยุดอยู่ที่ระเบียงไม้หน้าร้าน ที่ซึ่งเขามักจะนั่งมองแสงจันทร์ในยามค่ำคืน "ธันวา..." รวิเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไป "นายเคยสังเกตไหมว่าทำไมต้นไม้ข้างระเบียงบ้านยายแสงถึงได้เขียวชอุ่มตลอดปี ทั้งที่ดินตรงนี้ไม่ได้มีสารอาหารดีเด่นอะไร" ธันวาเลิกคิ้ว เดินตามออกมาด้วยความรำคาญ "นายจะมาปรัชญาอะไรตอนนี้ ฉันต้องการคำตอบ ไม่ใช่เรื่องต้นไม้" "เพราะมันไม่เคยพยายามจะเติบโตให้สูงกว่าต้นอื่น มันแค่รับแสงที่ส่องถึง รากของมันชอนไชไปในที่ที่ควรจะไป ไม่ใช่ที่ที่คนอื่นขีดเส้นไว้ให้" รวิหันกลับมามองเพื่อนเก่า สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเคือง มีเพียงความสงสารที่ฉายชัด "ข้อเสนอของนายมันคือโซ่ตรวนที่ชุบทองไว้ให้ดูสวยงาม แต่นายก็น่าจะรู้ดีที่สุดว่า ทองที่เคลือบไว้มันลอกได้เสมอ... โดยเฉพาะเมื่อมันทำมาจากความโลภ" ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้ ความกดดันแผ่ออกจากร่างกายของชายผู้มีอำนาจล้นมือ "งั้นก็เชิญเน่าตายไปกับกระป๋องนมพวกนี้เถอะรวิ แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าวันหนึ่งนายตาสว่างขึ้นมา นายจะไม่มีวันกลับไปยืนในจุดที่ฉันกำลังจะสร้างขึ้นได้อีก" เขาวางนามบัตรสีดำสนิทใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้หน้าร้าน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายทิ้งไว้เป็นรอยร้าวในบรรยากาศที่เคยสงบสุข รวิมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนกระทั่งรถหรูสีดำเคลื่อนตัวลับสายตาไป เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นชาดอกมะลิที่คุ้นเคย ยายแสงเดินเข้ามาหยุดข้างๆ เขา นางไม่ได้มองนามบัตรใบนั้น แต่สายตาของนางจ้องมองไปยังกิ่งไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม "รอยร้าวที่เกิดขึ้นในมิตรภาพ ไม่ใช่เพราะคนหนึ่งเปลี่ยนไปหรอกนะพ่อรวิ..." ยายแสงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง "แต่มันเกิดจากการที่คนหนึ่งพยายามจะดึงอีกคนให้ลงไปในหลุมพรางที่เขาขุดไว้ เพื่อจะได้ไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวในความมืดมนนั่นต่างหาก" รวิถอนหายใจยาว ความสับสนก่อตัวขึ้นภายในใจ แม้เขาจะปฏิเสธธันวาไปแล้ว แต่คำพูดเรื่องตำแหน่งและโอกาสนั้นยังคงสั่นคลอนความเชื่อมั่นบางอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบนามบัตรใบนั้นเพื่อจะขยำทิ้ง เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกระป๋องนมก็สั่นสะเทือนขึ้นมา มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา แต่เมื่อเขากดรับและเสียงปลายสายกรอกกลับมา หัวใจของรวิก็แทบจะหยุดเต้น "รวิ... ฉันเองนะ ยายแสงไม่ได้บอกนายใช่ไหม ว่าที่ดินที่นายกำลังเหยียบอยู่นี่ จริงๆ แล้วถูกขายทอดตลาดไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ในฐานะคนสนิทที่ถือสิทธิ์ขาดของบริษัท... ฉันเพิ่งเซ็นอนุมัติสั่งรื้อถอนร้านนั้นไปเมื่อครู่นี้เอง" มือของรวิสั่นไหว นามบัตรในมือร่วงลงพื้นพร้อมกับความรู้สึกที่แตกร้าวไม่ต่างจากมิตรภาพที่เพิ่งขาดสะบั้นลงไปต่อหน้าต่อตา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดเหล่านี้ไปกับต้นไม้ริมระเบียงนะคะ