เพื่อนบ้านผู้ซื่อสัตย์

"ถ้าเธอจะมองฉันด้วยสายตาตำหนิแบบนั้น ฉันก็ขอแนะนำให้วางมีดปอกผลไม้นั่นลงเสียก่อนเถอะค่ะรวิ... ความแค้นที่เผาไปเมื่อคืนมันยังคุกรุ่นอยู่ในแววตาเธอไม่จางหายเลยนะ" รวิชะงัก มือที่ถือมีดนิ่งค้างเหนือแอปเปิลสีแดงสด เขาไม่ได้หันไปมองยายแสงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตรงมุมระเบียง ชายหนุ่มเพียงแค่จ้องมองเถ้าถ่านสีเทาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในกระถางดินเผาใบเก่า เมื่อคืนเขาตัดสินใจเผาบันทึกเล่มสุดท้ายที่ธันวาเคยฝากไว้ให้ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกกดทับไว้เบาบางลงเลย กลับกัน มันเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟที่เขาพยายามจะดับมันมาตลอดสามปี "ยายรู้ไหมครับ... บางทีการพยายามลืม ก็คือการพยายามจำให้ชัดขึ้นกว่าเดิม" รวิกล่าวเสียงเรียบ วางมีดลงบนจานกระเบื้องอย่างเบามือ "เพราะเธอไม่รู้จักวิธี 'วาง' ไงคะ เธอถึงได้ถือมันไว้จนมือสั่น" ยายแสงจิบน้ำชาเงียบๆ ดวงตาที่ผ่านโลกมาค่อนชีวิตจับจ้องไปที่เงาไม้ใต้แสงจันทร์ที่ทอดตัวลงบนระเบียงไม้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางความกดดันที่รวิแบกรับไว้ จู่ๆ เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่ข้างเสาก็สั่นไหวเบาๆ ไม่ใช่เพราะลม แต่เป็นเพราะแรงกระแทกจากบางอย่างที่กระโดดขึ้นมาบนระเบียง แมวสีส้มหม่นตัวหนึ่ง ตัวค่อนข้างผอมและมีแผลเป็นจางๆ ที่ใบหู เดินย่องเข้ามาอย่างระแวดระวัง มันหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่ม นัยน์ตาสีเหลืองอำพันของมันดูว่างเปล่าและนิ่งสงบผิดกับแมวจรทั่วไป มันไม่ร้องขออาหาร ไม่แสดงท่าทีออดอ้อน เพียงแค่นั่งลงตรงข้ามกับรวิ แล้วประสานสายตากับเขา "ดูสิคะ... เพื่อนบ้านผู้ซื่อสัตย์มาเยี่ยมเธอแล้ว" ยายแสงพึมพำยิ้มๆ รวิขยับตัวเล็กน้อย เขาหยิบเศษเนื้อจากมื้อเช้าที่เตรียมไว้ให้แมววางลงบนพื้นอย่างเงียบเชียบ เจ้าแมวตัวนั้นไม่ได้รีบร้อนกิน มันมองเนื้อชิ้นนั้น สลับกับมองหน้ารวิ ราวกับจะอ่านความนึกคิดที่วุ่นวายอยู่ภายในใจของเขา รวิรู้สึกราวกับว่าดวงตาสีอำพันคู่นั้นกำลังสะท้อนภาพ "รวิ" ในอดีต—ผู้บริหารที่เฉียบคมและเลือดเย็น—ออกมาให้เขาเห็นอีกครั้ง เขานึกถึงธันวา... เพื่อนสนิทที่เคยร่วมสร้าง 'นรก' ของธุรกิจการเงินขึ้นมาด้วยกัน ธันวาเคยพูดว่า 'ถ้าเราไม่เหยียบหัวคนอื่น เราก็ไม่มีวันขึ้นไปยืนบนยอดเขาได้' ในตอนนั้น รวิเชื่อมั่นในคำพูดนั้น แต่ตอนนี้ ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดเรไรและกลิ่นดินชื้นหลังฝนตก รวิกลับไม่แน่ใจว่ายอดเขานั้นมีอยู่จริง หรือเป็นเพียงภาพหลอนที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง "มันไม่ได้มาหาอาหารหรอกค่ะรวิ" ยายแสงทิ้งประโยคปริศนาไว้ "มันมาเพื่อเตือนให้เธอรู้ว่า บางครั้งการเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกทอดทิ้ง ก็อาจจะสุขสงบกว่าการเป็นผู้ล่าที่ถูกล้อมกรอบด้วยกรงทอง" รวิเอื้อมมือออกไปหวังจะสัมผัสหัวแมวตัวนั้น แต่มันกลับถอยหนีเพียงนิดเดียว มันไม่ได้กลัว แต่มันดูเหมือนกำลังรักษาระยะห่างแห่งความเคารพ ก่อนจะเดินไปที่มุมระเบียงแล้วหันมองไปทางถนนเส้นหลักที่นำไปสู่ตัวเมือง—เส้นทางที่เขาเคยหนีจากมา "ฉันเกลียดมัน..." รวิเอ่ยออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "เกลียดความโลภที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของฉัน และเกลียดธันวาที่คอยย้ำเตือนว่าฉันไม่มีวันหนีพ้น" เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่ราวระเบียง เจ้าแมวสีส้มหม่นเดินตามมาติดๆ มันกระโดดขึ้นไปนั่งบนราวระเบียงแล้วมองลงไปข้างล่างพร้อมกับเขา รวิสังเกตเห็นแสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งที่แล่นช้าๆ เข้ามาในซอยที่แสนเงียบสงบนี้ รถคันนั้นดูหรูหราเกินกว่าจะเข้ามาอยู่ในย่านที่แสนเรียบง่ายนี้ได้ มันชะลอตัวลงตรงหน้าบ้านของยายแสง ก่อนจะหยุดสนิท รวิหัวใจเต้นรัว ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้าสู่สมอง รถคันนั้น... ทะเบียนรถคันนั้น... คือคันที่เขาเคยเห็นในฝันร้ายซ้ำๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "ยายครับ..." รวิเรียกเสียงแหบพร่า ก่อนที่ยายแสงจะตอบ ประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออก ร่างชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมา เขาแหงนหน้ามองขึ้นมาบนระเบียงด้วยรอยยิ้มที่ทำให้รวิรู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหลไปชั่วขณะ "เจอตัวแล้วนะรวิ... นายคิดจริงๆ เหรอว่า การมาซ่อนตัวในป่าคอนกรีตเก่าๆ กับแมวจรจัดแบบนี้ จะลบชื่อนายออกจากประวัติศาสตร์ที่พวกเราสร้างขึ้นมาได้?" น้ำเสียงของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงที่โชยขึ้นมาแตะจมูก รวิกำราวระเบียงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ในวินาทีที่เขากำลังจะตอบโต้ เจ้าแมวส้มตัวนั้นกลับกระโดดลงจากระเบียงไปหยุดอยู่แทบเท้าของธันวา แล้วส่งเสียงขู่ต่ำๆ ในลำคอ ก่อนจะมองมาที่รวิด้วยสายตาที่ราวกับจะบอกว่า... 'ความว่างเปล่าที่ท่านตามหา จบลงแล้ว' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและค้นหาความหมายในเงาไม้ไปกับรวิในตอนนี้ หวังว่าหัวใจของรี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงหนักแน่นและสงบสุขท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัวนะคะ - ต้นไม้ริมระเบียง