พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

กลิ่นหอมกรุ่นของชาผู๋เอ๋อร์เกรดบรรณาการลอยอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าไม่มีผู้ใดในห้องรับรองส่วนตัวของโรงเตี๊ยมจันทราทอแสงกล้าแตะต้องถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่แม้แต่หยดเดียว ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมช่างหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าภูเขาทั้งลูก รวิศประสานสายตานิ่งสนิทเข้ากับบุรุษผู้มีเรือนร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองลายเมฆาคล้อย ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่แข่งทางการค้าคนสำคัญยิ่งของตระกูลอัครเดช—'พงศธร' ประมุขแห่งหอการค้าบูรพา ผู้กุมเส้นทางลำเลียงสินค้าทางเรือทั่วทั้งลุ่มน้ำ "ท่านกำลังเล่นกับไฟ, คุณชายรวิศ" พงศธรเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันแกมระแวดระวัง นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์จ้องมองเด็กหนุ่มผู้เคยร่วงหล่นจากจุดสูงสุด ก่อนจะปีนปายกลับขึ้นมาใหม่ด้วยคราบโลหิตและหยาดน้ำตาของศัตรู "ไฟที่ว่า... กำลังแผดเผาเรือนของท่านอยู่เช่นกัน มิใช่หรือพานิชใหญ่พงศธร" รวิศแย้มสรวลน้อยๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หากแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ใต้แพรไหม "อัครเดชไม่ได้แค่ต้องการผูกขาดตลาดผ้าแพรและใบชาในพระนคร แต่เขากำลังกว้านซื้อสัมปทานท่าเรือทิศเหนือทั้งหมด เพื่อตัดทอนเส้นทางเดินเรือของตระกูลพงศธรให้สิ้นซาก... ข้าพูดผิดตรงไหน?" ประมุขแห่งหอการค้าบูรพาชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความจริงข้อนี้คือหนามยอกอกที่เขากำลังเผชิญอยู่เบื้องหลังม่านอำนาจ อัครเดชใช้ทั้งอิทธิพลในราชสำนักและเงินตรามหาศาลกดดันพันธมิตรของเขาให้ทยอยถอนตัวทีละราย จนรากฐานของหอการค้าบูรพาสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "แล้วเจ้ามีอะไรมาแลกกับการที่ข้าจะยื่นมือเข้าช่วย ร่วมมือกันปิดล้อมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของมัน?" พงศธรย้อนถาม พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อกดดัน "ลำพังตัวตนของเจ้าในยามนี้ แม้จะมีมันสมองเป็นเลิศ แต่ก็เป็นเพียงสุนัขป่าไร้ฝูงที่กำลังถูกเสือใหญ่ไล่ล่า" รวิศไม่สะทกสะท้านต่อวาจาเชือดเฉือน นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวหยิบถ้วยชาขึ้นมาหมุนเล่นช้าๆ ก่อนจะวางลงกระทบโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' แผ่วเบา ทว่าทรงพลังอำนาจประหลาด "สุนัขป่าตัวนี้... มีแผนที่เส้นทางขนส่งสินค้าลับของกองทัพที่อัครเดชใช้ฟอกเงินผิดกฎหมาย และรายชื่อขุนนางกังฉินที่รับสินบนเพื่อเอื้อประโยชน์ให้แก่ตระกูลของมัน" รวิศเอ่ยทีละคำ ชัดเจน ราวกับกำลังพิพากษาชะตากรรมของใครบางคน "เอกสารเหล่านี้อยู่ในมือข้า... หากท่านพงศธรตกลงลงนามในสัญญาลับฉบับนี้ เราจะร่วมกันบีบให้อัครเดชกระอักเลือดจนมุม ไร้ซึ่งลมหายใจในตลาดการค้าภายในเจ็ดวัน" พงศธรนิ่งอึ้ง นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งเมื่อตระหนักได้ถึงน้ำหนักของข้อเสนอ หากหลักฐานเหล่านั้นเป็นจริง มันไม่ใช่แค่การทำลายธุรกิจ แต่มันคือการถอนรากถอนโคนตระกูลอัครเดชให้พินาศสิ้นในคราวเดียวโดยไม่ต้องใช้กำลังทหารแม้แต่ครึ่งนาย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของประมุขหอการค้าบูรพา เขาพยักหน้ารับช้าๆ เป็นสัญญาณของการตกลงที่เดิมพันด้วยความหายนะของอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องรับรองผ่อนคลายลงชั่วพริบตา ทว่าในวินาทีที่รวิศกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสัญญาลับขึ้นมาตรวจทานครั้งสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาสามครั้งอย่างหนักแน่นและเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณชายขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงของบ่าวรับใช้คนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงสั่นพร่า "สายจากจวนอัครเดชแจ้งด่วนว่า... ตอนนี้องครักษ์เสื้อแพรบุกเข้าตรวจค้นคลังสินค้าหลักของท่านพงศธรทางตอนใต้แล้วขอรับ!" พงศธรผุดลุกขึ้นยืนพรวด สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด รวิศชะงักค้าง นัยน์ตาสีนิลหรี่แคบลงทันที ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว *มันรู้ตัวเร็วกว่ากำหนด... หรือว่า...* ก่อนที่สติของรวิศจะทันได้ประมวลผลกลยุทธ์ขั้นถัดไป ประตูห้องรับรองก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง เศษไม้กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด ร่างสูงโปรดของอัครเดชก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ทว่าแววตาทอประกายความเหี้ยมเกรียมดั่งปีศาจ ในมือหนามีม้วนกระดาษตราประทับลับที่รวิศเพิ่งมอบให้พงศธรเมื่อครู่... ซึ่งบัดนี้มันกลับมาอยู่ในมือของศัตรูตัวฉกาจได้อย่างไรไม่มีใครล่วงรู้! "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง..." อัครเดชเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากดดันจนลมหายใจสะดุด "หนูตัวน้อยกับสุนัขแก่... คิดจะรวมหัวกันล้อมตบพยัคฆ์อย่างข้าเชียวหรือ? รวิศ... ดูเหมือนเจ้าจะประเมินหมากตานี้ต่ำเกินไปเสียแล้วนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับกลเกมอันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะคะ