หมากตัวที่สองล้ม

กลิ่นอายของหมึกจีนชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสมุดบัญชีลับในห้องใต้ดิน ลอยอบอวลจนแทบทำให้ผู้สูดดมรู้สึกระคายคอ รวิศยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังฉากกั้นผ้าโปร่งสีมรกต สายตาคมกริบดั่งใบมีดซ่อนเร้นในฝักตวัดมองผ่านรอยแยกของเนื้อผ้า ไปยังร่างของ ‘พระยาวิชิตภักดี’ มือขวาคนสนิทผู้กุมอำนาจด้านการคลังและเป็นมันสมองเบื้องหลังความมั่งคั่งของอัครเดช ชายวัยกลางคนผู้นั้นกำลังงละโมบกับการนับตั๋วแลกเงินทองคำแท่งนับร้อยที่ถูกส่งมาเป็นสินบนก้อนโต โดยหารู้ไม่ว่า ทุกย่างก้าวของเขาในค่ำคืนนี้ ถูกคำนวณไว้ในตารางหมากรุกของรวิศล่วงหน้าหมดสิ้นแล้ว “ท่านเจ้าคุณรอบคอบยิ่งนัก... แต่รอบคอบอย่างไร ก็คงไม่เท่าเงาที่ท่านเหยียบย่ำอยู่ห่างไปเพียงคืบหรอกค่ะ” รวิศพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความโกรธแค้น แต่มันกลับเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างยามวิกาล ความแค้นที่สั่งสมมาจากการล่มสลายของตระกูล ไม่เคยถูกปล่อยให้เจือจางลงด้วยกาลเวลา มันเพียงแต่ถูกเคี่ยวกรองจนกลายเป็นศาสตราวุธที่คมกริบ พร้อมจะเชือดเฉือนเส้นเลือดใหญ่ของศัตรูทีละเส้นอย่างใจเย็น ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบโดยเงาร่างหนึ่ง ร่างระหงของสาวใช้คนสนิทที่รวิศส่งไปแทรกซึมก้าวเข้ามาพร้อมกับพานไม้รองห่อกระดาษสาประทับตราลับ นางคุกเข่าลงแล้วส่งมอบมันด้วยมืออันสั่นเทา “เอกสารบัญชีส่วยและรายชื่อขุนนางที่รับสินบนจากหัวเมืองทางใต้... ตัวจริงเสียงจริงทั้งหมด อยู่ในมือคุณชายแล้วเจ้าค่ะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ รวิศรับห่อกระดาษนั้นขึ้นมาเปิดดู แสงจากเปลวเทียนสีส้มสาดส่องกระทบตัวหนังสือหมึกดำที่บันทึกเส้นทางการเงินอันสกปรกโสมม บัญชีฉบับนี้ไม่เพียงแต่จะมัดตัวพระยาวิชิตภักดีให้ดิ้นไม่หลุด แต่มันยังเป็นสายโซ่เส้นใหญ่ที่พร้อมจะดึงให้อัครเดชร่วงหล่นลงมาจากหอคอยงาช้างที่เขาสร้างขึ้นด้วยความกระหายอำนาจ “ดีมาก... ไปเตรียมคนของเราให้พร้อม อีกเค่อเดียวเท่านั้น ตำรวจลับจากกรมวังจะมาถึงหน้าจวนแห่งนี้พอดี” รวิศออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่านุ่มนวลและราบเรียบราวกับสายน้ำที่ไหลลึก ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ โถงรับรองใหญ่ของจวนพระยาวิชิตภักดี ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเกราะกระทบกันของกองกำลังรักษาพระองค์ ตำรวจลับในชุดดำสนิทกรูเข้ามาล้อมรอบตัวเรือนอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน พระยาวิชิตภักดีที่กำลังดื่มด่ำกับสุราเลิศรสสะดุ้งสุดตัว แก้วในมือหลุดร่วงแตกกระจายบนพื้นพรม ทันทีที่ประตูห้องถูกถีบเปิดออกโดยผู้ตรวจการกรมวังพร้อมหมายค้นในมือ “พระยาวิชิตภักดี ท่านถูกกล่าวหาว่าสมคบคิดทุจริตเงินแผ่นดินและรับสินบนจากต่างเมือง จงยอมจำนนแต่โดยดี มิฉะนั้นอย่าหาว่าเราไม่เกรงใจ!” เสียงประกาศก้องกังวานทำเอาใบหน้าของมือขวาผู้ทรงอิทธิพลซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาของพระยาวิชิตภักดีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขารีบกวาดตามองไปยังหีบสมบัติและเอกสารที่ยังวางเกลื่อนกลาดบนโต๊ะทำงาน มันสายเกินไปที่จะซ่อน มันสายเกินไปที่จะปฏิเสธ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาทุกกระเบียดนิ้ว ราวกับมีปีศาจตนใดตนหนึ่งคอยชักใยอยู่เบื้องหลังความพินาศครั้งนี้ จากมุมมืดบนระเบียงชั้นสอง รวิศทอดสายตามองความโกลาหลเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามวิจิตรดั่งภาพวาดของจิตรกรเอก ทว่าแฝงไว้ด้วยพิษสงที่พร้อมจะปลิดชีพผู้คนได้เพียงแค่ปลายหูทวนลม หมากตัวที่สอง... ล้มลงแล้วอย่างงดงามตามแผน ทว่า ในจังหวะที่รวิศกำลังจะหมุนตัวเดินจากไปเพื่อเตรียมรับมือกับปฏิกิริยาของอัครเดชในวันพรุ่งนี้ เสียงฝีเท้าฝีพาลคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายกระบี่คมกริบที่จ่อเข้าที่ลำคอระหงของรวิศอย่างไร้เสียงเตือน “ข้าสงสัยมานานแล้วว่า ใครกันหนอที่มีมันสมองล้ำเลิศจนสามารถโค่นมือขวาของท่านอัครเดชได้ในชั่วข้ามคืน... ที่แท้ก็คือเจ้า ‘รวิศ’ สุนัขจนตรอกที่ควรจะตายไปตั้งแต่ห้าปีก่อนนี่เอง” เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยกระซิบชิดใบหู พร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ทำให้รวิศต้องชะงักฝีเท้าลงทันที รวิศค่อย ๆ เหลียวหลังกลับไปช้า ๆ พบกับดวงตาคมปลาบของแม่ทัพหนุ่มผู้กุมกำลังทหารครึ่งค่อนเมือง—บุรุษผู้เป็นทั้งสหายรักและเงาแค้นที่ลึกซึ้งที่สุดในชีวิตของอัครเดช ที่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความใคร่รู้ ความปรารถนา และคมดาบที่พร้อมจะปลิดชีพได้ทุกเมื่อ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงห้วงเวลาอันระทึกใจนี้ด้วยกันนะคะ มนตรากรรมสะท้อนสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปร่วมไขปมความลับอันดำมืดที่กำลังจะพลิกผันเกมกระดานนี้ไปตลอดกาลในตอนหน้าค่ะ